Beter Laat dan Nooit – Nieuw Zeeland Editie

Hello its me…

Vanuit een ander land dan toch eindelijk die update die ik verwachte te schrijven in mijn laatste dagen in Nieuw Zeeland. Inmiddels bevind ik mij in Sydney, Australië en zodoende heb ik een hoop te vertellen.

Laten we het maar even samenvatten per land, beginnend met Nieuw Zeeland. In mijn laatste weken heb ik natuurlijk niet stil gezeten en nog even maximaal genoten van de schoonheid van dit land. High Light was het tripje naar Cathedral Cove en Hahei Hot Water Beach met Jano en Jim. Na een korte roadtrip waren we mooi op tijd voor de zonsondergang, helaas ging de zon aan de andere kant onder dus daar geen foto’s van maar wel genoeg van de pastelgekleurde-lucht.

Na Cathedral Cove hebben we nog een stop gemaakt bij Hot Water Beach en de korte wandeling bracht ons meer dan we hadden gedacht. Er waren glowworms te vinden naar het pad. Magisch! Het was al laat en het werd al vloed dus heel lang zijn we niet gebleven maar het is toch weer iets om af te strepen.

Een ander iets om af te strepen was het kanotochtje naar Donut Eiland. Op mijn laatste dag in Whangamata was het eindelijk zover, er stond bijna geen wind dus er waren minimale golven en het was stralend weer. Perfecte omstandigheden voor de tocht naar het eiland. We Hanna en ik sloten aan bij de tour met gids (Mauro) vanuit het hostel en hadden uiteindelijk ook gezelschap van Jano en Nieuwe Kayak Gids Ben. Mijn foto’s doen de plek absoluut geen recht, het was er prachtig. Subtropisch, stil met enkel het geluid van de wind en golven.

De 28e november ging ik weer op pad, ik had mazzel en kon meerijden met Aggie (Poolse) die toevallig ook naar Mount Maunganui ging. Dat lees je goed, weer terug naar de Mount. In mijn afscheidstour van Nieuw Zeeland kon deze plek natuurlijk niet ontbreken.

In het hostel raakte ik aan de praat met een Fins koppel (Tero en Kati), de volgende dag gingen die richting Rotorua ging en ik kon meerijden. Uiteindelijk ben ik dus maar een nachtje gebleven. Ik had ook eindelijk niet echt meer wat te doen. Wat is geweest, is geweest. In Rotorua ben ik uiteindelijk twee nachten gebleven, ik moest een hoop plannen voor de volgende bestemmingen dus naast het rondlopen in het centrum heb ik niets gedaan.

De volgende stop was Paihia, ook een plek waar ik eerder al was geweest. Na een lange busreis (de laatste in Nieuw Zeeland) kwam ik laat in de middag aan in Paihia. Daar viel ik met mijn neus in de boter, er was een kerstparade.

Na de parade weer terug naar het hostel en daar had ik leuk contact met kamergenote Melanie (Oosterijkse). De volgende dag zowaar tennis gespeeld met haar op de tennisbanen van de omringende hostels. Viel mij alles mee hoe slecht ik was.

IMG_20171202_173129067
Tennis met Melanie, Paihia

Die avond kregen we er nog een kamergenoot bij; Molly (Britse) en de volgende dag met zijn drieën op stap. We hadden een boottocht geboekt en dit was een goede besteding van de dag. Hoogtepunt van de tocht was het ‘Boomnetting’, de activiteit waar je in een soort visnet naast het schip heen en weer wordt gesleept. Kiwi-orgineel! Voor een voorbeeld check dit filmpje op Youtube.

This slideshow requires JavaScript.

De maandag richting Auckland en daar de middag nog maar even rondgelopen aangezien ik toch wel iets moest doen op mijn laatste dag in Nieuw Zeeland. De volgende ochtend vroeg (*kuch* midden in de nacht; 4 uur) op om de bus te pakken naar het vliegveld.

Enkele uren later… Fiji! Ik zal hier maar een nieuwe post voor maken want het is hier al laat en ik heb in Fiji ook heel wat meegemaakt. Stay tuned…

Manon

Advertisements

Vrijheid is Afleidend.

