Thuis is waar de kaars brandt.

Hoi Allemaal,

Vanuit mijn nieuwe thuis; Hanmer Springs een vrolijke groet! Voor de komende 3 maanden verblijf ik in dit pittoreske stadje met slechts 800 bewoners. Inmiddels ben ik al een week aan het werk en verhuisd naar een eigen kamer in een gedeeld huis. Ik heb al een kaars gekocht dus dat is een teken dat ik toch echt hier woon.

Voordat ik jullie de online tour geef van mijn nieuwe thuis, eerst nog even een blik op mijn tijd in Dunedin. Na Cromwell was dit de volgende stap en dit bleek niet vervelend te zijn. Het weer was niet al te vrolijk maar alsnog was het een prima stad om te bezoeken. De eerste dag, of middag moet ik zeggen aangezien ik pas om 1 uur in Dunedin was, ben ik gelijk de stad in gelopen en lekker rondgesnuffeld.

De volgende dag ging ik wederom de stad in met een boodschappen lijstje, praktische voorbereidingen voor mijn toekomstige tijd in Hanmer Springs. Na de lunch in het hostel ging ik op zoek naar het treinstation van Dunedin, ik had gelezen dat deze erg fotogeniek was en aangezien ik verder niet veel had gepland qua sight seeing was dit een must op de To-do-lijst. Nog een must was een stop bij de Cadbury fabriek. Er is de mogelijkheid om een tour te doen maar ik besloot het simpel te houden en slechts te stoppen voor een portie chocolademelk.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag ging ik al weer vroeg naar Christchurch. Ik moest er overnachten aangezien ik aankwam nadat de shuttle naar Hanmer Springs al weg was. De volgende dag de shuttle gepakt en rustig gesetteld in het hostel. Ik was expres een dag eerder in Hanmer en zodoende kon ik de volgende dag het stadje op mijn gemakje verkennen. Het is niet zo heel groot dus dat duurde niet heel lang. Dat was maar goed ook want in de middag had ik af gesproken om een mogelijke kamer te gaan bekijken. De bezichtiging was een succes en ik kon de volgende dag voor mijn werk begon mijn spullen droppen in mijn nieuwe onderkomen.

Inmiddels zijn we al weer ruim een week verder en ben ik redelijk gesetteld. De baan blijkt in de praktijk voornamelijk schoonmaken en de was doen maar dat is prima werk om te doen. Er is geen tijd om je te vervelen en de dag vliegt voorbij.

Mijn nieuwe kamer is heel fijn. Het hebben van een privé kamer is zo’n luxe na mijn hostelavonturen van de afgelopen maanden. Het huis zelf is qua locatie ook ideaal, binnen 5 minuten ben ik op het werk en als buren hebben we de bibliotheek. Heel sociaal is het huis niet aangezien de helft van mijn huisgenoten in de avond werken en de ik zodoende maar twee echt zie, maar voor nu is het een prima huis om in te wonen. Hieronder nog enkele foto’s van de omgeving hier. Met tien minuten lopen sta je in het bos en als je even doorstapt ben je binnen 40 minuutjes op een berg met uitzicht.

Hoewel de mogelijkheid er zeker is in de omgeving meer te doen, is het niet hebben van een auto wel enigszins limiterend. Dat is niet heel erg hoor, geeft me meer tijd voor mijn creatieve bezigheden en ik wil toch ook sparen gedurende mijn tijd hier. Aangezien ik niet heel veel activiteiten ga ondernemen, verwacht ik dat het qua blogs wat rustiger gaat worden de aankomende maanden.

Zodra er iets te melden is dan horen jullie het.

XManon

Hoge hoogtes.

Hoi Allemaal,

Vanuit Rotorua wederom een blog. Gisteren vanuit Taupo weer hierheen gereisd aangezien ik wederom richting Tauranga ga om met Karin (en Emma en Lisa) te meeten. Ik had nog wel wat dingen in Rotorua die ik wilde ondernemen dus vandaar wederom een pitstop.

Taupo was super! Hoop leuke mensen ontmoet en genoten van het goede weer. De eerste dag rustig aan opgestaan en de laptop erbij gepakt om een weekje vooruit te plannen en gelijk te kijken wat ik in Taupo allemaal kon ondernomen. ‘s Avonds raakte ik aan de praat met enkele meiden in het hostel (Anna (Duitse), Barbara (Duitse), Rachel (Britse) en Linnea (Zweedse). Samen gegeten en natuurlijk uiteindelijk enkele kaart spelletjes gespeeld.

