Meer dan Melbourne

Hoi Allemaal,

Aangezien ik morgen Australië verlaat nog maar even een update over de rest van mijn reis in Australië. Na het wonderschone Sydney heb ik de trein gepakt naar Wollongong. Waar? Wollongong, ook wel The Gong genoemd is een stad ten zuiden van Sydney vooral bekend om zijn industrie, een plek die je niet zou verwachten op mijn reisschema maar al reizend kom je op onverwachte plekken.

De reden dat ik heenging: ik had een meisje ontmoet in Sydney die in Wollongong woont en die me had uitgenodigd. Ik had Freya ontmoet tijdens de befaamde picknick in de regen in Sydney en grappig genoeg komt ze uit Nieuw Zeeland. Ze is bezig met een onderzoek tussen haar bachelor en master studie in en woont daarom momenteel in Australië. Ze had nog twee weken vakantie en weinig te doen dus ideaal om te bezoeken; vermaak voor haar en weer eens wat anders voor mij. Heel even was ik weer terug in het studentenleven, haar studentenkamer op de campus was namelijk ook mijn slaapplek.

Super gezellig heb ik twee nachten gelogeerd en rondgehangen met Freya. Even de stad door, wandelen rond de campus, naar het strand en lekker uit lunchen, o en laat ik vooral de ‘free-room’ niet vergeten. In de studentenflat was er een kamer specifiek met het doel om gratis spullen te verzamelen, iedereen kon daar dingen achterlaten of oppikken. Freya had het meeste van haar huisraad uit de gratis kamer dus ik was benieuwd. Ik voelde me als een kind in de snoepwinkel maar gelukkig viel het aanbod mee (of tegen) aangezien de meeste studenten op vakantie waren en heb ik enkel een shirtje en een jurkje gevonden.

This slideshow requires JavaScript.

Na twee dagen Wollongong ben ik weer afgereisd naar Sydney om daar de nachtbus naar Melbourne te pakken. De volgende ochtend was ik al om 7 uur in Melbourne. Veel te vroeg om in- te checken natuurlijk dus ik heb als een zombie in en rond het hostel gehangen. Toen ik eenmaal in mijn kamer kon, was een dutje het eerste wat op mijn prioriteitenlijst stond.

Dag twee in Melbourne heb ik afgesproken met Hannah (Britse), een vriendin van Hanmer Springs die momenteel in Melbourne woont. We zijn samen naar de National Gallery of Victoria geweest. Dat was superleuk, even weer bijkletsen over wat we beiden gedaan hadden sinds Hanmer Springs en ondertussen een hoop coole kunst gezien. Hoogtepunten was de Flower Obsession van Yayoi Kusama en de expositie genaamd Triennial, een collectie van werk van verschillende artiesten en ontwerpers waaronder drie outfits van Nederlandse modeontwerpster Iris van Herpen.

This slideshow requires JavaScript.

Op zaterdag ben ik in de ochtend naar de Australian Open geweest, de entree was nog gratis aangezien het de voorrondes waren. Helaas was het weer nogal wisselvallig dus ben er maar even geweest.

De volgende stop was Altona. Ik had in Sydney een familie ontmoet die me hadden uitnodigt om op hun huis te komen passen als ze op vakantie waren. Ik werd op het station al opgewacht door Pete, Maeve en Isaaq en in het huis verwelkomde de rest van de familie me; Fleur en Tadhg. Hoewel oorspronkelijk het plan was dat ze de zaterdag op vakantie zouden gaan, zorgde het weer voor wat vertraging. Geen enkel probleem voor mij want ze hadden alsnog een plek voor mij om te slapen. ‘S avonds, als lid van de familie, mee uit eten geweest met als hoogtepunt deze milkshake.

IMG_20180113_194626253.jpg

De volgende dag rustig opgestaan en aanschouwd hoe de familie zich klaarmaakte voor de vakantie. Toen ze in de vroege middag eenmaal op weg gingen was het huis opeens erg stil en leeg.

