Verjaardagstaart en Waterschade.

Hoi Allemaal,

Na mijn post in Whitianga, Coromandel, had ik het onfortuinlijke moment dat mijn telefoon te water viel. Helemaal mijn eigen schuld natuurlijk (iets met langs de kust over rotsen klauteren met de telefoon niet veilig opgeborgen).

Na twee lange dagen waarbij ik merkte hoe vreselijk irritant het is om geen wekker, kaart, zaklamp, camera, telefoon meer te hebben, leek op zondag avond een wonder zich te hebben voorgedaan. Hij ging weer aan. Helaas kwam ik er twee dagen later in Raglan achter dat de camera functie niet meer werkte. Daar kwam ik achter toen ik aan het begin van een hike, op een plek stond met een geweldig uitzicht.

raglan hike - by Savvy
(Foto van Shev) V.l.n.r. Me, Henrietta, Shev, Adriana en Allie.

Die hike was trouwens ook niets zo’n succes. De regen hier had het pad omhoog in een modderbad veranderd en mijn sportschoenen met profiel (kuch kuch) die waren er niet tegen opgewassen. Na een half uur met schoenen en tien minuten zonder (blote voeten) uiteindelijk maar besloten de groep te verlaten en alleen terug te gaan. Schoenen weer meegepikt uit de boom waar ik ze had ingehangen en al klauterend (boom omhelzend) weer naar beneden geglibberd.

Eenmaal beneden moest ik een plan maken hoe ik weer terug naar Raglan ging komen nu mijn lift nog bezig was omhoog de berg op te gaan. Gelukkig ben ik gezegend met genoeg geluk en goede karma en nog geen twee minuten na mij kwamen er twee meiden hetzelfde pad uit als ik en kon ik voor mijzelf een lift terug naar Raglan regelen.

Terug in het hostel kon ik mij mooi aansluiten bij de yoga sessie. Na de yoga het strand afgelopen en vlak na zonsondergang nog even een verfrissende duik gedaan. Het was echt een prachtige zonsondergang met een hemel die blauw, roze, oranje-rood en geel kleurde. Jullie moeten het je maar even voorstellen want ik heb helaas geen fotografisch bewijs.

De volgende dagen was het een mix van relaxen in een hangmat, op blote voeten door het stadje slenteren, tekenen, lezen, koffie drinken bij de lokale koffietent (nam je je eigen mok mee kreeg je korting), yoga, loungen op het strand en genieten van de zon. De sfeer was heel goed en ik heb dan ook heerlijk vakantie gehouden!

Mediatie Raglan - By Claire
(Foto van Claire), yoga op het strand van Raglan.

Een ding wat ik niet gedaan heb is surfen trouwens. Hoewel Raglan de surf-hotspot is van het Noordereiland heb ik dat maar aan de surfers overgelaten; na twee surf-camps in Frankrijk waarna ik nog steeds niet kon staan op het surfboard heb ik geaccepteerd dat het gewoon niet aan mij besteed is.

Op zondag uitgecheckt en met de bus weer richting Hamilton. Daar de koffer in een kluis achter gelaten en richting een telefoonwinkel. Helaas hadden ze de telefoon die ik wilde niet op voorraad dus heb deze maar besteld zodat deze in Tauranga zou worden afgeleverd. Dat lees je goed, wederom was ik op weg naar Tauranga.

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht had ik een Airbnb geboekt in Mount Maunganui. Emma en Lisa zitten nog steeds daar in de buurt en ook in Mount Maunganui waren nog een hoop mensen van het hostel waar ik de vorige keer verbleef.

De Airbnb in Mount Maunganui was echt geweldig! Een eigen kamer met tweepersoonsbed en een geweldig gastvrouw (Laureen) en haar lieve hondje Savie die mij enorm welkom deden voelen. Wat een luxe! Dat heb ik mijzelf toch maar goed cadeau gedaan.

Op mijn verjaardag was ik om 05.15 al uit de veren om de vroege dienst bij te wonen ter eren van Anzac day en de zonsopkomst te zien samen met Karen (oude hostel-kamergenoot). Heel indrukwekkend maar het was nog iets te vroeg voor mijn hersenen om echt helemaal te volgen wat er nou precies gezegd werd. De hoeveelheid mensen die echter bijwoonde en de oude oorlogsvliegtuigen die overvlogen aan het einde van de dienst, maakte wel indruk. Een begin van een verjaardag die ik zeker zal herinneren.

Na de dienst richting de haven gelopen om daar te meeten met Emma die elke ochtend om 7 uur in Tauranga (of nu in Mt Maunganui) wordt afgedropt als Lisa op weg gaat naar haar werk. Karen besloot weer richting bed te gaan en ik ging met Emma richting een koffietent om onszelf wat energie te kopen.

Na de koffie naar de volgende tent voor een ontbijt en daarna richting mijn onderkomen om daar even te bijkomen en vervolgens weer op pad voor een verjaardagscakeje.

 

IMG-20170428-WA0008
(Foto van Emma) Verjaardagscakeje.

Rond 1e Emma pakte Emma de bus richting Tauranga en ging ik weer terug naar mijn tijdelijke huis voor een middag dutje. Om 5 uur weer in de voeten om de viering te beginnen met mijn oud-hostelmaatjes. Karen had iedereen opgetrommeld om te komen vieren en een reden om te feesten lieten ze natuurlijk niet voorbij gaan.

De volgende dag weer vroeg uit de veren om met Emma te meeten. Lekker op het strand gewandeld, de hot pools een bezoek gebracht en heerlijk gerelaxt in mijn tijdelijke huis. In de avond kwam Lisa ons ophalen en gingen we met zijn drieën uit eten ter eren van mijn verjaardag. De lokale Italiaan was de perfecte keuze en ook deze tweede viering was een succes!

Inmiddels zit ik in Tauranga in een hostel en heb ik eindelijk mijn nieuwe telefoon! De volgende post zal dus weer meer foto’s bevatten.

XManon

Advertisements

Hoge hoogtes.

Hoi Allemaal,

Vanuit Rotorua wederom een blog. Gisteren vanuit Taupo weer hierheen gereisd aangezien ik wederom richting Tauranga ga om met Karin (en Emma en Lisa) te meeten. Ik had nog wel wat dingen in Rotorua die ik wilde ondernemen dus vandaar wederom een pitstop.

Taupo was super! Hoop leuke mensen ontmoet en genoten van het goede weer. De eerste dag rustig aan opgestaan en de laptop erbij gepakt om een weekje vooruit te plannen en gelijk te kijken wat ik in Taupo allemaal kon ondernomen. ‘s Avonds raakte ik aan de praat met enkele meiden in het hostel (Anna (Duitse), Barbara (Duitse), Rachel (Britse) en Linnea (Zweedse). Samen gegeten en natuurlijk uiteindelijk enkele kaart spelletjes gespeeld.

De volgende ochtend had ik een Bungy Swing geboekt. De mogelijkheid was er ook om te bungy jumpen maar het leek mij dat je met de swing iets meer mogelijkheid had om rond te kijken en te genieten. Een beetje zenuwachtig maar vooral heel enthousiast liep ik er heen. Na het ondertekenen van een afstandsverklaring en een weging, mocht ik richting het platform. Daar werd ik in een harnas gehesen en probeerde de mannen die dat deden, natuurlijk om mij voor de gek te houden; ik had toch zeker de bungy jump geboekt?! Ze hadden alleen niet gerekend op mijn reactie; Prima hoor, ik heb geen probleem met beide opties.

