De reis naar Rotorua.

Hoi Allemaal,

Dit keer vanuit Rotorua een update. Het zal vast een lange post worden want ik heb veel gedaan.Woensdag de 8e heb ik Auckland achter mij gelaten en ben ik met de bus richting Tauranga vertrokken. Kwestie van instappen en rustig achterover zitten; dat kan ik wel. Er werd regen voorspelt en het was een stukje frisser (16 graden) dus kon gelukkig mijn laarsjes en jas aan, scheelde weer ruimte in de koffer. In Tauranga heb ik mijn bagage in het hostel gedropt en ben vervolgens het centrum doorgelopen, zelfs even de lokale art gallery in-gehopt. Super klein maar met een heel interessante mini-tentoonstelling over enkele aspecten van het boeddhisme. Om zen van te worden.

De volgende dag zou ik met Karin meeten. Echter, was de communicatie niet helemaal op orde dus in de ochtend wist ik niet waar ze met het cruiseship lag. Ik besloot maar richting de haven te lopen; een iets langere wandeling dan aanvankelijk aangenomen. Gelukkig was het wel de goede richting op. Een groot gedeelte in het gras langs de weg gelopen, waar ik serieus overwoog toch een duim op te steken. Koppigheid overwon en de benenwagen bracht mij uiteindelijk na anderhalf uur lopen bij de haven waar het cruiseship lag. Inmiddels was ik er achter gekomen dat Karin die dag van 12 tot 6 moest werken, en niet zoals ik dacht vanaf 6 uur. Super balen maar helemaal omdat door de wandeling ik er pas om 20 voor 12 was. Heel veel tijd om bij te praten hadden we dus niet. Na deze teleurstelling maar de winkeltje in de buurt langsgegaan en uiteindelijk richting Mount Maunganui gelopen. Ik was niet van plan om deze omhoog te gaan maar nu ik tijd over had…

Op sandalen met een jurkje aan een berg beklimmen, helemaal mijn stijl. Het uitzicht op de top viel een beetje tegen, al denk ik dat dat voornamelijk komt doordat ik in Ierland verwend ben met al de bergen daar. Maar toch, het is weer iets om af te strepen.

De volgende dag om half 8 ‘s ochtends de bus gepakt richting Rotorua. Het was nog steeds bewolkt maar in Rotorua was het best lekker. Een Australische jongen van het hostel in Auckland bevond zich ook in de stad dus met hem afgesproken voor de lunch; pizza! Altijd goed :). Hij is onderweg met de fiets en slaapt in een tent of bij mensen die ook van fietsen houden. Hij doet een soort couch-surfen maar dan met tent en tuin in plaats van een bank. Heel anders dus dan hoe ik het doe. Na de lunch weer afscheid genomen want hij wilde eigenlijk wel weer door naar de volgende stad; kilometers maken aangezien hij maar 6 weken in totaal heeft.

De volgende dag rustig aan gedaan, ‘s avonds kreeg ik er een nieuwe Duitse kamergenoot (Lisa) bij en daar leuk mee aan de praat geraakt. In de keuken kwamen we een Zweeds meisje (Cassandra) tegen en voordat ik het wist zat ik aan een tafeltje plannen te maken voor de volgende dag. Beiden wilde graag naar een Maori dorp, iets wat nog niet op mijn lijstje van plannen stond maar er zeker bij mocht. De volgende dag zaten we om 11 uur in de bus naar Whakarewarewa – The Living Maori Village. Het weer was echt vreselijk; regen, regen, regen. Maar daar was niets meer aan te doen. We kregen een tour door het dorp met uitleg over hoe ze de warmwaterbronnen en geisers gebruiken om te koken en badderen. Super interessant om te zien hoe ze gebruik maken van de natuur. Er wonen iets van tien families nog in het dorp en de huizen worden van generatie op generatie doorgegeven aan het oudste kind in de familie.

This slideshow requires JavaScript.