Ik had heel veel plannen voor mijn weekje alleen en huisbewoner zijn maar uiteindelijk is daar weinig van gekomen. Met al die vrijheid en rust is namelijk gewoon te aanlokkelijk om niet maximaal te luieren. Het voeren van Chuck, de kat was het enige wat echt moest en dat was maar een keer per dag. Ondanks het mauwen om verschillende uren van de dag om eten, was hij vooral veel verstopt dus heel veel aandacht hoefde ik daar niet aan te geven. De TV met Netflix en een puzzel op tafel waren dan ook mijn grootste punten van bezigheid.

This slideshow requires JavaScript.

Het enige uitje van die week was op woensdag, ik had namelijk een ticket gekocht voor de Rod Laver Arena op de Australian Open. Superleuk om deze mogelijkheid te hebben hier in Australië, en dat zonder planning of wat. Ik had specifiek naaar het weerbericht gekeken tijdens het boeken en woensdag was het perfect, stralend en zonnig maar niet warmer dan 30 graden. Alsnog was ik blij dat ik die hele dag ik de schaduw zat hoor want 30 graden is ook best warm als je hele dag buiten bent.

Bij aankomt in de Arena zat er slechts een dame in de rij van mijn stoel en natuurlijk zat ik daar precies naast. Gelukkig was Susan (Schotse) heel gezellig en had ik mooi iemand om mee te kletsen tijdens alle tennismatches. Uiteindelijk was het best een hele lange dag, ik was er rond 10.30 en ik ging pas weg rond een uur of 20.30.

Hoogtepunt was de tweede wedstrijd tussen Caroline Wozniacki en Jana Fett. Waar de Caroline in de tweede set terugkwam van een 5-1 achterstand. Dat is nog eens de spanning erin houden. De laatste match was Rafael Nadal tegen Leonardo Mayer, uit principe was ik voor Leonardo puur omdat de hele arena ongeveer voor Nadal was, maar het mocht niet baten; het was na twee en een half uur over met winst voor Nadal.

Toen de familie weer terug was heb ik nog een nachtje daar geslapen voordat ik weer terug naar het centrum van Melbourne ben gegaan. Ik had wel langer mogen blijven maar wilde graag kijken of dat ik de Great Ocean Road nog kon doen. Ik had een meisje op Facebook ontmoet en we gingen op zondag meeten om te kijken of we samen een auto wilde huren. We ontmoete elkaar in het Dfo outlet (winkel) centrum in Melbourne en gingen vervolgens richting de National Gallerie, Eva (Duitse) was hartstikke aardig en ik had er wel vertrouwen in dat het goed zou gaan maar ‘s avonds bleek het huren van een auto toch te duur en haakte ze af. Uiteindelijk was de dag niet helemaal een flop want ik had mooi tijd en gelegenheid om bij Hannah en haar vriend Jake te gaan eten.

Op maandag heb ik de stad door gewandeld, graffiti bewonderd en tennis gekeken op een groot scherm in het centrum.

Dinsdag was het vroeg op want ik had toch nog een mogelijkheid gevonden voor de Great Ocean Road in de vorm van een bustour. Ik heb heel wat uren in de bus doorgebracht die dag maar het was het waard. De Great Ocean road was echt prachtig, al was het wel super toeristisch. Dat krijg je in het hoogseizoen en de vakantieperiode. Ik heb mij prima vermaakt en voornamelijk rondgelopen met mede-busreizier Estefania (Spaanse) dus het was een goede dag!

Gister heb ik nog weer vrienden ontmoet van Nieuw Zeeland in de vorm van Tero en Kati, het Finse koppel dat ik in mijn laatste weken in Nieuw Zeeland had ontmoet. Ze hebben een Working Holiday voor Australië en waren toevallig in Melbourne. Goede reden om samen te lunchen en uiteindelijk zijn we samen richting Altona gegaan. Daar hebben we even op het strand gechilled voordat ze terug naar de stad gingen en ik op weg ging naar mijn Australische geadopteerde familie om mijn bagage op te halen.