Eenmaal hangend in het harnas werd ik gewezen op de camera’s voor een foto. En voordat ik het wist, viel ik naar beneden. Verassing! Toen ik eenmaal over de eerste schrik heen was, hield het gillen gelijk op. Ik ben niet bang voor hoogtes dus daarna was ik gewoon aan het relaxen op hoogte. Het was zeker leuk om gedaan te hebben maar eigenlijk best wel kort. Ik denk dat het misschien wel leuker is als je bang bent. Anders is het bijna saai 😉

Na de swing terug naar het hostel en daar kwam ik de meiden van de vorige avond tegen. Die gingen naar de hot springs, daar sloot ik mij gelijk bij aan. De volgende dag had ik een chill-dag ingelast. In de ochtend afscheid genomen van Barbara en Anna en vervolgens lekker even mijn koffer gaan her-organiseren. ‘s Avonds zat ik te kletsen met Linnea en een nieuwe Duitse kamergenoot (Anna) toen een groepje vroeg of dat we meegingen naar de hot springs. Het was inmiddels al donker buiten en het avontuur lonkte dus natuurlijk ging ik mee. Super tof om in het donker in bikini onder de sterrenhemel van het warme water te genieten. Veel beter dan overdag. Van de donkere versie heb ik geen foto’s maar hieronder wel enkele van overdag.

Maandag had ik een boottocht gepland op het meer van Taupo met Sail Barbary (een elektrisch zeilschip) naar de Mine Bay Maori Rock Carvings. Het was bewolkt maar alsnog heerlijk drie uurtjes op het water doorgebracht. Op het gegeven moment zelfs even als stuurman gefunctioneerd zodat de stuurman thee en koffie kon verzorgen. Sailskills check 😉

In de avond zitten trivianten met drie Ierse meiden uit Cork (wat is de wereld toch klein). Sowieso kom je vaak mensen tegen vanuit eerdere hostels. De tweede dag in Taupo kreeg ik er twee kamergenoten bij en dit bleken een Franse Jongen (Alex) en meisje (Marine) te zijn die ik dus al in Auckland had ontmoet.

Dinsdag had ik een bus om 2 uur ‘s middags en het plan om in de ochtend naar de Huka Falls te lopen. Dat ging hem qua tijd niet worden; het is ongeveer twee uur lopen (heen, en twee uur terug). Zodoende mijn bus maar even verzet naar later in de middag. Gelukkig is mijn buspas flexibel!

Ik had een medestander gevonden in Sarah, een Duits meisje waar ik de zeiltrip mee had opgetrokken. De Huka Falls zelf waren niet super bijzonder maar de zoektocht naar een geheim pad wel. Adrian, een Duitse jongen uit het hostel had mij verteld over de mogelijkheid om nog dichter bij de falls te komen. Het hield alleen wel in dat je een stukje met een touw naar beneden moest klimmen. Hoewel ik oorspronkelijk zei dat ik dat toch niet ging doen, wilde ik natuurlijk wel even zien hoe moeilijk het zou zijn. Het was even zoeken maar uiteindelijk hebben we het pad gevonden. Na het zien van de klim, besloten maar niet verder te gaan. Op sandalen werd dat toch iets te avontuurlijk.

Al met al was Taupo super fijn. Heel veel te bekijken is er niet maar er is genoeg te doen om jezelf goed te vermaken. Ik had makkelijk kunnen blijven trouwens want de mogelijkheid was er om in het hostel te Wwoofen (werken voor kost en inwoning). Dat houd ik nog maar even in gedachten, voorlopig ben ik nog niet uitgereisd. Eerst maar weer terug naar Tauranga en dan bedenken of dat ik omhoog wil richting Coromandel, of verder naar beneden; richting Wellington.

Zoals altijd, we gaan het zien.

XManon

De reis naar Rotorua.

Hoi Allemaal,

Dit keer vanuit Rotorua een update. Het zal vast een lange post worden want ik heb veel gedaan.Woensdag de 8e heb ik Auckland achter mij gelaten en ben ik met de bus richting Tauranga vertrokken. Kwestie van instappen en rustig achterover zitten; dat kan ik wel. Er werd regen voorspelt en het was een stukje frisser (16 graden) dus kon gelukkig mijn laarsjes en jas aan, scheelde weer ruimte in de koffer. In Tauranga heb ik mijn bagage in het hostel gedropt en ben vervolgens het centrum doorgelopen, zelfs even de lokale art gallery in-gehopt. Super klein maar met een heel interessante mini-tentoonstelling over enkele aspecten van het boeddhisme. Om zen van te worden.

De volgende dag zou ik met Karin meeten. Echter, was de communicatie niet helemaal op orde dus in de ochtend wist ik niet waar ze met het cruiseship lag. Ik besloot maar richting de haven te lopen; een iets langere wandeling dan aanvankelijk aangenomen. Gelukkig was het wel de goede richting op. Een groot gedeelte in het gras langs de weg gelopen, waar ik serieus overwoog toch een duim op te steken. Koppigheid overwon en de benenwagen bracht mij uiteindelijk na anderhalf uur lopen bij de haven waar het cruiseship lag. Inmiddels was ik er achter gekomen dat Karin die dag van 12 tot 6 moest werken, en niet zoals ik dacht vanaf 6 uur. Super balen maar helemaal omdat door de wandeling ik er pas om 20 voor 12 was. Heel veel tijd om bij te praten hadden we dus niet. Na deze teleurstelling maar de winkeltje in de buurt langsgegaan en uiteindelijk richting Mount Maunganui gelopen. Ik was niet van plan om deze omhoog te gaan maar nu ik tijd over had…

Op sandalen met een jurkje aan een berg beklimmen, helemaal mijn stijl. Het uitzicht op de top viel een beetje tegen, al denk ik dat dat voornamelijk komt doordat ik in Ierland verwend ben met al de bergen daar. Maar toch, het is weer iets om af te strepen.

De volgende dag om half 8 ‘s ochtends de bus gepakt richting Rotorua. Het was nog steeds bewolkt maar in Rotorua was het best lekker. Een Australische jongen van het hostel in Auckland bevond zich ook in de stad dus met hem afgesproken voor de lunch; pizza! Altijd goed :). Hij is onderweg met de fiets en slaapt in een tent of bij mensen die ook van fietsen houden. Hij doet een soort couch-surfen maar dan met tent en tuin in plaats van een bank. Heel anders dus dan hoe ik het doe. Na de lunch weer afscheid genomen want hij wilde eigenlijk wel weer door naar de volgende stad; kilometers maken aangezien hij maar 6 weken in totaal heeft.

De volgende dag rustig aan gedaan, ‘s avonds kreeg ik er een nieuwe Duitse kamergenoot (Lisa) bij en daar leuk mee aan de praat geraakt. In de keuken kwamen we een Zweeds meisje (Cassandra) tegen en voordat ik het wist zat ik aan een tafeltje plannen te maken voor de volgende dag. Beiden wilde graag naar een Maori dorp, iets wat nog niet op mijn lijstje van plannen stond maar er zeker bij mocht. De volgende dag zaten we om 11 uur in de bus naar Whakarewarewa – The Living Maori Village. Het weer was echt vreselijk; regen, regen, regen. Maar daar was niets meer aan te doen. We kregen een tour door het dorp met uitleg over hoe ze de warmwaterbronnen en geisers gebruiken om te koken en badderen. Super interessant om te zien hoe ze gebruik maken van de natuur. Er wonen iets van tien families nog in het dorp en de huizen worden van generatie op generatie doorgegeven aan het oudste kind in de familie.

This slideshow requires JavaScript.

Aan het eind van ons bezoek werden we wederom natgeregend door een enorme bui. We besloten bij de kerk te schuilen totdat de regen afnamen maar de bui hield maar aan. Op een gegeven moment hoorde we een stem; een lokale Maori man vroeg ons of dat we niet liever bij hem een kop thee kwamen drinken. Dat deden we natuurlijk veel liever en toen waren we opeens onderdeel van het Maori leven. John (zijn Maori naam is te lang en niet te typen) bleek de held van de dag te zijn. Na de thee gaf hij ons een lift terug naar de stad en werden we ook nog eens getrakteerd op MacDonalds. Geweldig! Zo gastvrij.

In de avond raakte ik, en Lisa, in gesprek met een Canadese jongen (Travis) en nodigde we hem uit om de volgende dag mee te gaan naar Redwoods, Whakarewarewa Forest. Een bos hier in de buurt met enorme bomen. De mogelijkheid was er om een tree-walk te doen waar je over bruggetjes hoog in de bomen loopt. Het was de 25 dollar niet waard maar daar kwamen we pas achter na afloop. Aangezien het maar een korte wandeling was zijn we daarna het bos zelf ook ingelopen. Heel mooi, met veel verschillende soorten planten en bomen. ‘ s Middags namen we afscheid van Cassandra en samen met Lisa besloot ik in de middag van de (teruggekeerde) zon te genieten in het park. Boek mee en chillen.