De volgende ochtend had ik een Bungy Swing geboekt. De mogelijkheid was er ook om te bungy jumpen maar het leek mij dat je met de swing iets meer mogelijkheid had om rond te kijken en te genieten. Een beetje zenuwachtig maar vooral heel enthousiast liep ik er heen. Na het ondertekenen van een afstandsverklaring en een weging, mocht ik richting het platform. Daar werd ik in een harnas gehesen en probeerde de mannen die dat deden, natuurlijk om mij voor de gek te houden; ik had toch zeker de bungy jump geboekt?! Ze hadden alleen niet gerekend op mijn reactie; Prima hoor, ik heb geen probleem met beide opties.

Eenmaal hangend in het harnas werd ik gewezen op de camera’s voor een foto. En voordat ik het wist, viel ik naar beneden. Verassing! Toen ik eenmaal over de eerste schrik heen was, hield het gillen gelijk op. Ik ben niet bang voor hoogtes dus daarna was ik gewoon aan het relaxen op hoogte. Het was zeker leuk om gedaan te hebben maar eigenlijk best wel kort. Ik denk dat het misschien wel leuker is als je bang bent. Anders is het bijna saai 😉

Na de swing terug naar het hostel en daar kwam ik de meiden van de vorige avond tegen. Die gingen naar de hot springs, daar sloot ik mij gelijk bij aan. De volgende dag had ik een chill-dag ingelast. In de ochtend afscheid genomen van Barbara en Anna en vervolgens lekker even mijn koffer gaan her-organiseren. ‘s Avonds zat ik te kletsen met Linnea en een nieuwe Duitse kamergenoot (Anna) toen een groepje vroeg of dat we meegingen naar de hot springs. Het was inmiddels al donker buiten en het avontuur lonkte dus natuurlijk ging ik mee. Super tof om in het donker in bikini onder de sterrenhemel van het warme water te genieten. Veel beter dan overdag. Van de donkere versie heb ik geen foto’s maar hieronder wel enkele van overdag.

Maandag had ik een boottocht gepland op het meer van Taupo met Sail Barbary (een elektrisch zeilschip) naar de Mine Bay Maori Rock Carvings. Het was bewolkt maar alsnog heerlijk drie uurtjes op het water doorgebracht. Op het gegeven moment zelfs even als stuurman gefunctioneerd zodat de stuurman thee en koffie kon verzorgen. Sailskills check 😉

In de avond zitten trivianten met drie Ierse meiden uit Cork (wat is de wereld toch klein). Sowieso kom je vaak mensen tegen vanuit eerdere hostels. De tweede dag in Taupo kreeg ik er twee kamergenoten bij en dit bleken een Franse Jongen (Alex) en meisje (Marine) te zijn die ik dus al in Auckland had ontmoet.

Dinsdag had ik een bus om 2 uur ‘s middags en het plan om in de ochtend naar de Huka Falls te lopen. Dat ging hem qua tijd niet worden; het is ongeveer twee uur lopen (heen, en twee uur terug). Zodoende mijn bus maar even verzet naar later in de middag. Gelukkig is mijn buspas flexibel!

Ik had een medestander gevonden in Sarah, een Duits meisje waar ik de zeiltrip mee had opgetrokken. De Huka Falls zelf waren niet super bijzonder maar de zoektocht naar een geheim pad wel. Adrian, een Duitse jongen uit het hostel had mij verteld over de mogelijkheid om nog dichter bij de falls te komen. Het hield alleen wel in dat je een stukje met een touw naar beneden moest klimmen. Hoewel ik oorspronkelijk zei dat ik dat toch niet ging doen, wilde ik natuurlijk wel even zien hoe moeilijk het zou zijn. Het was even zoeken maar uiteindelijk hebben we het pad gevonden. Na het zien van de klim, besloten maar niet verder te gaan. Op sandalen werd dat toch iets te avontuurlijk.

Al met al was Taupo super fijn. Heel veel te bekijken is er niet maar er is genoeg te doen om jezelf goed te vermaken. Ik had makkelijk kunnen blijven trouwens want de mogelijkheid was er om in het hostel te Wwoofen (werken voor kost en inwoning). Dat houd ik nog maar even in gedachten, voorlopig ben ik nog niet uitgereisd. Eerst maar weer terug naar Tauranga en dan bedenken of dat ik omhoog wil richting Coromandel, of verder naar beneden; richting Wellington.