Hoi Allemaal,

Zoals de titel al doet inleiden, het is afleidend dat vrij zijn. Een blog schrijven is toch moeilijk als het strand lokt. Ik had vorige week al een update willen geven na mijn busreizen-hel maar de zon had andere plannen met mij. Ach, beter laat dan nooit, nu dan toch die update.

 

Picton was pittoresk en prachtig, het deed mij denken aan de Franse Riviera. Niet heel verkeerd om wat daagjes rond te brengen. Mijn hostel was lekker kitsch, een zeethema in verschillende uitwerkingen en op alle oppervlakken ongeveer. Mijn favoriete ontwerp waren de beschilderde eetkamerstoelen. Stukje inspiratie voor ooit!

Picton, hostel stoelen

Ik had niet echt heel hard wat gepland in Picton en uiteindelijk heb ik dus ook niet veel gedaan. Het enige wat ik op het oog had was om te gaan paragliden, dat kon via het hostel geregeld worden en scheen heel mooi te zijn over de Malbourough Sounds. Helaas zat het weer niet mee dus dat is er niet van gekomen. Wel heb ik een wandeling gemaakt met prachtige uitzichten.

This slideshow requires JavaScript.

Na drie dagen Picton was het op naar Wellington met de ferry. Dit ging nog bijna niet door eigen toedoen. Ik had de normale tijd aangehouden dat je bij de bus moest aankomen, had 15 minuten extra bedacht maar door rondlummelen in het hostel was die er niet van gekomen. Dus toen ik aan kwam lopen bij de ferry terminaal hoorde ik precies de melding dat de gate gesloten was. Gelukkig heeft mijn guardian angel goede connecties en had ik mazzel, ik werd via een achterdeur gesluisd naar waar de auto’s de ferry op reden en mocht na de laatste auto dezelfde kant oplopen. Oeps gevalletje met goede afloop.

This slideshow requires JavaScript.

In Wellington drie uurtje rondgebracht en toen de nachtbus richting Hamilton gepakt. Ik had een sleeperbus geboekt en was benieuwd hoe mijn bed in de bus eruit zou zien. Helaas heb ik niet echt een goede foto kunnen maken maar jullie moeten het maar even visualiseren. Het was een mix van brancard en hangmat. Heel goed heb ik natuurlijk niet geslapen maar alsnog was het absoluut een verbetering. Een nachtbus zittend in een stoel is toch een stuk naarder.

In Hamilton had ik wederom drie uur en dat gaf mij mooi de tijd om mijn familie te skypen voor mijn moeders verjaardag. Na dit gesprek om 7 uur ‘s ochtends mijn tijd, toch maar op zoek naar een koffiezaakje voor wat extra energie. De volgende busrit, drie uur later, duurder maar een uurtje en bracht mij in Matamata. Voor de niet-Nieuw-Zeeland-reizigers, dit is de locatie van Hobbiton. De plek om je even hobbit te wanen en rond te lopen op de filmset van LOTR en The Hobbit. Ik ben geen mega fan maar het was absoluut leuk om te zien hoe een verhaal en wereld realiteit kan worden.

Met een tour van drie uur en een overstap van drie uur was ik aan het eind enigszins gestrest. Ik wilde toch wel graag mijn volgende bus halen. Gelukkig had ik tijd over en voordat ik het wist zat ik weer in de bus. Weer een uurtje later was ik in Thames en kon ik mijn koffer eindelijk richting hostel rollen, of slepen moet ik zeggen want ik heb een doorgezakt kofferwiel.

Het hostel was meer bed en breakfast dan hostel, dus lekker schoon en met een goed bed. Ik lag in een slaapzaal met 5 stapelbedden maar had de mazzel om de eerste nacht de enige te zijn. De tweede was ik mindere gelukkig met twee snurkende Aziatische mannen als gezelschap maar ja dat is het leven van een reiziger.

Thames zelf was trouwens hartstikke druk, er was namelijk een Steampunk festival gaande. Ik heb de parade op zaterdag even meegepakt en dat was best vermakelijk.