In de avond aten we samen met Travis in het hostel en kwamen erachter dat hij de volgende dag de Tongariro Alpine Crossing ging doen, een hike van een 19.4 kilometers van Mangatepopo tot Ketetahi. Lisa was gelijk enthousiast en toen ze vroegen of dat ik ook mee ging, besloot ik het enthousiasme te delen en gewoon ja te zeggen. Voor de mensen die mij kennen, zo enthousiast wordt ik meestal niet van 19.4 kilometer wandelingen maar soms moet je dingen doen die buiten je comfort zone liggen.

De volgende dag vertrokken we al om 6 uur ‘s ochtends richting het begin van de crossing. Tijdens een stop bij een cafe / winkeltje vlakbij, werden we nog even goed toegesproken of dat we wel warme en waterdichte kleding hadden… Nou had ik met mijn altijd positieve inslag natuurlijk absoluut niet iets warms aan en ik besloot toch maar even te investeren in een extra laagje aan kleding en handschoenen. Maar goed ook want het was best fris buiten en dan waren we nog niets eens op hoger gebied. Het was super druk met mensen die de hike ook deden en sommige stukken liep je echt in een soort file van mede-hikers.

This slideshow requires JavaScript.

Na de eerste bergen was ik al redelijk buiten adem en toen mijn twee wandelmaatjes besloten dat ze Mount Doom (Mt Ngauruhoe) wilde beklimmen besloot mijn zelfkennis daar toch even een stokje voor te steken. Ik wuifde hun tot ziens en ging alleen verder. De natuur was absoluut geweldig, eigenlijk niet te fotograferen. Super zwaar zo nu en dan maar het uitzicht was het absoluut waard! Ik heb flink doorgestapt want ik vertrouwde de wolken niet helemaal; ik had geen zin in regen. En zeker op het laatste stuk had ik er lol in om andere lopers in te halen. Dus binnen 6 uur was ik op bestemming aangekomen.

Vandaag was het dus voornamelijk rustig aan doen. De spierpijn viel was mee vanochtend maar de spieren laten zeker weten dat ze gebruikt zijn. Morgen ga ik Rotorua verlaten en ga ik Taupo beter leren kennen. Ik ben benieuwd.

XManon

Gezelschap en Genieten – Auckland.

Hoi Allemaal,

Deze tweede week is voorbij gevlogen. Ik heb inmiddels gezelschap gekregen van Emma en Lisa (mijn oud-huisgenootjes van Ierland). Zij zijn dinsdag de 28e aangekomen. Oorspronkelijk hadden we afgesproken om ‘s avonds gelijk te meeten en samen te eten maar uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. In plaats daarvan heb ik ‘s middags met Alena pannenkoeken gebakken voor de lunch en ‘s avonds ben ik met Johannes (Duits), Sarah (Engels), Alena en Katja (Duits) ijs gaan eten bij een ijs-tent hier in de buurt; Casa del Gelato. Alena en Katja zweerden dat de milkshakes hier niet normaal goed (en groot) waren. Ik ben niet bang voor een uitdaging en terwijl de andere vier, er per twee, eentje deelden, ging ik de strijd alleen aan. Het was maar goed dat ik geen avondeten had gehad.

De volgende dag Lisa en Emma opgezocht en samen richting de stad gelopen. Het was inmiddels al weer een maand geleden dat ik ze had gezien dus het was leuk om weer even bij te kletsen. Uiteindelijk richting het Wynyard Quarter gelopen en daar op een terras een drankje besteld voor bij de verhalen.

Op donderdag rusting opgestart en weer pannenkoeken gebakken voor de lunch, dit keer met Emma en Lisa als lunchmaatjes. Na de lunch zijn we naar het centrum gelopen om te gaan winkelen. Ik was op zoek naar sneakers en een goede zonnebril en shoppen is altijd een goed idee. Vrijdag was een rustdag voor Emma en Lisa, die nog aan het bekomen waren van hun jetlag en uiteindelijk heb ik mooi hun voorbeeld gevolgd. De dagen gaan hier best snel, zelfs als ik niet heel actief iets onderneem dus het is fijn als je letterlijk niets hoeft te doen.

De zaterdag werd het weer tijd voor activiteiten. Op naar Waiheke Island. Met de Ferry sta je binnen 40 minuten op dit eiland. We hadden een combo gekocht met buspas en ik ben blij dat we dat hadden gedaan. Vanaf de ferry zijn we naar het eerste stadje gelopen (ongeveer 20 minuten) en met heuvels op en af is het toch heel anders wandelen. Een stukje intensiever, zeker met de zon die lekker fel scheen. Mijn reisgids had enkele suggesties voor lunch gegeven en we wilden specifiek naar een tentje genaamd Dragonfired. Dit bleek een foodtruck aan het strand te zijn met als specialiteit pizza en consorten. Na de lunch de bus gepakt naar het volgende strand en daar twee uur op het strand gelegen en gezwommen. Na twee uur hadden we het wel gezien en bleek dat de zon mijn, en Emma’s huid, een tintje roder had gekleurd. Blijkbaar had ik mijn armen niet helemaal goed ingesmeerd. Niets aan te doen, sjaal omgeslagen en met de bus weer op pad gegaan.

De buschauffeur vroeg waar we heen wilde, ons antwoord; ‘Anywhere’. Uiteindelijk bij Rocky Bay uitgekomen met de hoop daar een ijsje te scoren. Nou mooi niet dus, er was namelijk helemaal niets aan winkeltjes of restaurantjes. Rocky Bay deed de naam eer aan en we waren na een half uur wel uitgedwaald op dit strand met stenen. De bus terug gepakt en uiteindelijk kwamen we weer in het eerste dorp aan (Oneroa) daar ook geen ijsje kunnen kopen maar wel een koel drankje en nachos. Ook best prima.

Al met al een goede dag! Waiheke is echt een vakantie eiland en zeker de moeite waard, je bent dichtbij de stad maar het voelt aan alsof je heel ver bent van de bewoonde wereld.

This slideshow requires JavaScript.

Op Zondag heb ik de laptop en reisgids erbij gepakt om plannen te maken voor mijn volgende stuk. Ik heb al een hostel en bus geregeld voor Tauranga aangezien ik daar Karin ga ontmoeten (andere oud-huisgenote). Echter, had ik nog geen idee wat ik daarna wilde doen. Uiteindelijk besloten om na Tauranga richting Rotorua te gaan. Ik wilde eindelijk naar Whakatane maar aangezien de bus naar Whakatane een overstap had in Rotorua, maar besloten om daar wat langer te vertoeven. Voor nu is de planning als volgt:

  • 8 Maart met de bus richting Tauranga
  • 9 Maart meeten met Karin
  • 10 Maart richting Rotorua
  • 11 en 12 Maart Rotorua
  • 12 of 13 Maart richting Whakatane
  • Daarna… Geen idee, komt vast wel goed.

Vandaag zou ik met Emma en Lisa Mount Eden beklimmen maar de regen weerhield ons hiervan. Dan maar vanavond samen eten. Emma en Lisa blijven sowieso nog een weekje hier in Auckland en willen een busje kopen. Waarschijnlijk ga ik ze later nog wel weer tegenkomen maar voor nu is het even klaar met het samen optrekken.

Het alleen zijn/reizen, zal wel weer even wennen worden, maar het is inmiddels wel duidelijk dat het mensen ontmoeten heel makkelijk gaat. Met de busreis van morgen begint het reizen pas echt, het voelt bijna alsof ik een huis hier achterlaat, zo ingeburgerd ben ik inmiddels in dit hostel. Maar het is ook wel fijn om verder te trekken, het is toch een stuk leuker om afscheid te nemen dan om mensen te zien vertrekken.

Tot volgende week. Ben benieuwd waar ik dan mijn stukje typ.

XManon

IMG_20170305_192650651
Vogelbezoek in het hostel.

 

Auckland, Nieuw-Zeeland; Het begin.