Morgen is het al weer tijd om dit land te verlaten en ik heb alle intentie om hier nog eens terug te komen. Hoewel Sydney wel favoriet is, heb ik mij ook in Melbourne prima vermaakt. Ik zie mijzelf hier in Australië ook wel een working holiday doen.

De volgende stop is Thailand en daar ga ik Emma en Lisa weer zien. Ik heb er zin in!

Tot de volgende keer 🙂

XManon

Advertisements

Immer in Beweging

Hoi Allemaal,

Veel liefde vanuit Kaikoura! Als je op de kaart kijkt dan lijkt het alsof ik in twee weken tijd niet heel ver ben gekomen maar het tegenovergestelde is waar. Na mijn ijsavonturen in Franz Josef en Fox Glacier ben ik namelijk eerst verder naar beneden getrokken richting Wanaka, Queenstown, Te Anau en vanaf Te Anau ben ik weer omhoog gegaan richting Christchurch en vervolgens Kaikoura.

Wanaka was prachtig echt prachtig; een stadje aan een glashelder meer omringt door imposante bergen. Bij aankomst in het hostel kwam ik weer een bekende tegen, Johannes die ik had ontmoet in Auckland dus ik had gelijk mensen om mee te kletsen.

Al gauw was het plan er om de volgende dag naar Roy’s Peak te hiken. Samen met een Duits meisje (Lena) en nog twee Britse Jongens (Greg en Dan). Greg had een auto dus dat was lekker makkelijk vertrekken richting het begin van de wandeling.

Zoals altijd met dit soort dingen had ik enigszins onderschat dat we een berg op moesten. De tienduizend lagen die ik al aan had ter voorbereiding op de kou van de top gingen dan ook al snel uit. Na tien minuten was ik al enigszins buiten adem, waren we al heel wat meters gestegen en kwam de realisatie dat deze hike alleen maar bergopwaarts ging. Poeh! Het uitzicht was al prachtig en dat sleepte me er redelijk doorheen, als was ik elke keer wel de laatste van de groep.

Op een gegeven moment hadden we even pauze en gingen de lagen langzamerhand weer aan. Het volgende stuk werd het niet veel makkelijker en op een gegeven moment was ik er wel klaar mee. Ik had mijn medehikers al tijden niet gezien en de mist rolde langzaam in dus van uitzicht was weinig meer te zien. Toen ik een Kroatisch stel tegenkwam, hield ik even pauze met hun en toen ze besloten terug te gaan, had ik niet veel overtuigen nodig. Ik had Google Maps gecheckt en zag dat ik nog een uur te gaan had, een uur omhoog klimmen op een pad wat langzamerhand steeds modderiger en winterser werd door de sneeuw. Hoewel ik het wel heel jammer vond om de top niet gehaald te hebben, was het de klim gewoon niet waard voor mij.

Op mijn weg terug naar benden, kwam ik gelukkig nog mensen tegen die op weg naar boven waren. Kon ik mooi hun laten doorgeven aan mijn groepje dat ik niet meer omhoog aan het gaan was. Aangezien omlaag gaan niet heel veel makkelijker was dan omhoog, door de modder was wederom vrij langzaam. Zodoende liep ik op een gegeven moment weer samen met Greg en Dan, die zo snel liepen dat ze mij inhaalde op de terugweg van de top. Dat scheelde weer, hoefde ik ook geen rit terug te regelen. De rest van mijn tijd in Wanaka heb ik de bergen maar gelaten voor wat ze waren en heb ik voornamelijk rond het meer gewandeld.

This slideshow requires JavaScript.

Na vier dagen was het tijd om verder te gaan en ging ik met de bus richting Queenstown. Daar had ik maar een volle dag om echt Queenstown te zien en dat bleek uiteindelijk niet eens zo erg. Queenstown is namelijk de bestemming voor wintersporters, adrenaline zoekers en feestbeesten. Categorieën waar ik niet echt tot behoor. Ik was van plan om met de Gondola omhoog te gaan om van het uitzicht te genieten maar helaas bood de bewolkte hemel niet echt een aanlokkelijk zicht en zodoende besloot ik maar de stad rond te wandelen.