Zoals altijd, we gaan het zien.

XManon

De reis naar Rotorua.

Hoi Allemaal,

Dit keer vanuit Rotorua een update. Het zal vast een lange post worden want ik heb veel gedaan.Woensdag de 8e heb ik Auckland achter mij gelaten en ben ik met de bus richting Tauranga vertrokken. Kwestie van instappen en rustig achterover zitten; dat kan ik wel. Er werd regen voorspelt en het was een stukje frisser (16 graden) dus kon gelukkig mijn laarsjes en jas aan, scheelde weer ruimte in de koffer. In Tauranga heb ik mijn bagage in het hostel gedropt en ben vervolgens het centrum doorgelopen, zelfs even de lokale art gallery in-gehopt. Super klein maar met een heel interessante mini-tentoonstelling over enkele aspecten van het boeddhisme. Om zen van te worden.

De volgende dag zou ik met Karin meeten. Echter, was de communicatie niet helemaal op orde dus in de ochtend wist ik niet waar ze met het cruiseship lag. Ik besloot maar richting de haven te lopen; een iets langere wandeling dan aanvankelijk aangenomen. Gelukkig was het wel de goede richting op. Een groot gedeelte in het gras langs de weg gelopen, waar ik serieus overwoog toch een duim op te steken. Koppigheid overwon en de benenwagen bracht mij uiteindelijk na anderhalf uur lopen bij de haven waar het cruiseship lag. Inmiddels was ik er achter gekomen dat Karin die dag van 12 tot 6 moest werken, en niet zoals ik dacht vanaf 6 uur. Super balen maar helemaal omdat door de wandeling ik er pas om 20 voor 12 was. Heel veel tijd om bij te praten hadden we dus niet. Na deze teleurstelling maar de winkeltje in de buurt langsgegaan en uiteindelijk richting Mount Maunganui gelopen. Ik was niet van plan om deze omhoog te gaan maar nu ik tijd over had…

Op sandalen met een jurkje aan een berg beklimmen, helemaal mijn stijl. Het uitzicht op de top viel een beetje tegen, al denk ik dat dat voornamelijk komt doordat ik in Ierland verwend ben met al de bergen daar. Maar toch, het is weer iets om af te strepen.

De volgende dag om half 8 ‘s ochtends de bus gepakt richting Rotorua. Het was nog steeds bewolkt maar in Rotorua was het best lekker. Een Australische jongen van het hostel in Auckland bevond zich ook in de stad dus met hem afgesproken voor de lunch; pizza! Altijd goed :). Hij is onderweg met de fiets en slaapt in een tent of bij mensen die ook van fietsen houden. Hij doet een soort couch-surfen maar dan met tent en tuin in plaats van een bank. Heel anders dus dan hoe ik het doe. Na de lunch weer afscheid genomen want hij wilde eigenlijk wel weer door naar de volgende stad; kilometers maken aangezien hij maar 6 weken in totaal heeft.

De volgende dag rustig aan gedaan, ‘s avonds kreeg ik er een nieuwe Duitse kamergenoot (Lisa) bij en daar leuk mee aan de praat geraakt. In de keuken kwamen we een Zweeds meisje (Cassandra) tegen en voordat ik het wist zat ik aan een tafeltje plannen te maken voor de volgende dag. Beiden wilde graag naar een Maori dorp, iets wat nog niet op mijn lijstje van plannen stond maar er zeker bij mocht. De volgende dag zaten we om 11 uur in de bus naar Whakarewarewa – The Living Maori Village. Het weer was echt vreselijk; regen, regen, regen. Maar daar was niets meer aan te doen. We kregen een tour door het dorp met uitleg over hoe ze de warmwaterbronnen en geisers gebruiken om te koken en badderen. Super interessant om te zien hoe ze gebruik maken van de natuur. Er wonen iets van tien families nog in het dorp en de huizen worden van generatie op generatie doorgegeven aan het oudste kind in de familie.

This slideshow requires JavaScript.