Hoi Allemaal,

Eindelijk dan toch weer een blog. En vanuit het zonnige Nieuw-Zeeland nog wel. Oorspronkelijk wilde ik deze blog schrijven voordat ik wegging, vervolgens werd dit de eerste dag hier. Maar dat niets te doen hebben valt nog niet mee en zodoende krijgen jullie hem vandaag pas.

Laten we bij het begin starten. Woensdag ochtend de 22ste stond ik om half 6 al naast mijn bed na een nacht met weinig slaap en veel woelen. Deels zenuwen, deels organisatie die mij nog niet helemaal lekker zat. Mijn koffer was namelijk 23 kilo en ik had hem de avond ervoor naar beneden met veel moeite naar beneden getild. In de ochtend dus eerst nog maar even wat dingen eruit halen. Op Schiphol ging het inchecken snel, had mazzel kon een stoel krijgen voor de eerste vlucht met extra beenruimte. De eerste vlucht was qua zitten dus heel relaxed! Ik had een moeder en kleintje naast mij zitten, echt een bengeltje. Super vrolijk en energierijk het grootste gedeelte van de vlucht. Het huilen moest er natuurlijk ook van komen maar dat was te verwachten. Het entertainment bood gelukkig een goede afleiding. Kreeg ik eindelijk de kans om Finding Dory te zien.

12 uur later had ik een overstap op Singapore en vervolgde ik mijn reis in het volgende vliegtuig. Helaas dit keer geen lange-benen-stoel, dus zat lekker klem. Deze vlucht leek wel dubbel zo lang. Ik was blij toen we er waren.

img_20170224_102324708_hdr

Vanaf het vliegveld met een shuttle richting mijn hostel. Daar kwam ik aan rond half 1/ 1 uur en het was dan ook donker en uitgestorven in het hostel. Met hulp van een laat-thuiskomende vaste gast, een envelop met kamer sleutel gevonden. Helaas bleek de sleutel niet voor de aangegeven kamer maar voor een andere. Daar heb ik maar een leeg bed uitgezocht want ik had geen zin om veel langer te zoeken. Na een kort nachtje gaf ik het om 7 uur op en ging een douche opzoeken.

Later die ochtend gelijk even geregeld dat ik de juiste sleutel kreeg en mijn spullen verhuist. Vervolgens richting stad om een simkaart te regelen en op zoek te gaan naar een bank om een rekening te openen. Dat laatste bleek nog niet mee te vallen en zodoende heb ik voor aanstaande woensdag pas een afspraak kunnen regelen om dit voor elkaar te krijgen. Na een lange dag rondstruinen weer richting hostel en daar een simpele maaltijd in elkaar geflanst voor mijzelf. Best gezellig koken in zo’n gezamenlijke keuken maar ook wel heel chaotisch met mensen die allemaal door elkaar heen krioelen.

Gisteren ben ik naar de National Art Gallery geweest hier en vervolgens het havengebied rondgelopen. Het centrum heb ik dus wel redelijk gezien inmiddels. Op de planning staat nog Mount Eden en een ferry-tocht naar een van de kleine eilandjes in de buurt van Auckland.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en voel ik me redelijk thuis in het hostel. Ik weet welke bus ik kan nemen van en naar het hostel. Ik heb internet op mijn telefoon en weet daardoor de weg te vinden (Lang leven Google Maps) en ik ga morgen mijn bankrekening regelen. Ik heb mensen in het hostel om mee te kletsen en heb de eerste kaart spelletjes al gespeeld. So far so good.

Ik moet nog wel heel erg wennen aan het niets hoeven en alles zelf in de hand hebben. Als ik niets plan dan onderneem ik ook niets, betekend dat dat ik elke dag wat moet plannen? Ik heb daarnaast ook nog eens een jaar de tijd, dus in hoever moet ik echt elke dag wat ondernemen? Vragen zoals dat spoken door mijn hoofd. Voorlopig zullen ze nog wel niet beantwoord worden. Dat is toch een kwestie van merken hoe dingen gaan en uitvinden wat ik een goede balans vindt. We gaan het zien.

X.

Gelukkig 2017!

Gelukkig nieuwjaar!

Het is inmiddels al weer de vierde dag van het nieuwe jaar en ik zit weer achter mijn computer op het werk. Nou zou dit reden voor depressie kunnen zijn maar dit is zeker niet het geval, ik heb namelijk nog maar 2.5 werkweken te gaan. Dat lees je goed ja. Ik heb namelijk ontslag genomen.

Over een week zou ik hier een jaar zitten en die mijlpaal wilde ik wel halen maar veel langer hoefde van mij niet. Hoewel ik het land en alle mensen zeer ga missen heb ik al weer een nieuw avontuur in de planning staan… (tromgeroffel…)

Ik ga in februari naar Nieuw Zeeland! Voor hoe lang? Geen idee. Waar precies? Geen idee. Er moeten nog wat specifiekere plannen gemaakt worden maar om verder uitstellen te voorkomen ga ik maar gewoon. Inmiddels heb ik dat plan namelijk al drie jaar door mijn hoofd spoken en nu is de beste tijd om dingen te ondernemen. Nu is altijd beter dan later.

Het leuke is dat ik sowieso ook mensen kan opzoeken daar aangezien drie van mijn huisgenoten ook die kant op zwerven, eentje dobbert er al enkele maanden rond en twee vertrekken ook eind februari.

De aankomende maand zal ik nog enkele weken werken, vervolgens heb ik nog 1.5 week in Ierland alvorens ik richting Nederland vertrek. Daar heb ik 2 tot 3 weken voordat ik doorga. Kan ik mooi al mijn vriendinnen even vervelen met mijn gezelschap en nog even de familie langs gaan. Nieuw Zeeland is natuurlijk heel wat verder weg en aangezien ik niet precies weet hoe lang ik daar blijf, ben ik blij dat ik nog een pitstop maak voor mijn vertrek.

Nieuw jaar, nieuwe plannen en mogelijkheden. 2017 I can’t wait!

XManon

 

Zomer Dwalingen.

Hoi allemaal,

Ik ben terug..

Sorry voor de lange afwezigheid. Het leven was even afleidend. Het is inmiddels al weer een maand geleden en geen zorgen ik ga niet deze hele maand re-cappen. Dat zou veel te lang worden. De highlights, of lowlights… Ik heb gewerkt, ik was ziek en ben naar Schotland afgereisd voor een lang weekend.

Dat lees je goed, ik was wederom ziek. Blijkbaar is dit land niet goed voor de weerstand. Het was ook nog eens hardnekkig, twee hele weken niet gewerkt en geprobeerd rust te houden. Het wordt een zielig loonstrookje deze maand want ik krijg niet uitbetaald tijdens ziekte… Beetje heel erg jammer!

Anyway, laten we ons focussen op de leuke dingen van het leven; mijn tripje richting Schotland. Samen met twee van mijn huisgenoten; Lisa en Karin hadden we een lang weekend vol plekken en activiteiten. De vrijdag voor vertrek was ik nog druk bezig met rust houden want ik was nog niet helemaal beter maar gelukkig kun je ook in bed, dingen regelen en Schotland bellen.

Het bleek dat het verhuurbedrijf enkel een creditkaart accepteerde voor de borg. Aangezien de auto op Karin haar naam stond en zij geen creditkaart heeft, moest dat dus even aangepast worden. Dus dan maar op mijn naam, nou betekende dat natuurlijk ook dat er verwacht werd dat ik de bestuurster werd. Eenmaal in Schotland bij het verhuurbedrijf moesten we dus allemaal wel even slikken toen bleek dat we uit de garage van het verhuurbedrijf moesten rijden. Heel makkelijk switchen werd het dus niet. Lisa is onze vaste chauffeuse maar die is nog maar 22 en om de extra kosten te voorkomen, stond de auto niet op haar naam.

Ik was alvast in mijn hoofd aan het visualiseren hoe het ook al weer allemaal werkte, en hoopte dat ik in ieder geval in versnelling 1 de garage zonder horten en stoten uit kon rijden. De laatste keer achter het stuur was inmiddels al weer ruim een jaar geleden en dat was een automaat. De laatste keer schakelen, uhm geen idee.