This slideshow requires JavaScript.

‘s Middags verveelde ik mij enigszins en ik bleek niet de enige, via Facebook kwam ik in gesprek met een Duits meisje (Marie) dat ook op zoek was naar iets te doen en we besloten elkaar te ontmoeten voor een drankje. Het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en verhalen te horen van hun reis en ervaringen. Na een drankje en een bezoekje aan de Cookie Time cookie bar namen we weer afscheid en was de dag al weer om.

De volgende dag was het weer vroeg opstaan om de bus van 07.05 te halen richting Te Anau. Gelukkig was het maar twee uurtjes en had ik al met het hostel gecheckt dat ik daar terecht kon in de ochtend. Grappig genoeg kwam ik daar Johannes en Lena weer tegen. Te Anau was echt heerlijk, een hostel met goede wifi, prachtige natuur om de hoek en een tv kamer met heel veel films om uit te kiezen. Had ik eindelijk de mogelijkheid om alle Lord of The Rings films te zien.

Op vrijdag ging ik met een tour richting Milford Sound. Geboekt via bookme.co.nz met korting was ik best blij, totdat ik de weersvoorspelling zag voor die dag. Regen, regen, regen. Helaas kwam de voorspelling uit en het was de hele dag miezerig en triest weer. Ze zeggen dat Milford Sound mooi is in elke weersomstandigheden, echter moet ik hierbij wel even noteren dat je toch wel een stuk minder ziet met regen en mist. Ach een grijze Milford Sound is alsnog prachtig en er waren mega veel extra watervallen door de regen.

Fiordland National Park

Na Te Anau was het plan om naar het zuidelijkste puntje te gaan van Nieuw Zeeland; Bluff en Steward Island maar het weer zag er niet erg aanlokkelijk uit en accommodatie en vervoer was niet makkelijk te regelen dus zodoende besloot ik mijn plannen maar om te gooien en te gaan naar de plek waar ik sowieso nog heel graag heen wilde; Kaikoura.

Vanaf Te Anau was het te ver om in een dag te reizen dus eerst maar naar Christchurch. Een dag reizen (11 uur) later was ik daar. Hoewel de meeste mensen Christchurch afraden had ik alsnog maar een dagje extra ingepland om toch de stad even rond te gaan. Na de aardbeving van 2011 is deze stad is dit een stad in heropbouw. Hoewel het al enkele jaren terug is, kun je het verwoestende resultaat nog steeds overal zien. Langzamerhand is er weer een stadshart tot leven aan het komen met nieuwe gebouwen en creatieve oplossingen. Maar het is ook nog echt een grote bouwplaats.

This slideshow requires JavaScript.

Aangezien ik geen ontbijt meer had, besloot ik een café op te zoeken om daar te ontbijten en dat was een heel goede beslissing. Toast met avocado, gepocheerde eieren, zalm en mango chutney, wat wil een mens nog meer. De volgende goede beslissing was het kopen van een tramkaartje. Lekker toeristisch maar ideaal aangezien deze rond het centrum gaat, met een trambestuurder die uitleg geeft over de stad. Ik kon op en afstappen wanneer ik wilde aangezien het een dagticket was en dat was ideaal. Heel veel must-sees zijn er niet in Christchurch maar door de tram heb ik mij prima vermaakt die dag.

De volgende dag wederom de bus om 7 uur om richting Kaikoura te gaan. Kaikoura is de plek voor zeeleven; met de mogelijk tot het zien van verschillende soorten walvissen, Orka’s, dolfijnen, zeehonden en Albatrossen. Die dag gelijk op walvissen-tour geweest en zowaar drie potvissen gezien. Ik had een Nederlandse kamergenote (Sanne) die dezelfde tour had geboekt dus had ook nog eens goed gezelschap. Naast de potvissen ook enkele albatrossen, dolfijnen en zeehonden gezien maar die waren allemaal te ver om te fotograferen dus helaas daar geen foto’s van.