Op zondag ik een shuttle geboekt voor het volgende stuk van mijn reis en deze bracht mij tot wat mijn bestemming zou zijn voor wat langer. Whangamata, uitgesproken als Fangamataaaa… Is mijn huidige locatie. Dit stadje is vooral bekend om zijn prachtige strand en goede surf mogelijkheden. Met een inwoneraantal van 3000 is het niet al te groot, maar in de zomer is het de place to be en schijnt het aantal richting de 10000 te gaan.

Dat ga ik allemaal niet meemaken want hoewel ik had gepland hier wat langer te blijven heb ik besloten het op twee weken te houden. Het hostel waar ik momenteel aan het werk ben voor accommodatie is namelijk best wel klein (Slechts 1 WC!) en de uren die ik werk zijn er meer dan dat ik wil. Als je surft, is het ideaal, je kunt namelijk gebruik maken van alle spullen. Maar als je dat niet doet dan haal je het er niet uit, dan kan je toch beter werken voor geld. Met weer een wijziging van de plannen was het tijd om het noodplan af te stoffen… Het ticket naar Fiji was snel geboekt.

Momenteel ben ik druk bezig met de grove planning voor de aankomende maanden. Ik zal er maar niet te veel over uitweiden want de kans is groot dat deze wordt aangepast. Fiji is een gegeven en op 5 december vlieg ik dus uit naar tropischere orden. Ik heb mijn eerste twee nachten overnachting geboekt en vanaf daar ga ik wel zien waar ik heen ga en wat ik ga doen. Een hangmat en palmboom, die moeten er toch wel te vinden zijn?

Hier nog enkele foto’s van Whangamata, elke dag naar het strand verveelt nooit.

Hopelijk geef ik nog weer een update voordat ik het vliegtuig naar Fiji pak, maar ik beloof niets. We gaan het zien. 😉

XManon

Verjaardagstaart en Waterschade.

Hoi Allemaal,

Na mijn post in Whitianga, Coromandel, had ik het onfortuinlijke moment dat mijn telefoon te water viel. Helemaal mijn eigen schuld natuurlijk (iets met langs de kust over rotsen klauteren met de telefoon niet veilig opgeborgen).

Na twee lange dagen waarbij ik merkte hoe vreselijk irritant het is om geen wekker, kaart, zaklamp, camera, telefoon meer te hebben, leek op zondag avond een wonder zich te hebben voorgedaan. Hij ging weer aan. Helaas kwam ik er twee dagen later in Raglan achter dat de camera functie niet meer werkte. Daar kwam ik achter toen ik aan het begin van een hike, op een plek stond met een geweldig uitzicht.

raglan hike - by Savvy
(Foto van Shev) V.l.n.r. Me, Henrietta, Shev, Adriana en Allie.

Die hike was trouwens ook niets zo’n succes. De regen hier had het pad omhoog in een modderbad veranderd en mijn sportschoenen met profiel (kuch kuch) die waren er niet tegen opgewassen. Na een half uur met schoenen en tien minuten zonder (blote voeten) uiteindelijk maar besloten de groep te verlaten en alleen terug te gaan. Schoenen weer meegepikt uit de boom waar ik ze had ingehangen en al klauterend (boom omhelzend) weer naar beneden geglibberd.

Eenmaal beneden moest ik een plan maken hoe ik weer terug naar Raglan ging komen nu mijn lift nog bezig was omhoog de berg op te gaan. Gelukkig ben ik gezegend met genoeg geluk en goede karma en nog geen twee minuten na mij kwamen er twee meiden hetzelfde pad uit als ik en kon ik voor mijzelf een lift terug naar Raglan regelen.

Terug in het hostel kon ik mij mooi aansluiten bij de yoga sessie. Na de yoga het strand afgelopen en vlak na zonsondergang nog even een verfrissende duik gedaan. Het was echt een prachtige zonsondergang met een hemel die blauw, roze, oranje-rood en geel kleurde. Jullie moeten het je maar even voorstellen want ik heb helaas geen fotografisch bewijs.