Gelukkig bleek weer eens hoe goed mijn karma is. De dame van de verhuur vroeg of een automaat ook goed was, zonder extra kosten. Ik wist niet hoe snel ik ja moest roepen. Haha yes, een automaat dat moet lukken.

Alsnog was het raar om aan de rechterkant van de auto te zitten en links te rijden maar ik heb ons helemaal heel naar ons hostel in Glasgow weten te brengen. En zelfs mijn fileparkeer-skills kunnen laten zien. Na dit ritje hebben we onze spullen gedropt in ons allercharmantste *kuchkuch* hok kamer. Vervolgens zijn we nog even richting de Clyde rivier gelopen voor een glimp van Glasgow.

IMG_20160812_230548124.jpg

De volgende dag was het vroeg op pad, om 6 uur zaten we al in de auto richting de Falls of Falloch. Een indrukwekkende waterval, wat toch enigszins overschaduwd werd door de modder waar we doorheen moesten om het te zien. De schoenen hebben het niet gered…

De ochtend vloog voorbij en voordat we het wisten stonden we in de rij voor de ferry richting Isle of Skye. Even uitwaaien op de ferry, met her rustgevende geluid van golven en wind. O en het autoalarm wat maar niet op wilde houden…

Na een half uur kwamen we weer aan op land en reden we verder. Waar de rit in de ochtend nog erg verwarrend was; het leek allemaal zo erg op het landschap van Ierland. Was dat in de middag wel anders. Schotland en Ierland hebben de bergen gemeen maar Schotland is veel rotsachtiger en minder groen. Prachtig dat wel! Tussen de regenbuitjes door en korte pitstops op wonderschone plekken vermaakte we ons prima in ons autootje. Muziek aan en rijden maar.’s Avonds hadden we een overnachting in Ullapool geboekt, met zowaar allemaal een eigen kamer. We waren doodop maar besloten toch nog even voor avondeten richting het lokale restaurant te lopen. Dat hadden we net zo goed niet kunnen doen. Ik zat na drie happen al vol en eigenlijk wilde ik vooral gewoon graag slapen.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende ochtend waren we er weer vroeg bij, 07.15 aan het ontbijt en daarna op weg naar Knockan Crag. Voor wonderschoon uitzicht en informatieve informatie over het gebied. Hierna verder via een prachtige route langs de kust.

Op een gegeven moment kwamen we langs een kudde wilde herten en Lisa moest zelfs afremmen voor eentje die de weg over kan springen. Blijkbaar zijn die bordjes langs de weg toch niet alleen voor de show. Iets verderop kwamen we een hele kudde tegen die bij de rivier aan het grazen was. Een prachtig gezicht!

IMG_20160814_091806941_HDR.jpg

Na deze pitstop heb ikzelf nog maar weer eens de plek achter het stuur ingenomen en dat was best te doen. Het links rijden, rechts houden was ook voor mij nog wel een puntje van aandacht maar verder ging het prima. Na een uurtje hield ik het weer voor gezien, het is toch een stuk minder rondkijken als je een auto op de weg moet houden.

Het laatste hoogtepunt van de dag was de Smoo caves. Deze zijn we even kort in geweest. De mogelijkheid om dieper te gaan met behulp van een bootje en een hoop geklauter hebben we maar afgeslagen. Daar waren we echt niet op gekleed.

This slideshow requires JavaScript.

Na de Smoo Caves hadden we nog een flinke rit naar Iverness, waar onze volgende slaapplek op ons wachten. Wederom hebben we het niet laat gemaakt. Na een heerlijk maal bij de lokale Italiaan lagen we om half 10 al weer tussen de lakens.

Origineel hadden we op maandag ingepland dat we uit mochten slapen tot 9 maar aangezien we op vrijdag switchte van cruisebedrijf hadden we een langere autorit voor de boeg. Half 8 zaten we dus al weer in de auto. Vakantie, rust houden? Hoe bedoel je…

We waren er niet rauwig over, we hadden namelijk allemaal iets om naar uit te kijken. We gingen op bezoek bij Nessie! We hadden een tripje geboekt met een Rib boot. Een supersnelle boot. Het was zowaar strak blauw en hoewel het wel enigszins mistig was toen we aankwamen, was hier niets meer van de merken toen we eenmaal op het water waren. Volgens de schipper was het uiterst uniek om zo weinig golfslag te hebben en helemaal geen regen, helemaal niet Schots. Dat maakte ons niet uit want het maakte ons boottochtje toch een stuk relaxter.

This slideshow requires JavaScript.

Na anderhalf uur op het water moesten we weer voet aan land zetten, heel erg jammer want we hadden nog wel een paar uur willen ronddobberen. Het was echt prachtig weer en ik was dus enthousiast in mijn hoofd aan het plannen cancelen, we konden vast wel ergens een uur lang zonnen. Nou niet dus. Precies deze dag hadden we de meeste kilometers te overbruggen. Heel jammer want op een ijs-eet-pauze na 3 uur in de auto na, hebben we het meeste van de zonuren in de auto gezeten.

Ondanks de vele uren, of misschien wel juist door de vele uren in de auto, zat ik er doorheen. De Bullars of Buchan was nog een mooie pitstop maar daarna had ik echt geen energie meer. De pitstop bij Dundee Law heb ik dan ook niet echt gewaardeerd. Mooi uitzicht over de stad maar ik wilde gewoon naar ons hotel. Gelukkig was ik niet de enige die moe was en sloegen we de laatste stop van de dag over. Eenmaal in ons hotel in Markinch ging het wel beter. Helaas waren we te laat voor restaurant eten, een maaltijd van de lokale supermarkt dan maar.

Dinsdag was onze laatste dag al weer en ook deze begon vroeg. We begonnen met de enorme beelden van de Kelpies en gingen daarna verder richting Edinburgh. Lisa had een Dungeon tour voor ons gereserveerd. Ik was hier niet al te enthousiast over want kerkers zijn nou niet echt iets waar ik blij van wordt, maar volgens Lisa was het informatief. Hoe fout kan iemand het hebben.

Het moment dat ik het nepbloed op de wc deuren zag, wist ik dat dit niet een ervaring ging worden die Lisa verwachte. Laat staan een waar ik blij van ging worden. Het was een tour die je door verschillende stadia van marteling bracht. Met acteurs, publieksparticipatie en enge verhalen, en het licht dat uitvalt en alles waar ik een grafhekel aan heb. Mijn gezicht was na de eerste 5 minuten al vervallen in een van afschuw en dat is niet veranderd.

Elke kamer/ ruimte waar we in kwamen had een ander thema of verhaal en dingen bewogen en de acteurs maakte je aan het schrikken en het is gewoon niet te bevatten in woorden in welke gradatie ik het niet leuk vond. De laatste ruimte werd voordat het begon wederom gevraagd of mensen rugproblemen hadden, zwanger waren of last hadden van epilepsie. Ik wist niet hoe snel ik mijn hand op moest steken. Na 4 kamers, waarvan 3 met dezelfde vraag. Wist ik dat de enige manier om niet deel te nemen, was om je hand op te steken. Ik was niet de enige uiteindelijk en gezamenlijk keken we toe hoe de rest van de groep in een soort kermisattractie naar beneden viel. Ik denk dat uiteindelijk die ruimte nog het leukste was geweest, dus dat was jammer maar ik was veel te blij dat het de laatste kamer was om daar lang bij stil te staan. Vrijheid…

This slideshow requires JavaScript.

 

We hebben door Edinburgh heen gedwaald en uiteindelijk ook nog een stuk een berg op geklommen voor uitzicht op de stad (Arthur Seat). Erg veel tijd hadden we echter niet want we moesten nog weer richting Glasgow eind van de middag. Uiteindelijk hebben we maar een kwartiertje later onze auto ingeleverd dan oorspronkelijk het plan was. Prima op tijd voor het vliegtuig dus.

De volgende ochtend viel het ons allen wel zwaar om op te staan na slechts enkele uurtjes slaap. Maar gelukkig waren we het vroege opstaan nog steeds gewend. Een korte werkweek volgde en toen was het weer weekend.