Inmiddels zijn we al weer enkele daagjes verder en ben ik nog steeds in Kaikoura. Ik ben een beetje verkouden en heb niet echt een plan nog waar nu verder heen dus heb mijzelf vermaakt met een Mexicaanse soap opera (goed voor mijn Spaans) en wandelingen op het strand. Ik moet nog even bedenken wat de volgende stap gaat worden maar voor nu heb ik ieder geval geregeld om in dit hostel een weekje te werken voor accommodatie.

XManon

Verjaardagstaart en Waterschade.

Hoi Allemaal,

Na mijn post in Whitianga, Coromandel, had ik het onfortuinlijke moment dat mijn telefoon te water viel. Helemaal mijn eigen schuld natuurlijk (iets met langs de kust over rotsen klauteren met de telefoon niet veilig opgeborgen).

Na twee lange dagen waarbij ik merkte hoe vreselijk irritant het is om geen wekker, kaart, zaklamp, camera, telefoon meer te hebben, leek op zondag avond een wonder zich te hebben voorgedaan. Hij ging weer aan. Helaas kwam ik er twee dagen later in Raglan achter dat de camera functie niet meer werkte. Daar kwam ik achter toen ik aan het begin van een hike, op een plek stond met een geweldig uitzicht.

raglan hike - by Savvy
(Foto van Shev) V.l.n.r. Me, Henrietta, Shev, Adriana en Allie.

Die hike was trouwens ook niets zo’n succes. De regen hier had het pad omhoog in een modderbad veranderd en mijn sportschoenen met profiel (kuch kuch) die waren er niet tegen opgewassen. Na een half uur met schoenen en tien minuten zonder (blote voeten) uiteindelijk maar besloten de groep te verlaten en alleen terug te gaan. Schoenen weer meegepikt uit de boom waar ik ze had ingehangen en al klauterend (boom omhelzend) weer naar beneden geglibberd.

Eenmaal beneden moest ik een plan maken hoe ik weer terug naar Raglan ging komen nu mijn lift nog bezig was omhoog de berg op te gaan. Gelukkig ben ik gezegend met genoeg geluk en goede karma en nog geen twee minuten na mij kwamen er twee meiden hetzelfde pad uit als ik en kon ik voor mijzelf een lift terug naar Raglan regelen.

Terug in het hostel kon ik mij mooi aansluiten bij de yoga sessie. Na de yoga het strand afgelopen en vlak na zonsondergang nog even een verfrissende duik gedaan. Het was echt een prachtige zonsondergang met een hemel die blauw, roze, oranje-rood en geel kleurde. Jullie moeten het je maar even voorstellen want ik heb helaas geen fotografisch bewijs.

De volgende dagen was het een mix van relaxen in een hangmat, op blote voeten door het stadje slenteren, tekenen, lezen, koffie drinken bij de lokale koffietent (nam je je eigen mok mee kreeg je korting), yoga, loungen op het strand en genieten van de zon. De sfeer was heel goed en ik heb dan ook heerlijk vakantie gehouden!

Mediatie Raglan - By Claire
(Foto van Claire), yoga op het strand van Raglan.

Een ding wat ik niet gedaan heb is surfen trouwens. Hoewel Raglan de surf-hotspot is van het Noordereiland heb ik dat maar aan de surfers overgelaten; na twee surf-camps in Frankrijk waarna ik nog steeds niet kon staan op het surfboard heb ik geaccepteerd dat het gewoon niet aan mij besteed is.

Op zondag uitgecheckt en met de bus weer richting Hamilton. Daar de koffer in een kluis achter gelaten en richting een telefoonwinkel. Helaas hadden ze de telefoon die ik wilde niet op voorraad dus heb deze maar besteld zodat deze in Tauranga zou worden afgeleverd. Dat lees je goed, wederom was ik op weg naar Tauranga.