De volgende dagen was het een mix van relaxen in een hangmat, op blote voeten door het stadje slenteren, tekenen, lezen, koffie drinken bij de lokale koffietent (nam je je eigen mok mee kreeg je korting), yoga, loungen op het strand en genieten van de zon. De sfeer was heel goed en ik heb dan ook heerlijk vakantie gehouden!

Mediatie Raglan - By Claire
(Foto van Claire), yoga op het strand van Raglan.

Een ding wat ik niet gedaan heb is surfen trouwens. Hoewel Raglan de surf-hotspot is van het Noordereiland heb ik dat maar aan de surfers overgelaten; na twee surf-camps in Frankrijk waarna ik nog steeds niet kon staan op het surfboard heb ik geaccepteerd dat het gewoon niet aan mij besteed is.

Op zondag uitgecheckt en met de bus weer richting Hamilton. Daar de koffer in een kluis achter gelaten en richting een telefoonwinkel. Helaas hadden ze de telefoon die ik wilde niet op voorraad dus heb deze maar besteld zodat deze in Tauranga zou worden afgeleverd. Dat lees je goed, wederom was ik op weg naar Tauranga.

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht had ik een Airbnb geboekt in Mount Maunganui. Emma en Lisa zitten nog steeds daar in de buurt en ook in Mount Maunganui waren nog een hoop mensen van het hostel waar ik de vorige keer verbleef.

De Airbnb in Mount Maunganui was echt geweldig! Een eigen kamer met tweepersoonsbed en een geweldig gastvrouw (Laureen) en haar lieve hondje Savie die mij enorm welkom deden voelen. Wat een luxe! Dat heb ik mijzelf toch maar goed cadeau gedaan.

Op mijn verjaardag was ik om 05.15 al uit de veren om de vroege dienst bij te wonen ter eren van Anzac day en de zonsopkomst te zien samen met Karen (oude hostel-kamergenoot). Heel indrukwekkend maar het was nog iets te vroeg voor mijn hersenen om echt helemaal te volgen wat er nou precies gezegd werd. De hoeveelheid mensen die echter bijwoonde en de oude oorlogsvliegtuigen die overvlogen aan het einde van de dienst, maakte wel indruk. Een begin van een verjaardag die ik zeker zal herinneren.

Na de dienst richting de haven gelopen om daar te meeten met Emma die elke ochtend om 7 uur in Tauranga (of nu in Mt Maunganui) wordt afgedropt als Lisa op weg gaat naar haar werk. Karen besloot weer richting bed te gaan en ik ging met Emma richting een koffietent om onszelf wat energie te kopen.

Na de koffie naar de volgende tent voor een ontbijt en daarna richting mijn onderkomen om daar even te bijkomen en vervolgens weer op pad voor een verjaardagscakeje.

 

IMG-20170428-WA0008
(Foto van Emma) Verjaardagscakeje.

Rond 1e Emma pakte Emma de bus richting Tauranga en ging ik weer terug naar mijn tijdelijke huis voor een middag dutje. Om 5 uur weer in de voeten om de viering te beginnen met mijn oud-hostelmaatjes. Karen had iedereen opgetrommeld om te komen vieren en een reden om te feesten lieten ze natuurlijk niet voorbij gaan.

De volgende dag weer vroeg uit de veren om met Emma te meeten. Lekker op het strand gewandeld, de hot pools een bezoek gebracht en heerlijk gerelaxt in mijn tijdelijke huis. In de avond kwam Lisa ons ophalen en gingen we met zijn drieën uit eten ter eren van mijn verjaardag. De lokale Italiaan was de perfecte keuze en ook deze tweede viering was een succes!

Inmiddels zit ik in Tauranga in een hostel en heb ik eindelijk mijn nieuwe telefoon! De volgende post zal dus weer meer foto’s bevatten.

XManon

Natuurverschijnselen en strandwandelingen.