Op zaterdag ben ik met Lisa en Emma op stap geweest richting Kilkenny, we hadden onszelf opgegeven via de Sport en Social club en al betaald dus ja, dan ga je maar. De zondag… Was het heerlijk niksen.

Inmiddels zijn we al weer een week verder en ben ik al weer klaar voor mijn volgende reisje. Aanstaande donderdag richting Nederland voor 10 daagjes vakantie. Ik kan niet wachten;)

XManon

Bezoek en Bezigheden

Hoi allen,

Het is weer zover. Eigenlijk stond dit blog vorige week op de planning maar toen was ik druk met het rondzwerven door Cork, dus vandaar maar deze week.

De reden dat ik aan het rondzwerven was? Ik had bezoek; eerst van mijn ouders en vervolgens van een vriendin, Lisa. Mijn ouders waren al aangekomen op dinsdag maar verblijden mij met hun gezelschap op donderdag. Veel hebben we niet gedaan die dag, aangezien ze pas eind van, de middag in hun hotel waren. Ik heb mijn huisje even laten zien (en een lading spullen ontvangen vanuit Nederland) en we daarna hebben we lekker pasta gegeten bij een restaurantje dicht bij mijn huis.

De volgende dag zijn we richting Kinsale gegaan voor het grotere sight-seeing werk. Met de bus richting Kinsale en daar per benenwagen richting het fort waar ik de volgende keer ook heen was gewandeld. We hebben tussen door wel enkele stops moeten maken, en moesten af en toe schuilen voor een overtrekkend buitje, maar verder was het eigenlijk best goed te doen. Als de zon scheen, dan was deze ook zeker voelbaar. Zie hieronder enkele plaatjes van de dag.

We waren omstreeks 5 uur weer terug in Cork en gingen richting hotel. Daar hebben ik en mijn moeder gezwommen (met verplichte zwem-muts op) terwijl mijn vader een dutje deed. Na het zwemmen en slapen gingen we de deur uit om iets te eten. Dit keer belandde we bij een tentje met barbecue specialiteiten en geen alcohol (aan de limonade dan maar). Daarna voor een toetje nog even terug naar het hotel waar mijn ouders verbleven.

De volgende dag was al weer de laatste dag en dit keer kwam mijn ouder mij opzoeken. Ze hadden uitgecheckt bij hun hotel en kwamen hun spullen bij mij droppen. Vanuit mijn huis zijn we met de bus naar Blackrock Castle gegaan. Dat is wel echt een aanrader, het is een mini kasteeltje maar er zit een observatorium in, dus je krijgt ook nog even een lesje over het heelal. Het weer was weer typisch Iers, dus lekker grijs!

This slideshow requires JavaScript.

Eenmaal terug in centraler Cork splitste we op. Ik had mijn moeder op een handwerk winkel gewezen en daar waren we nog niet aan toe gekomen. Mijn vader besloot hier op afstand van te genieten en vertrok naar de pub op de hoek. De winkel; Vibes & Scribes had echt van alles wat; schildersspullen, lapjes, kralen, je kon het zo gek niet bedenken of ze hadden het. Ik kon dit natuurlijk ook niet weerstaan en verliet de winkel met enkele spulletjes om sieraden te maken. Deze heb ik inmiddels ook al gebruikt, zie hieronder het resultaat.

‘S avonds hebben we bij 14A wederom een heerlijke maaltijd gegeten. Wat eten betreft kun je goed terecht in Cork. Het toetje was schandalig veel, een merengue van formaat! Maar als ware zoetekauw had ik daar geen enkele moeite mee. Na een kort nachtje zwaaide ik mijn ouders weer uit bij mijn voordeur terwijl zij naar hun taxi liepen richting het vliegveld. En ik… Ik ging heerlijk mijn bed weer in. 4 Uur ‘s ochtends kun je ook eigenlijk geen ochtend noemen.

IMG_20160702_200243851


Op zondag was ik van plan om vooral veel te luieren maar ik had ook in mijn hoofd om iets te doen met mijn nieuwe handwerk dingetjes. Sowieso wilde ik de woonkamer beneden opfleuren met foto’s, dus ik ondernam een tripje richting stad om foto’s af te drukken en om boeken af te droppen bij de lokale winkel ter benefiet van de armen. Eenmaal thuis ging ik gelijk aan de slag en heb ik onze tafels een nieuw kleurtje gegeven (door middel van pakpapier onder het glazen tafelblad) en heb ik een schilderij een nieuwe voorkant gegeven.

Na al dit hard werken en het koken voor mijn huisgenootjes kon ik gelijk weer door. Op met de bus naar het vliegveld om daar Lisa op te halen. Samen met Lisa de taxi richting mijn huis gepakt en rustig bijgekletst in mijn woonkamer.

De volgende dag gingen we met de bus op stap richting Blarney om het befaamde Blarney Castle te bezoeken en de Blarney steen (niet) te kussen. Spreekvaardigheid.. daar heb ik wel genoeg van.

Het was absoluut abnormaal hoe lang het duurde om de trap te beklimmen naar de top van het kasteel, zo groot was het niet maar de rij mensen die de steen wilden kussen was lang. Het ging ons voornamelijk om het kasteel zelf maar helaas is er geen andere weg naar boven dus ook wij waren onderdeel van de rij.

Hoewel Blarney castle zelf niet super groot is, is het terrein eromheen dat zeker wel. Met gif-tuin, wishing steps en heel veel bijzondere planten etc. is er genoeg te zien. Ik weet zeker dat ondanks de uren die wij er door hebben gebrachtdat wij nog niet alles hebben gezien. Hieronder een impressie:

De volgende dag stond Cork zelf meer in het spotlicht. Ik heb eindelijk de lokale klokkentoren beklommen bij mij om de hoek; Shandon Bells. Het uitzicht was prachtig en als leuk detail kon je zelf ook de klokken luiden. Als je wilde zelfs met enige melodie aangezien er een boek lag met liedjes en beschrijving. Lees luid klok 1, 3, 5 en dan weer 1…

This slideshow requires JavaScript.

Na het luiden van de klokken gingen wij door richting gevangenis. Helemaal vrijwillig! De Cork City Gaol is een vroegere gevangenis die inmiddels open is voor publiek. We kregen een tour met verhalen over gevangenen en natuurlijk ook hints dat het er spookt. Weinig spoken gezien, wel heel veel baksteen. Het was er wel een stuk kouder binnen dan buiten. Dat doet je toch denken aan de barre omstandigheden vroeger. Ook al scheen de zon buiten, daar was binnen echt helemaal niets van te merken.

Na de gevangenis liepen we door om via een brug over te steken naar de andere kant van de rivier waar we door Fitzgerald park richting centrum liepen. We hielden een korte pitstop in het park om te lunchen en even van de zon (ja echt) te genieten. In de stad hebben we ons voornamelijk met de winkels beziggehouden dat is immers ook een belangrijk kenmerk van een stad.

De volgende dag hadden we geregeld dat we alvast Lisa’s huurauto konden ophalen. Aangezien we redelijk waren uitgekeken in Cork en omgeving hadden we besloten alvast richting Killarney te gaan. Lisa had een schakelbak gehuurd dus ik heb wederom niet gereden; dat ging echt niet gebeuren. Links rijden, links schakelen, never nooit niet). Voor Lisa was het ook wel even aanpassen maar ze kreeg het redelijk snel onder de knie. Het lastigste is nog wel om niet te ver naar links te gaan op de weg. Links rijden, rechts houden werd ons credo!