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht had ik een Airbnb geboekt in Mount Maunganui. Emma en Lisa zitten nog steeds daar in de buurt en ook in Mount Maunganui waren nog een hoop mensen van het hostel waar ik de vorige keer verbleef.

De Airbnb in Mount Maunganui was echt geweldig! Een eigen kamer met tweepersoonsbed en een geweldig gastvrouw (Laureen) en haar lieve hondje Savie die mij enorm welkom deden voelen. Wat een luxe! Dat heb ik mijzelf toch maar goed cadeau gedaan.

Op mijn verjaardag was ik om 05.15 al uit de veren om de vroege dienst bij te wonen ter eren van Anzac day en de zonsopkomst te zien samen met Karen (oude hostel-kamergenoot). Heel indrukwekkend maar het was nog iets te vroeg voor mijn hersenen om echt helemaal te volgen wat er nou precies gezegd werd. De hoeveelheid mensen die echter bijwoonde en de oude oorlogsvliegtuigen die overvlogen aan het einde van de dienst, maakte wel indruk. Een begin van een verjaardag die ik zeker zal herinneren.

Na de dienst richting de haven gelopen om daar te meeten met Emma die elke ochtend om 7 uur in Tauranga (of nu in Mt Maunganui) wordt afgedropt als Lisa op weg gaat naar haar werk. Karen besloot weer richting bed te gaan en ik ging met Emma richting een koffietent om onszelf wat energie te kopen.

Na de koffie naar de volgende tent voor een ontbijt en daarna richting mijn onderkomen om daar even te bijkomen en vervolgens weer op pad voor een verjaardagscakeje.

 

IMG-20170428-WA0008
(Foto van Emma) Verjaardagscakeje.

Rond 1e Emma pakte Emma de bus richting Tauranga en ging ik weer terug naar mijn tijdelijke huis voor een middag dutje. Om 5 uur weer in de voeten om de viering te beginnen met mijn oud-hostelmaatjes. Karen had iedereen opgetrommeld om te komen vieren en een reden om te feesten lieten ze natuurlijk niet voorbij gaan.

De volgende dag weer vroeg uit de veren om met Emma te meeten. Lekker op het strand gewandeld, de hot pools een bezoek gebracht en heerlijk gerelaxt in mijn tijdelijke huis. In de avond kwam Lisa ons ophalen en gingen we met zijn drieën uit eten ter eren van mijn verjaardag. De lokale Italiaan was de perfecte keuze en ook deze tweede viering was een succes!

Inmiddels zit ik in Tauranga in een hostel en heb ik eindelijk mijn nieuwe telefoon! De volgende post zal dus weer meer foto’s bevatten.

XManon

Gezelschap en Genieten – Auckland.

Hoi Allemaal,

Deze tweede week is voorbij gevlogen. Ik heb inmiddels gezelschap gekregen van Emma en Lisa (mijn oud-huisgenootjes van Ierland). Zij zijn dinsdag de 28e aangekomen. Oorspronkelijk hadden we afgesproken om ‘s avonds gelijk te meeten en samen te eten maar uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. In plaats daarvan heb ik ‘s middags met Alena pannenkoeken gebakken voor de lunch en ‘s avonds ben ik met Johannes (Duits), Sarah (Engels), Alena en Katja (Duits) ijs gaan eten bij een ijs-tent hier in de buurt; Casa del Gelato. Alena en Katja zweerden dat de milkshakes hier niet normaal goed (en groot) waren. Ik ben niet bang voor een uitdaging en terwijl de andere vier, er per twee, eentje deelden, ging ik de strijd alleen aan. Het was maar goed dat ik geen avondeten had gehad.

De volgende dag Lisa en Emma opgezocht en samen richting de stad gelopen. Het was inmiddels al weer een maand geleden dat ik ze had gezien dus het was leuk om weer even bij te kletsen. Uiteindelijk richting het Wynyard Quarter gelopen en daar op een terras een drankje besteld voor bij de verhalen.