Hoiii,

Vanuit Paihia, eindelijk weer een blog. De laatste keer is al weer twee weken geleden dus wederom een hoop te vertellen. Vanuit Taupo ben ik weer terug gegaan naar Rotorua. De tweede keer Rotorua kreeg ik eindelijk twee vinkjes op mijn oorspronkelijke to-do list; Waiotapu en Zorben. Waiotapu is een geothermische gebied met verschillende bezienswaardigheden. Ik had een shuttle geboekt naar het park en heb de ochtend rondgedwaald tussen hot pools, bubbelende modder, gifgroene wateren en lekker veel zwavel lucht. Hieronder een sfeerimpressie.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag ging ik dan toch eindelijk zorben, een activiteit waar je vrijwillig in een grote plastic bubbel springt en ze je vervolgens in die bubbel van een berg af rollen. De ervaring is het best te beschrijven als het gevoel dat je in een wasmachine zit. Hilarisch en erg verwarrend. Dat ga ik zeker nog wel weer een keertje doen!

Vrijdag heb ik de hele dag in mijn hostel rondgehangen alvorens ‘s avonds richting Mount Maunganui af te reizen (Een voorstad van Tauranga). Ik had mazzel (of zo dacht ik) en werd in een tweepersoonskamer ingedeeld. Mijn Britse kamergenote Karen was ook die avond aangekomen en zodoende had ik gelijk aanspraak. Best fijn want de populatie bestond uit ongeveer 80% man in het hostel en dat is toch best intimiderend als je daar in je eentje (als vrouw) binnenkomt. Als nog natuurlijk nieuwe vrienden gemaakt en heel gezellig een tijd buiten gezeten. Toen om 22.30 de binnenplaats dicht ging, vertrokken de meesten richting de bar aan de overkant van de straat. Ik ging richting bed maar had beter op stap kunnen gaan. Het gefeest was namelijk goed te merken in het kleine twee persoonskamertje naast de voordeur en de straat. De eerste nacht niet heel veel geslapen dus.

IMG_20170329_132155316
De tafel van het hostel verfraaid met een tekening.

 

Gelukkig had ik een leuke dag de volgende dag. Eindelijk Karin (oud-huisgenote) langer dan 15 minuten kunnen zien en spreken. Samen met Lisa en Emma hebben we de dag doorgebracht. Samen lunchen, strand wandeling, chillen bij het water. Veel beter wordt het niet!


De volgende dagen was het strand mijn meest bezochte plek van toevlucht. Heerlijk om op 5 minuten lopen een wereld van rust tot de beschikking te hebben. Ik heb zelfs een korte yoga-sessie gedaan. Het weer was nogal afwisselend met regen en zon maar ik ben bijna elke dag wel naar het strand geweest.

Op woensdag met Emma en Lisa af gesproken om naar de Kaiate falls te gaan. Hun stationwagen heeft genoeg ruimte voor extra passagiers dus konden we mooi met de auto. Oorspronkelijk was het plan er om bij de watervallen te zwemmen maar daar was het toch iets te koud voor en er werd gewaarschuwd voor gevaarlijke organismes in het water. Dat weerhield Lisa en mij er niet van om minstens even naar de overkant te waden. Gewoon omdat het kon. Na het bezoeken van de watervallen terug richting Mount Maunganui en daar op het strand rondgehangen. Een drankje op een terras en later op de avond pizza bij de Pizza Library. Dat laatste was een goede tent! Pizza met namen van boeken. Super grappig was ook dat na het bestellen van de pizza, toen ik mijn naam zei, ik er achter kwam dat de serveerster Nederlandse was. Dat hadden we beiden niet aan elkaars accent gehoord. Ik kan hier undercover 😉

IMG-20170330-WA0005[1]
Kaiate Falls
De volgende dag uitgecheckt bij het hostel. Het was echter veel te mooi weer om Mount Maunganui al te verlaten en zodoende wederom het strand een bezoek verleend. Samen met Karen, Emma (Zweedse) en Twan (Nederlander) plus wat extra mensen van het hostel die uiteindelijk ook aansloten. Rond een uur of 5 had ik de mazzel dat mijn Karen mij wel een lift wilde geven naar Tauranga. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen.

De reden dat ik van hostel veranderde was dat ik voor vrijdag en zaterdag activiteiten had geboekt die meer bij Tauranga in de buurt waren. De eerste activiteit; zwemmen met dolfijnen! Iets wat ik echt al tijden lang op de bucket-list had staan. Iedereen die mij de dagen hiervoor sprak die kreeg dan ook een lading enthousiasme en hyperheid over zich heen.