Aan het eind van ons bezoek werden we wederom natgeregend door een enorme bui. We besloten bij de kerk te schuilen totdat de regen afnamen maar de bui hield maar aan. Op een gegeven moment hoorde we een stem; een lokale Maori man vroeg ons of dat we niet liever bij hem een kop thee kwamen drinken. Dat deden we natuurlijk veel liever en toen waren we opeens onderdeel van het Maori leven. John (zijn Maori naam is te lang en niet te typen) bleek de held van de dag te zijn. Na de thee gaf hij ons een lift terug naar de stad en werden we ook nog eens getrakteerd op MacDonalds. Geweldig! Zo gastvrij.

In de avond raakte ik, en Lisa, in gesprek met een Canadese jongen (Travis) en nodigde we hem uit om de volgende dag mee te gaan naar Redwoods, Whakarewarewa Forest. Een bos hier in de buurt met enorme bomen. De mogelijkheid was er om een tree-walk te doen waar je over bruggetjes hoog in de bomen loopt. Het was de 25 dollar niet waard maar daar kwamen we pas achter na afloop. Aangezien het maar een korte wandeling was zijn we daarna het bos zelf ook ingelopen. Heel mooi, met veel verschillende soorten planten en bomen. ‘ s Middags namen we afscheid van Cassandra en samen met Lisa besloot ik in de middag van de (teruggekeerde) zon te genieten in het park. Boek mee en chillen.

In de avond aten we samen met Travis in het hostel en kwamen erachter dat hij de volgende dag de Tongariro Alpine Crossing ging doen, een hike van een 19.4 kilometers van Mangatepopo tot Ketetahi. Lisa was gelijk enthousiast en toen ze vroegen of dat ik ook mee ging, besloot ik het enthousiasme te delen en gewoon ja te zeggen. Voor de mensen die mij kennen, zo enthousiast wordt ik meestal niet van 19.4 kilometer wandelingen maar soms moet je dingen doen die buiten je comfort zone liggen.

De volgende dag vertrokken we al om 6 uur ‘s ochtends richting het begin van de crossing. Tijdens een stop bij een cafe / winkeltje vlakbij, werden we nog even goed toegesproken of dat we wel warme en waterdichte kleding hadden… Nou had ik met mijn altijd positieve inslag natuurlijk absoluut niet iets warms aan en ik besloot toch maar even te investeren in een extra laagje aan kleding en handschoenen. Maar goed ook want het was best fris buiten en dan waren we nog niets eens op hoger gebied. Het was super druk met mensen die de hike ook deden en sommige stukken liep je echt in een soort file van mede-hikers.

This slideshow requires JavaScript.

Na de eerste bergen was ik al redelijk buiten adem en toen mijn twee wandelmaatjes besloten dat ze Mount Doom (Mt Ngauruhoe) wilde beklimmen besloot mijn zelfkennis daar toch even een stokje voor te steken. Ik wuifde hun tot ziens en ging alleen verder. De natuur was absoluut geweldig, eigenlijk niet te fotograferen. Super zwaar zo nu en dan maar het uitzicht was het absoluut waard! Ik heb flink doorgestapt want ik vertrouwde de wolken niet helemaal; ik had geen zin in regen. En zeker op het laatste stuk had ik er lol in om andere lopers in te halen. Dus binnen 6 uur was ik op bestemming aangekomen.

Vandaag was het dus voornamelijk rustig aan doen. De spierpijn viel was mee vanochtend maar de spieren laten zeker weten dat ze gebruikt zijn. Morgen ga ik Rotorua verlaten en ga ik Taupo beter leren kennen. Ik ben benieuwd.

XManon

Gezelschap en Genieten – Auckland.

Hoi Allemaal,

Deze tweede week is voorbij gevlogen. Ik heb inmiddels gezelschap gekregen van Emma en Lisa (mijn oud-huisgenootjes van Ierland). Zij zijn dinsdag de 28e aangekomen. Oorspronkelijk hadden we afgesproken om ‘s avonds gelijk te meeten en samen te eten maar uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. In plaats daarvan heb ik ‘s middags met Alena pannenkoeken gebakken voor de lunch en ‘s avonds ben ik met Johannes (Duits), Sarah (Engels), Alena en Katja (Duits) ijs gaan eten bij een ijs-tent hier in de buurt; Casa del Gelato. Alena en Katja zweerden dat de milkshakes hier niet normaal goed (en groot) waren. Ik ben niet bang voor een uitdaging en terwijl de andere vier, er per twee, eentje deelden, ging ik de strijd alleen aan. Het was maar goed dat ik geen avondeten had gehad.