Op donderdag rusting opgestart en weer pannenkoeken gebakken voor de lunch, dit keer met Emma en Lisa als lunchmaatjes. Na de lunch zijn we naar het centrum gelopen om te gaan winkelen. Ik was op zoek naar sneakers en een goede zonnebril en shoppen is altijd een goed idee. Vrijdag was een rustdag voor Emma en Lisa, die nog aan het bekomen waren van hun jetlag en uiteindelijk heb ik mooi hun voorbeeld gevolgd. De dagen gaan hier best snel, zelfs als ik niet heel actief iets onderneem dus het is fijn als je letterlijk niets hoeft te doen.

De zaterdag werd het weer tijd voor activiteiten. Op naar Waiheke Island. Met de Ferry sta je binnen 40 minuten op dit eiland. We hadden een combo gekocht met buspas en ik ben blij dat we dat hadden gedaan. Vanaf de ferry zijn we naar het eerste stadje gelopen (ongeveer 20 minuten) en met heuvels op en af is het toch heel anders wandelen. Een stukje intensiever, zeker met de zon die lekker fel scheen. Mijn reisgids had enkele suggesties voor lunch gegeven en we wilden specifiek naar een tentje genaamd Dragonfired. Dit bleek een foodtruck aan het strand te zijn met als specialiteit pizza en consorten. Na de lunch de bus gepakt naar het volgende strand en daar twee uur op het strand gelegen en gezwommen. Na twee uur hadden we het wel gezien en bleek dat de zon mijn, en Emma’s huid, een tintje roder had gekleurd. Blijkbaar had ik mijn armen niet helemaal goed ingesmeerd. Niets aan te doen, sjaal omgeslagen en met de bus weer op pad gegaan.

De buschauffeur vroeg waar we heen wilde, ons antwoord; ‘Anywhere’. Uiteindelijk bij Rocky Bay uitgekomen met de hoop daar een ijsje te scoren. Nou mooi niet dus, er was namelijk helemaal niets aan winkeltjes of restaurantjes. Rocky Bay deed de naam eer aan en we waren na een half uur wel uitgedwaald op dit strand met stenen. De bus terug gepakt en uiteindelijk kwamen we weer in het eerste dorp aan (Oneroa) daar ook geen ijsje kunnen kopen maar wel een koel drankje en nachos. Ook best prima.

Al met al een goede dag! Waiheke is echt een vakantie eiland en zeker de moeite waard, je bent dichtbij de stad maar het voelt aan alsof je heel ver bent van de bewoonde wereld.

This slideshow requires JavaScript.

Op Zondag heb ik de laptop en reisgids erbij gepakt om plannen te maken voor mijn volgende stuk. Ik heb al een hostel en bus geregeld voor Tauranga aangezien ik daar Karin ga ontmoeten (andere oud-huisgenote). Echter, had ik nog geen idee wat ik daarna wilde doen. Uiteindelijk besloten om na Tauranga richting Rotorua te gaan. Ik wilde eindelijk naar Whakatane maar aangezien de bus naar Whakatane een overstap had in Rotorua, maar besloten om daar wat langer te vertoeven. Voor nu is de planning als volgt:

  • 8 Maart met de bus richting Tauranga
  • 9 Maart meeten met Karin
  • 10 Maart richting Rotorua
  • 11 en 12 Maart Rotorua
  • 12 of 13 Maart richting Whakatane
  • Daarna… Geen idee, komt vast wel goed.

Vandaag zou ik met Emma en Lisa Mount Eden beklimmen maar de regen weerhield ons hiervan. Dan maar vanavond samen eten. Emma en Lisa blijven sowieso nog een weekje hier in Auckland en willen een busje kopen. Waarschijnlijk ga ik ze later nog wel weer tegenkomen maar voor nu is het even klaar met het samen optrekken.