Aan het eind van ons bezoek werden we wederom natgeregend door een enorme bui. We besloten bij de kerk te schuilen totdat de regen afnamen maar de bui hield maar aan. Op een gegeven moment hoorde we een stem; een lokale Maori man vroeg ons of dat we niet liever bij hem een kop thee kwamen drinken. Dat deden we natuurlijk veel liever en toen waren we opeens onderdeel van het Maori leven. John (zijn Maori naam is te lang en niet te typen) bleek de held van de dag te zijn. Na de thee gaf hij ons een lift terug naar de stad en werden we ook nog eens getrakteerd op MacDonalds. Geweldig! Zo gastvrij.

In de avond raakte ik, en Lisa, in gesprek met een Canadese jongen (Travis) en nodigde we hem uit om de volgende dag mee te gaan naar Redwoods, Whakarewarewa Forest. Een bos hier in de buurt met enorme bomen. De mogelijkheid was er om een tree-walk te doen waar je over bruggetjes hoog in de bomen loopt. Het was de 25 dollar niet waard maar daar kwamen we pas achter na afloop. Aangezien het maar een korte wandeling was zijn we daarna het bos zelf ook ingelopen. Heel mooi, met veel verschillende soorten planten en bomen. ‘ s Middags namen we afscheid van Cassandra en samen met Lisa besloot ik in de middag van de (teruggekeerde) zon te genieten in het park. Boek mee en chillen.

In de avond aten we samen met Travis in het hostel en kwamen erachter dat hij de volgende dag de Tongariro Alpine Crossing ging doen, een hike van een 19.4 kilometers van Mangatepopo tot Ketetahi. Lisa was gelijk enthousiast en toen ze vroegen of dat ik ook mee ging, besloot ik het enthousiasme te delen en gewoon ja te zeggen. Voor de mensen die mij kennen, zo enthousiast wordt ik meestal niet van 19.4 kilometer wandelingen maar soms moet je dingen doen die buiten je comfort zone liggen.

De volgende dag vertrokken we al om 6 uur ‘s ochtends richting het begin van de crossing. Tijdens een stop bij een cafe / winkeltje vlakbij, werden we nog even goed toegesproken of dat we wel warme en waterdichte kleding hadden… Nou had ik met mijn altijd positieve inslag natuurlijk absoluut niet iets warms aan en ik besloot toch maar even te investeren in een extra laagje aan kleding en handschoenen. Maar goed ook want het was best fris buiten en dan waren we nog niets eens op hoger gebied. Het was super druk met mensen die de hike ook deden en sommige stukken liep je echt in een soort file van mede-hikers.

This slideshow requires JavaScript.

Na de eerste bergen was ik al redelijk buiten adem en toen mijn twee wandelmaatjes besloten dat ze Mount Doom (Mt Ngauruhoe) wilde beklimmen besloot mijn zelfkennis daar toch even een stokje voor te steken. Ik wuifde hun tot ziens en ging alleen verder. De natuur was absoluut geweldig, eigenlijk niet te fotograferen. Super zwaar zo nu en dan maar het uitzicht was het absoluut waard! Ik heb flink doorgestapt want ik vertrouwde de wolken niet helemaal; ik had geen zin in regen. En zeker op het laatste stuk had ik er lol in om andere lopers in te halen. Dus binnen 6 uur was ik op bestemming aangekomen.

Vandaag was het dus voornamelijk rustig aan doen. De spierpijn viel was mee vanochtend maar de spieren laten zeker weten dat ze gebruikt zijn. Morgen ga ik Rotorua verlaten en ga ik Taupo beter leren kennen. Ik ben benieuwd.

XManon

Advertisements

3 thoughts on “De reis naar Rotorua.

  1. Kia ora, Manon. Je kent mij niet maar mijn moeder bridget met jouw oma. En aangezien ik helemaal gek ben van NZ, ging ik natuurlijk wel even op je blog kijken! 🙂 Zo leuk om mee te lezen met je avonturen ik dit supergave land!! Veel plezier!! Groetjes, San

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s