De volgende dag Lisa en Emma opgezocht en samen richting de stad gelopen. Het was inmiddels al weer een maand geleden dat ik ze had gezien dus het was leuk om weer even bij te kletsen. Uiteindelijk richting het Wynyard Quarter gelopen en daar op een terras een drankje besteld voor bij de verhalen.

Op donderdag rusting opgestart en weer pannenkoeken gebakken voor de lunch, dit keer met Emma en Lisa als lunchmaatjes. Na de lunch zijn we naar het centrum gelopen om te gaan winkelen. Ik was op zoek naar sneakers en een goede zonnebril en shoppen is altijd een goed idee. Vrijdag was een rustdag voor Emma en Lisa, die nog aan het bekomen waren van hun jetlag en uiteindelijk heb ik mooi hun voorbeeld gevolgd. De dagen gaan hier best snel, zelfs als ik niet heel actief iets onderneem dus het is fijn als je letterlijk niets hoeft te doen.

De zaterdag werd het weer tijd voor activiteiten. Op naar Waiheke Island. Met de Ferry sta je binnen 40 minuten op dit eiland. We hadden een combo gekocht met buspas en ik ben blij dat we dat hadden gedaan. Vanaf de ferry zijn we naar het eerste stadje gelopen (ongeveer 20 minuten) en met heuvels op en af is het toch heel anders wandelen. Een stukje intensiever, zeker met de zon die lekker fel scheen. Mijn reisgids had enkele suggesties voor lunch gegeven en we wilden specifiek naar een tentje genaamd Dragonfired. Dit bleek een foodtruck aan het strand te zijn met als specialiteit pizza en consorten. Na de lunch de bus gepakt naar het volgende strand en daar twee uur op het strand gelegen en gezwommen. Na twee uur hadden we het wel gezien en bleek dat de zon mijn, en Emma’s huid, een tintje roder had gekleurd. Blijkbaar had ik mijn armen niet helemaal goed ingesmeerd. Niets aan te doen, sjaal omgeslagen en met de bus weer op pad gegaan.

De buschauffeur vroeg waar we heen wilde, ons antwoord; ‘Anywhere’. Uiteindelijk bij Rocky Bay uitgekomen met de hoop daar een ijsje te scoren. Nou mooi niet dus, er was namelijk helemaal niets aan winkeltjes of restaurantjes. Rocky Bay deed de naam eer aan en we waren na een half uur wel uitgedwaald op dit strand met stenen. De bus terug gepakt en uiteindelijk kwamen we weer in het eerste dorp aan (Oneroa) daar ook geen ijsje kunnen kopen maar wel een koel drankje en nachos. Ook best prima.

Al met al een goede dag! Waiheke is echt een vakantie eiland en zeker de moeite waard, je bent dichtbij de stad maar het voelt aan alsof je heel ver bent van de bewoonde wereld.

This slideshow requires JavaScript.

Op Zondag heb ik de laptop en reisgids erbij gepakt om plannen te maken voor mijn volgende stuk. Ik heb al een hostel en bus geregeld voor Tauranga aangezien ik daar Karin ga ontmoeten (andere oud-huisgenote). Echter, had ik nog geen idee wat ik daarna wilde doen. Uiteindelijk besloten om na Tauranga richting Rotorua te gaan. Ik wilde eindelijk naar Whakatane maar aangezien de bus naar Whakatane een overstap had in Rotorua, maar besloten om daar wat langer te vertoeven. Voor nu is de planning als volgt:

  • 8 Maart met de bus richting Tauranga
  • 9 Maart meeten met Karin
  • 10 Maart richting Rotorua
  • 11 en 12 Maart Rotorua
  • 12 of 13 Maart richting Whakatane
  • Daarna… Geen idee, komt vast wel goed.

Vandaag zou ik met Emma en Lisa Mount Eden beklimmen maar de regen weerhield ons hiervan. Dan maar vanavond samen eten. Emma en Lisa blijven sowieso nog een weekje hier in Auckland en willen een busje kopen. Waarschijnlijk ga ik ze later nog wel weer tegenkomen maar voor nu is het even klaar met het samen optrekken.

Het alleen zijn/reizen, zal wel weer even wennen worden, maar het is inmiddels wel duidelijk dat het mensen ontmoeten heel makkelijk gaat. Met de busreis van morgen begint het reizen pas echt, het voelt bijna alsof ik een huis hier achterlaat, zo ingeburgerd ben ik inmiddels in dit hostel. Maar het is ook wel fijn om verder te trekken, het is toch een stuk leuker om afscheid te nemen dan om mensen te zien vertrekken.