We begonnen in Killarney gelijk goed met Ladies View, een uitkijk punt met geweldig uitzicht. Vervolgens zijn we de Ring of Kerry gaan volgen, dit is een route met verschillende punten van interesse. We bleven in de buurt van Killarney national Park aangezien we in Killarney zouden overnachten. Het weer was niet super zonnig maar de regen viel mee dus dat was allemaal goed te doen.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag vervolgde we onze route richting Kenmare. We hadden besloten, op aanraden van onze B&B host, om de ring of Kerry uit te breiden met een uitstapje naar Valentia Island en Portmagee. Het leuke was dat je op twee manieren op Valentia Island kan komen, per ferry en brug. Aangezien de ferry zich aan de bovenkant bevond, en dit ons kilometers scheelde, hebben wij deze genomen om het eiland op te komen. Vervolgens was het plan om richting de kliffen van Fogher te rijden. We liepen echter enige vertraging op met een klein probleempje…

Tijdens het uitwijken voor een andere auto waren we met de wielen vast komen te zitten in de greppel naast de weg. Gelukkig zat het geluk ons daarna weer mee want er kwam toevallig een busje langs met hulpvaardige Ier. Samen met de hulp van een fietser is het gelukt om de auto weer op de weg te krijgen. Helemaal zonder schade was dit niet, de linker voorbumper was enigszins ingedeukt en dit zorgde ervoor dat de linker voordeur ook niet echt meer open wilde. Ik klom maar achterin de auto want de weg was smal en we hadden inmiddels al lang genoeg het verkeer opgehouden.

Eenmaal bovenaan de berg konden we parkeren, de schade inspecteren, het bos uit de deur en bumper vissen en het huurbedrijf bellen. De deur ging met enige kracht wel weer open maar niet van harte; je zag de bumper bewegen. Oeps…

De auto zelf deed het nog prima dus we mochten verder rijden. Gelukkig maar want we hadden geen zin om terug richting Cork te moeten om hem in te ruilen. We hadden al te weinig tijd zonder een de-tour. We reden nog iets verder naar boven en het bleek dat we niet bij de kliffen uit waren gekomen, wel vonden we een grot en Maria…

IMG_20160707_130939477

Na het rondkijken en bergbeklimmen gingen we weer naar beneden met de auto en konden we dit keer met behulp van de navigatie de kliffen vinden. Die stelden niet veel voor trouwens. Maar het was wel mooi uitzicht om even te lunchen.

Verder richting Waterville voor een korte strandwandeling en zonneschijn en vervolgens weer door. We waren rond 7 in Kenmare en gingen na het inchecken bij ons hostel gelijk het stadje weer in om iets te eten te vinden. Het bleek dat Kenmare niet on-ontdekt is gebleven, de prijzen waren dan ook op juppen niveau. Uiteindelijk vonden we een Italiaans restaurant met redelijke prijzen en hier zijn we neergestreken.

De volgende dag stonden we al weer vroeg op, we hadden wederom een strakke planning. We moesten om half 3 sowieso in Bantry zijn aangezien ik de bus moest pakken richting Cork vanuit daar. Eerst wilden we echter nog richting Dursey Island – een uithoek vanjewelste. De tocht per auto ging gedeeltelijk via de ring of Beara en die is werkelijk prachtig. Een stuk minder toeristisch ook dan de Ring of Kerry dus dat was ook fijn.

Eenmaal bij de kabeltram aangekomen was het inmiddels aan het miezeren geslagen. Nou laat ik daar inmiddels al lang mijn pret niet meer door bederven, dus paraplu open en doorgaan dan maar. We moesten even wachten aangezien er maar een tram per keer is en er max 6 personen in passen maar daar gingen we dan. Hij kraakte en schokte enigszins maar we kwamen helemaal heel over. Volgens de twee vissers die ook in het trammetje zaten was dit al een hele verbetering, blijkbaar kon je bij de vorige tram (enkele jaren terug) de deuren open doen als hij onderweg was. Juist ja…

Het eiland was mistig, en zowat uitgestorven op de schapen na. Volgens het bordje wonen er wel 2 mensen op het eiland. Erg veel hebben we van het eiland niet gezien trouwens. De mist werd alleen maar erger en we wilden niet te ver af dwalen. Na enkele heuvels te hebben beklommen en elkaar enkele keren kwijt te zijn geraakt in de mist keerden we weer terug naar het vaste (ei)land. De terugweg was bijna nog beter als de heenweg, je kon gewoon de overkant niet meer zien. Haha avontuur!

This slideshow requires JavaScript.

De weg richting Bantry was wederom gevuld met uitzicht en prachtigheid, en mist heel veel mist. Ik ben blij dat het een stuk minder druk was op de weg want het dan was het spannend geweest.

In Bantry kwamen we aan rond 1 uur en dachten we zodoende ruim de tijd te hebben voor de bus van half 3. Dat idee werd al snel de grond in gedrukt, twee oudere heren bij de bushalte lichte ons in dat de laatste bus naar Cork echt niet om half 3 ging, hij ging om half 2. Aii dat was iets sneller dan verwacht. Dan maar spullen pakken, plaspauze en nog even snel wat te eten gehaald voor onderweg.

Voordat ik het wist had ik afscheid genomen van Lisa en zat ik in de bus richting Cork. Dat was trouwens ook het enige snelle aan die busreis… de drie uren die volgde gingen tergend langzaam voorbij. Het feit dat ie een stuk omhoog ging eerst, weg van Cork, om vervolgens een uur later op bijna dezelfde hoogte als Bantry uiteindelijk richting Cork te gaan.. Dat werkt niet echt in het voordeel van de reis. Ach gelukkig ben ik wel bekend met langdurende reizen en had een mp3 speler met volle batterij.

‘s Avonds had ik de zomer BBQ van Voxpro, waar helaas geen buitenstaanders (niet-werknemers) waren uitgenodigd. Ik was blij dat Lisa het niet erg vond om nog een nacht en dag alleen verder te gaan, zodat ik erbij kon zijn 🙂 De volgende dag heb ik geluierd en rustig gewacht tot dat Lisa mij in Cork weer met haar gezelschap verblijden. We hebben samen met mijn huisgenoten thuis gegeten en daarna nog lekker rustig een film gekeken. Ook voor haar was het de truc van 4 uur de taxi, dus wederom stond ik iemand midden in de nacht uit te zwaaien waarna ik weer mijn bed in dook.

Zondag heb ik uitgeslapen alvorens verder te gaan met mijn creatieve projectjes. Heb naast de sieraden ook nog een collage gemaakt van mijn foto’s.

This slideshow requires JavaScript.

Nou dat was het weer even. Tot snel!

XManon

The Roadtrip Adventure

Donderdag was het eindelijk zo ver – roadtrip tijd! Ik kwam thuis en checkte mijn al ingepakte tas of dat ik echt alles had. Karin en Lisa waren al richting vliegveld om de auto op te halen. Om half 7 waren die bij ons huis en pakte we alles in ons nieuwe vervoersmiddel. Na een pitstop bij de MacDonalds voor avondeten gingen we snel verder. Na iets meer dan 3 uur rijden kwamen we eindelijk aan bij ons hotel in Navan. We hadden een familiekamer geboekt met ontbijt maar het ontbijt hebben we nooit gehaald. Onze wekker ging namelijk al weer om half 6 ‘s ochtends.

Het plan was om een pitstop te maken in Kells maar dat waar we heen wilden bleek omheind te zijn en om half 7 in de ochtend, natuurlijk nog niet open. We gingen verder en hebben uiteindelijk een pitstop gemaakt in Carlingford. Een plaatsje vlak bij de Grens van Noord Ierland.

Het was toen nog steeds erg vroeg en er stond een frisse wind dus we gingen al snel weer verder. Eenmaal in Noord Ierland koersden we richting Belfast. Het Titanic museum was het volgende op ons lijstje. Het was inmiddels al iets van half 10 toen we daar eenmaal arriveerde en ik had nog steeds geen ontbijt gehad. Aangezien we een strak schema hadden zijn we gelijk het museum in gegaan. Na iets meer dan een uurtje dwalen waren we wel uitgekeken en kon eindelijk het echte werk beginnen. Ontbijt!

Eggs Benedict met zalm en spinazie. Nou dat is nog eens een manier om de dag te beginnen. Beetje laat maar het wachten waard. Na het ontbijt gingen we verder, de Wild Atlantic Way lonkte. Met af en toe een pitstop en vele prachtige uitzichten hadden we uiteindelijk weer een grotere pitstop bij de Carrick-a-Rede Rope Bridge. Deze hangbrug in de buurt van Ballintoy verbindt het vasteland met het eilandje Carrick Island. De brug zelf stelt niets voor, als je geen last van hoogtevrees hebt tenminste. Het was nogal een toeristen gedoe en als ik eerlijk beken, was de brug zelf het geld (6 pond) niet waard. Maar het uitzicht vanaf het eiland is prachtig en we hadden mazzel met het weer dus dat scheelt weer.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende grote pitstop was the Giant’s Causeway; een rotsformatie aan de noordoostkust van Noord-Ierland, die bestaat uit zo’n 40.000 basalt-zuilen. Dit was wederom erg toeristisch maar het was gratis en het is wel echt prachtig. Het innerlijke kind in mij heeft zich wel vermaakt met het klauteren over de rotsen en zuilen.