Op vrijdag, moest ik al vroeg aan de wandel aangezien er geen openbaar vervoer heen ging maar gelukkig wist ik de weg. Om 7.30 vertrok de boot en twee uurtjes later lag ik al in het water. De boot had een soort rek achter en naast zich waaraan mensen als superman (lees uitgestrekte armen) aan hingen in het water zodat de boot kon blijven varen. Met snorkel en wetsuit uitgerust stond ons niets in de weg om de dolfijnen onder en om ons heen te zien zwemmen. Echt zo gaaf! Na het zwemmen gingen we nog verder richting een eiland om daar te snorkelen en lunchen en vervolgens weer terug. Uiteindelijk de hele dag op het water geweest en nog vele keren dolfijnen gezien. De beste activiteit die ik hier in Nieuw Zeeland heb gedaan!

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag samen met Lisa en Emma wezen kayakken. We hadden een avond kayak tour geboekt waarbij we glowworms konden zien. Aangezien we een ongelijk aantal waren kreeg ik de eer om bij de instructeur in de kayak te stappen. Nou ja eer, het betekende vooral meer peddelen. Op een gegeven moment was de rivier namelijk zo smal dat de drie gidsen de rest in groepjes er doorheen sleepte. Dat was dus even wat meer peddelen dan verwacht.

Eenmaal in het smalste gedeelte was het inmiddels al vrij donker en de glowworms waren dan ook al zichtbaar. Een van de gidsen vertelde een verhaal over de life-cycle van de glowworms. Wat voor mij iets te veel informatie was, het zijn namelijk gewoon gloeiende maden die harder gloeien als ze honger hebben. De magie van de lichtjes om ons heen werd door die info wel iets gedimd maar niet helemaal. Het is natuurlijk alsnog super mooi. Helaas niet te fotograferen dus jullie moeten het doen met de foto’s van voordat het donker werd.

Zondag was oorspronkelijk gepland als zijnde rustdag maar dat veranderde al snel. Er is een street-art-festival; Paradox in Tauranga en Karen had gevraagd of dat ik mee ging naar de kunstgalerie. Daar werden verschillende werken tentoongesteld van straatartiesten zoals bijvoorbeeld Banksy. Mijn favoriet waren de werken van Rone, die te zien waren door middel van Virtual Reality. Met bril en koptelefoon op, leek het net alsof je je in de ruimte van een vervallen gebouw bevond waar een grote schildering van een vrouw op een muur toevoegde aan de vergaande schoonheid van de plek. Super surreëel en tegelijkertijd net echt.

IMG_20170402_105733490.jpg
Tauranga Art Gallery – Paradox

Zondag avond wist ik nog steeds niet wat ik de volgende dag ging doen. Ik wist dat ik sowieso niet wilden blijven in dit hostel, de sfeer was minimaal, en een snurkende kamergenoot had mij al behoorlijk wat slaap gekost. Uiteindelijk maar besloten terug te gaan naar het strand; Mount Maunganui.

Verkouden en met slaaptekort daar ingecheckt en zoveel mogelijk niets gedaan (naar het strand gaan telt niet). In de avond bedacht ik mij dat ik best nog wel een nachtje wilde blijven maar toen ik bij wilde boeken bleek er alleen een bed in de 16-bed-dorm beschikbaar te zijn. Dat ging hem niet worden, mijn limiet is 8-bed. Met Google als beste vriend uiteindelijk bij Paihia terechtgekomen en daar zit ik dus nu. Mogelijk ga ik voor mijn verjaardag wel weer terug naar Mount Maunganui aangezien ik daar een hoop leuke mensen heb achtergelaten, maar helemaal zeker is dat niet.

De eerste nacht hier in Paihia was verassend goed. Ik had de ongelofelijke mazzel dat de kamer waarin ik zou slapen als helemaal vol was. Die fout zorgde ervoor dat ik voor de eerste nacht een privé kamer kreeg. O de luxe, om emotioneel van te worden. Normaal kost deze kamer 110 dollar per nacht en ik kreeg gewoon (gratis) een upgrade. Happy-dance plus neervallen op het tweepersoonsbed van geluk.