Het alleen zijn/reizen, zal wel weer even wennen worden, maar het is inmiddels wel duidelijk dat het mensen ontmoeten heel makkelijk gaat. Met de busreis van morgen begint het reizen pas echt, het voelt bijna alsof ik een huis hier achterlaat, zo ingeburgerd ben ik inmiddels in dit hostel. Maar het is ook wel fijn om verder te trekken, het is toch een stuk leuker om afscheid te nemen dan om mensen te zien vertrekken.

Tot volgende week. Ben benieuwd waar ik dan mijn stukje typ.

XManon

IMG_20170305_192650651
Vogelbezoek in het hostel.

 

Herfsttaferelen en weekend bezigheden.

Hoi Allemaal,

Het is al weer november en ik kan niet geloven dat het al weer een maand geleden is dat ik voor het laatste blogde. Inmiddels zit ik hier al meer dan tien maanden. Wie had dat gedacht…

Afgelopen maand stond in teken van herfsttaferelen en weekend bezigheden. Het wordt al vroeg donker dus heel veel spannends door de week doe ik niet. Des te meer reden om het weekend goed te benutten. Ik probeer in ieder geval beide weekenddagen minstens een keer naar buiten te gaan en verder natuurlijk sociale bezigheden in te plannen.

Deze maand ben ik al twee keer uit brunchen geweest op zondag ochtend en ik kan wel zeggen dat dit helemaal niet zwaar valt. Niets zo makkelijk om je bed uit te komen, wetende dat je een goddelijk maal wacht. De eerste brunch was in Tara’s Tearoom, een restaurantje waar ik eerder al eens met Simone van afternoon tea had genoten. Dit keer was het met Tiago, Lara en Esther genieten van brunch met eggs royale (gepocheerde eieren, zalm, toast en hollandaise saus).

img_20161023_112952127

Het weekend daarop waren mijn ouders in Cork dus op zondag was het ook tijd voor uitgebreid ontbijt buiten de deur. Mijn ouders hadden geluk met het weer. Het was heel mild en geen regen te bekennen. Zeker fijn, aangezien ik met mijn moeder twee dagen lang door Cork heb gezworven. Zondag zijn we met zijn drieën naar Cobh geweest aangezien er in Cork niet echt meer wat te bezoeken was.

Een weekend later gingen ik wederom met Lara, Tiago en Esther uit brunchen. Esther woont in Blackrock en had ons uitgenodigd om een klein marktje te bezoeken en vervolgens ergens te brunchen. Uiteindelijk was dat bij Blackrock Castle. Waar ik koos voor mais en feta cakejes met komijn, dragon, gepocheerde eieren en spinazie.

Vorig weekend stond in teken van bowlen. Ik had besloten om een avondje bowlen te organiseren aangezien dit de vorige keer erg gezellig was geweest. Ik had het hele team uitgenodigd maar verwachte eigenlijk wel ongeveer dezelfde mensen. Dit was niet helemaal hoe het uitpakte. Halverwege de week bleek dat Michela ook alle newbies van de training had uitgenodigd. Voordat ik het wist hadden we al een gastenlijst van twintig. Gelukkig bleek de samenwerking met Michela erg makkelijk. Zij zat iedereen achter de vodden om te betalen en ik inde het geld. Zaterdag avond was het wel enigszins chaotisch omdat we maar twee banen hadden maar uiteindelijk was het erg gezellig.

Dit weekend heb ik het rustig gehouden. Vrijdag avond naar Flux geweest, een licht/muziek show in Saint Fin Barre’s Cathedral. Erg kunstzinnig maar ik vond het af en toe iets te veel van het goede. Als je in het donker zit dan is een afwisseling van witte vlakken niet heel rustgevend voor je ogen. Gelukkig was dit maar even en was de rest mooi gedaan.

flux-cork-film-festival1

Zaterdag heb ik lekker uitgeslapen en voornamelijk geluierd op mijn kamer. Dat was al weer tijdens geleden dus hoog nodig. Vandaag ben ik nog wel op stap gegaan. Even boodschappen gedaan en koffie gedronken met Esther en Carlos. Al met al een relaxed weekend, jammer dat het al weer om is.

XManon