Na de klimpartij en fotosessie gingen we weer verder. Het was inmiddels al 6 uur geweest dus we besloten richting Donegal af te reizen. Ons hostel bevond zich daar en we wilde niet weer in het donker aankomen. Uiteindelijk waren we er alsnog pas rond 9 uur ‘s avonds en we gingen zodoende gelijk door uit het hostel op zoek naar een restaurant. We vonden een Italiaans restaurantje en hebben daar heerlijk gegeten.

De volgende dag vertrokken we wederom vroeg, rond 7 uur. Dit keer hadden we een eerste bestemming zonder hek; Lake Eske. Een korte stop en we gingen weer verder. Op naar the deserted village of Port. Na een lange toch door Iers landschap en over fijne Ierse weggetjes kwamen we aan bij Port. Het verlaten dorp hebben we niet gezien maar het landschap was alsnog wederom overweldigend mooi.

This slideshow requires JavaScript.

De plattelands charme van schapen op de weg en ondefinieerbare routes, je kunt het een avontuur noemen. Uiteindelijk kwamen we weer terug uit de wildernis en gingen we richting Sligo. Voor een ijsje en brunch nabij het strand. Het was stralend wederom maar toen wij onze weg vervolgde richting Downpatrick Head veranderde dit al snel. Niets zo fijn als Ierse wisselvalligheid. Downpatrick Head hebben we dus in typisch weer bezocht… regen.

We hebben wat rond gedarteld langs de kliffen en besloten na niet al te lange tijd om weer verder te gaan We hadden nog enkele kilometers te gaan richting Delphi. Onze eind bestemming van de dag. Delphi was echt sprookjesachtig mooi; enorme groen bergen en compleet van de wereld. Het bereik gaf dit ook goed weer… welk bereik?

Het Wild Atlantic Hostel was ons onderkomen voor de nacht en we hadden mazzel. Een slaapzaal met 8 bedden voor ons viertjes, met eigen badkamer. Wederom was het laat en wederom moesten we nog eten. Nou bleek dit in Delphi een iets grotere uitdaging… iets met in de middle of nowhere zitten en niet veel opties na 9 uur ‘s avonds. Uiteindelijk hebben we een tosti weten te eten in de lokale pub.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag hield het Ierse weer aan… regen regen regen. We hadden een planning dus dat hield ons niet tegen. Na een uitgebreid ontbijt (met wentelteefjes) bij een van de B&B’s van het dorp gingen we richting ons schip voor de ochtend. We hadden een boattour geboekt bij Killarney boat tours om de enige fjord van Ierland te bewonderen.

Nou kan ik vertellen dat erg veel bewonderen we niet gedaan hebben. Het weer was een grotere bezigheid dan de fjord. Dat was gewoon water met bergen ernaast. Niet iets,a wat ik niet al eerder heb gezien. Ach met een beetje warme chocomelk was het best te doen. De regenponcho kwam goed van pas!

Uiteindelijk hebben we de laatste dag verder niet veel gedaan, we hadden nog enkele mogelijkheden maar uiteindelijk hebben we vooral richting huis gereden. Het weer zat niet echt moe en we hadden inmiddels wel genoeg toeristen attracties gezien.

Omstreeks 6 uur waren we weer in Cork en konden we allemaal mooi bijkomen van ons avontuur. Veel spannends hebben we niet meegemaakt maar de uitzichten waren onbetaalbaar. De foto’s zeggen hier denk ik meer over.

XManon

 

 

 

Van A Tot Zonneschijn

Hoi allemaal,

Het is al weer even geleden, sorry voor de late update. Ik had vorige week wel een blog geschreven maar wilde nog foto’s toevoegen. Nou is dat er niet van gekomen vandaar deze week maar een post voor beide weken.

Vorige week was ik druk met het vinden van een nieuwe woning. Zoals jullie kunnen lezen in de post van vorige week:

We zijn al weer twee weekjes verder en het werd weer eens tijd voor een update. Het weer is momenteel geweldig hier, gemiddeld zo’n 20 graden en weinig tot geen regen. Ik durf het bijna niet te geloven. Hopelijk houd het nog even aan, zeg maar de rest van de zomer…

Werk is momenteel best prima. Ik begin het onder de knie te krijgen en het is toch altijd leuker als je enigszins weet wat je aan het doen bent. Als is het maar een beetje. Ik heb voor september nog een retour ticket geboekt dus sowieso blijf ik hier nog de zomer hangen. Daarna? Dat weet ik nog niet. Ik ga het wel zien.

Ik ben momenteel ook naar andere woonruimte aan het kijken. Want ondanks dat mijn huisgenoten echt super aardig zijn, vind ik mijn huis niet leuk genoeg om er te blijven wonen. Ik ben waarschijnlijk gewoon verwend met mijn laatste kamer in Utrecht. Op een of andere manier voelt het momenteel alsof ik in de kelder woon… Dat krijg je als je voorheen op de 12e verdieping woonde. Het helpt ook niet mee dat ons huis behoorlijk donker is.

Anyway, eerst was het idee er om met mijn huisgenoten te verhuizen. Ik had zelfs al een flat gevonden maar naar verder overleg werd het toch duidelijk dat vooral mijn Franse huisgenoten niet echt zin hadden in het gedoe van verhuizen. Zeker aangezien ze niet zeker weten hoe lang ze hier nog blijven. Dat weet ik ook niet maar ik denk, wat is een dag verhuisstress als je daarna fijner en goedkoper woont.

Ik ben dus maar zelf op zoek naar een kamer en ik heb er ook een gevonden. Ik heb vanavond de bezichtiging dus ik ben benieuwd. Heel hard hopen doe ik niet want de foto’s waren best vaag. Misschien is het helemaal niks, maar het is het proberen waard.

Het is al weer juni en dat betekend niet alleen dat het hier zonniger is (toeval), het betekend ook dat er allerlei activiteiten in de omgeving zijn. Momenteel is het Harbour festival in Cork en zodoende is het lekker druk in de stad. Ik ga mogelijk aanstaande zaterdag Stand up paddling (SUP’en, aangezien dat wordt aangeboden. En ik wilde ook twilight kayakken (van 21.00 in de avond). Helaas zat die activiteit echter al vol dus die houden we maar op de bucketlist.

This slideshow requires JavaScript.

*Enkele snapshots – Uitzicht op het grasveld tijdens mijn pauze, op stap met huisgenootjes en Fabrizio, wandelend naar huis, Crane lane pub en Lisa en Emma in Crane Lane afgelopen vrijdag.


Nu, inmiddels weer een week verder is het plan al weer gewijzigd. Ik ben nog wel aan het rondkijken maar iets minder hard. Het is hier in Cork niet echt bezaaid met zonnige woningen, laat staan flats dus ik heb besloten maar meer de nadruk te leggen op het leven buiten de deur.

Vorige week was het zonnige weer helaas al weer voorbij en zodoende was de stemming toch ook wel wat minder zonnig. Werk voerde de boventoon en de week vloog voorbij. Op vrijdag hadden we plannen want mijn huisgenootje Lisa was jarig. Dat moest natuurlijk wel gevierd worden. We zijn met z’n viertjes richting stad gegaan en hebben er maar een drankje op gedronken.

De rest van het weekend was heel rustig. Beetje series kijken, shoppen en voor de rest voornamelijk niksen. Niks mis mee want aankomend weekend wordt het druk! Ik ga namelijk met mijn huisgenootjes op roadtrip richting Noord-Ierland. Dat wordt vast een avontuur. Ik heb echt helemaal niks gepland dus ook dat wordt een hele nieuwe ervaring.

XManon