Ik moet misschien maar een fonds oprichten zodat ik deze luxe vaker kan ervaren. Zelf ben ik toch iets te zuinig om zoveel geld uit te geven voor een nacht, maar als jullie lezers willen doneren…

XManon

Gezelschap en Genieten – Auckland.

Hoi Allemaal,

Deze tweede week is voorbij gevlogen. Ik heb inmiddels gezelschap gekregen van Emma en Lisa (mijn oud-huisgenootjes van Ierland). Zij zijn dinsdag de 28e aangekomen. Oorspronkelijk hadden we afgesproken om ‘s avonds gelijk te meeten en samen te eten maar uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. In plaats daarvan heb ik ‘s middags met Alena pannenkoeken gebakken voor de lunch en ‘s avonds ben ik met Johannes (Duits), Sarah (Engels), Alena en Katja (Duits) ijs gaan eten bij een ijs-tent hier in de buurt; Casa del Gelato. Alena en Katja zweerden dat de milkshakes hier niet normaal goed (en groot) waren. Ik ben niet bang voor een uitdaging en terwijl de andere vier, er per twee, eentje deelden, ging ik de strijd alleen aan. Het was maar goed dat ik geen avondeten had gehad.

De volgende dag Lisa en Emma opgezocht en samen richting de stad gelopen. Het was inmiddels al weer een maand geleden dat ik ze had gezien dus het was leuk om weer even bij te kletsen. Uiteindelijk richting het Wynyard Quarter gelopen en daar op een terras een drankje besteld voor bij de verhalen.

Op donderdag rusting opgestart en weer pannenkoeken gebakken voor de lunch, dit keer met Emma en Lisa als lunchmaatjes. Na de lunch zijn we naar het centrum gelopen om te gaan winkelen. Ik was op zoek naar sneakers en een goede zonnebril en shoppen is altijd een goed idee. Vrijdag was een rustdag voor Emma en Lisa, die nog aan het bekomen waren van hun jetlag en uiteindelijk heb ik mooi hun voorbeeld gevolgd. De dagen gaan hier best snel, zelfs als ik niet heel actief iets onderneem dus het is fijn als je letterlijk niets hoeft te doen.

De zaterdag werd het weer tijd voor activiteiten. Op naar Waiheke Island. Met de Ferry sta je binnen 40 minuten op dit eiland. We hadden een combo gekocht met buspas en ik ben blij dat we dat hadden gedaan. Vanaf de ferry zijn we naar het eerste stadje gelopen (ongeveer 20 minuten) en met heuvels op en af is het toch heel anders wandelen. Een stukje intensiever, zeker met de zon die lekker fel scheen. Mijn reisgids had enkele suggesties voor lunch gegeven en we wilden specifiek naar een tentje genaamd Dragonfired. Dit bleek een foodtruck aan het strand te zijn met als specialiteit pizza en consorten. Na de lunch de bus gepakt naar het volgende strand en daar twee uur op het strand gelegen en gezwommen. Na twee uur hadden we het wel gezien en bleek dat de zon mijn, en Emma’s huid, een tintje roder had gekleurd. Blijkbaar had ik mijn armen niet helemaal goed ingesmeerd. Niets aan te doen, sjaal omgeslagen en met de bus weer op pad gegaan.

De buschauffeur vroeg waar we heen wilde, ons antwoord; ‘Anywhere’. Uiteindelijk bij Rocky Bay uitgekomen met de hoop daar een ijsje te scoren. Nou mooi niet dus, er was namelijk helemaal niets aan winkeltjes of restaurantjes. Rocky Bay deed de naam eer aan en we waren na een half uur wel uitgedwaald op dit strand met stenen. De bus terug gepakt en uiteindelijk kwamen we weer in het eerste dorp aan (Oneroa) daar ook geen ijsje kunnen kopen maar wel een koel drankje en nachos. Ook best prima.

Al met al een goede dag! Waiheke is echt een vakantie eiland en zeker de moeite waard, je bent dichtbij de stad maar het voelt aan alsof je heel ver bent van de bewoonde wereld.