Tot volgende week. Ben benieuwd waar ik dan mijn stukje typ.

XManon

IMG_20170305_192650651
Vogelbezoek in het hostel.

 

Auckland, Nieuw-Zeeland; Het begin.

Hoi Allemaal,

Eindelijk dan toch weer een blog. En vanuit het zonnige Nieuw-Zeeland nog wel. Oorspronkelijk wilde ik deze blog schrijven voordat ik wegging, vervolgens werd dit de eerste dag hier. Maar dat niets te doen hebben valt nog niet mee en zodoende krijgen jullie hem vandaag pas.

Laten we bij het begin starten. Woensdag ochtend de 22ste stond ik om half 6 al naast mijn bed na een nacht met weinig slaap en veel woelen. Deels zenuwen, deels organisatie die mij nog niet helemaal lekker zat. Mijn koffer was namelijk 23 kilo en ik had hem de avond ervoor naar beneden met veel moeite naar beneden getild. In de ochtend dus eerst nog maar even wat dingen eruit halen. Op Schiphol ging het inchecken snel, had mazzel kon een stoel krijgen voor de eerste vlucht met extra beenruimte. De eerste vlucht was qua zitten dus heel relaxed! Ik had een moeder en kleintje naast mij zitten, echt een bengeltje. Super vrolijk en energierijk het grootste gedeelte van de vlucht. Het huilen moest er natuurlijk ook van komen maar dat was te verwachten. Het entertainment bood gelukkig een goede afleiding. Kreeg ik eindelijk de kans om Finding Dory te zien.

12 uur later had ik een overstap op Singapore en vervolgde ik mijn reis in het volgende vliegtuig. Helaas dit keer geen lange-benen-stoel, dus zat lekker klem. Deze vlucht leek wel dubbel zo lang. Ik was blij toen we er waren.

img_20170224_102324708_hdr

Vanaf het vliegveld met een shuttle richting mijn hostel. Daar kwam ik aan rond half 1/ 1 uur en het was dan ook donker en uitgestorven in het hostel. Met hulp van een laat-thuiskomende vaste gast, een envelop met kamer sleutel gevonden. Helaas bleek de sleutel niet voor de aangegeven kamer maar voor een andere. Daar heb ik maar een leeg bed uitgezocht want ik had geen zin om veel langer te zoeken. Na een kort nachtje gaf ik het om 7 uur op en ging een douche opzoeken.

Later die ochtend gelijk even geregeld dat ik de juiste sleutel kreeg en mijn spullen verhuist. Vervolgens richting stad om een simkaart te regelen en op zoek te gaan naar een bank om een rekening te openen. Dat laatste bleek nog niet mee te vallen en zodoende heb ik voor aanstaande woensdag pas een afspraak kunnen regelen om dit voor elkaar te krijgen. Na een lange dag rondstruinen weer richting hostel en daar een simpele maaltijd in elkaar geflanst voor mijzelf. Best gezellig koken in zo’n gezamenlijke keuken maar ook wel heel chaotisch met mensen die allemaal door elkaar heen krioelen.

Gisteren ben ik naar de National Art Gallery geweest hier en vervolgens het havengebied rondgelopen. Het centrum heb ik dus wel redelijk gezien inmiddels. Op de planning staat nog Mount Eden en een ferry-tocht naar een van de kleine eilandjes in de buurt van Auckland.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en voel ik me redelijk thuis in het hostel. Ik weet welke bus ik kan nemen van en naar het hostel. Ik heb internet op mijn telefoon en weet daardoor de weg te vinden (Lang leven Google Maps) en ik ga morgen mijn bankrekening regelen. Ik heb mensen in het hostel om mee te kletsen en heb de eerste kaart spelletjes al gespeeld. So far so good.

Ik moet nog wel heel erg wennen aan het niets hoeven en alles zelf in de hand hebben. Als ik niets plan dan onderneem ik ook niets, betekend dat dat ik elke dag wat moet plannen? Ik heb daarnaast ook nog eens een jaar de tijd, dus in hoever moet ik echt elke dag wat ondernemen? Vragen zoals dat spoken door mijn hoofd. Voorlopig zullen ze nog wel niet beantwoord worden. Dat is toch een kwestie van merken hoe dingen gaan en uitvinden wat ik een goede balans vindt. We gaan het zien.

X.