This slideshow requires JavaScript.

Op Zondag heb ik de laptop en reisgids erbij gepakt om plannen te maken voor mijn volgende stuk. Ik heb al een hostel en bus geregeld voor Tauranga aangezien ik daar Karin ga ontmoeten (andere oud-huisgenote). Echter, had ik nog geen idee wat ik daarna wilde doen. Uiteindelijk besloten om na Tauranga richting Rotorua te gaan. Ik wilde eindelijk naar Whakatane maar aangezien de bus naar Whakatane een overstap had in Rotorua, maar besloten om daar wat langer te vertoeven. Voor nu is de planning als volgt:

  • 8 Maart met de bus richting Tauranga
  • 9 Maart meeten met Karin
  • 10 Maart richting Rotorua
  • 11 en 12 Maart Rotorua
  • 12 of 13 Maart richting Whakatane
  • Daarna… Geen idee, komt vast wel goed.

Vandaag zou ik met Emma en Lisa Mount Eden beklimmen maar de regen weerhield ons hiervan. Dan maar vanavond samen eten. Emma en Lisa blijven sowieso nog een weekje hier in Auckland en willen een busje kopen. Waarschijnlijk ga ik ze later nog wel weer tegenkomen maar voor nu is het even klaar met het samen optrekken.

Het alleen zijn/reizen, zal wel weer even wennen worden, maar het is inmiddels wel duidelijk dat het mensen ontmoeten heel makkelijk gaat. Met de busreis van morgen begint het reizen pas echt, het voelt bijna alsof ik een huis hier achterlaat, zo ingeburgerd ben ik inmiddels in dit hostel. Maar het is ook wel fijn om verder te trekken, het is toch een stuk leuker om afscheid te nemen dan om mensen te zien vertrekken.

Tot volgende week. Ben benieuwd waar ik dan mijn stukje typ.

XManon

IMG_20170305_192650651
Vogelbezoek in het hostel.

 

Bezoek en Bezigheden

Hoi allen,

Het is weer zover. Eigenlijk stond dit blog vorige week op de planning maar toen was ik druk met het rondzwerven door Cork, dus vandaar maar deze week.

De reden dat ik aan het rondzwerven was? Ik had bezoek; eerst van mijn ouders en vervolgens van een vriendin, Lisa. Mijn ouders waren al aangekomen op dinsdag maar verblijden mij met hun gezelschap op donderdag. Veel hebben we niet gedaan die dag, aangezien ze pas eind van, de middag in hun hotel waren. Ik heb mijn huisje even laten zien (en een lading spullen ontvangen vanuit Nederland) en we daarna hebben we lekker pasta gegeten bij een restaurantje dicht bij mijn huis.

De volgende dag zijn we richting Kinsale gegaan voor het grotere sight-seeing werk. Met de bus richting Kinsale en daar per benenwagen richting het fort waar ik de volgende keer ook heen was gewandeld. We hebben tussen door wel enkele stops moeten maken, en moesten af en toe schuilen voor een overtrekkend buitje, maar verder was het eigenlijk best goed te doen. Als de zon scheen, dan was deze ook zeker voelbaar. Zie hieronder enkele plaatjes van de dag.

We waren omstreeks 5 uur weer terug in Cork en gingen richting hotel. Daar hebben ik en mijn moeder gezwommen (met verplichte zwem-muts op) terwijl mijn vader een dutje deed. Na het zwemmen en slapen gingen we de deur uit om iets te eten. Dit keer belandde we bij een tentje met barbecue specialiteiten en geen alcohol (aan de limonade dan maar). Daarna voor een toetje nog even terug naar het hotel waar mijn ouders verbleven.

De volgende dag was al weer de laatste dag en dit keer kwam mijn ouder mij opzoeken. Ze hadden uitgecheckt bij hun hotel en kwamen hun spullen bij mij droppen. Vanuit mijn huis zijn we met de bus naar Blackrock Castle gegaan. Dat is wel echt een aanrader, het is een mini kasteeltje maar er zit een observatorium in, dus je krijgt ook nog even een lesje over het heelal. Het weer was weer typisch Iers, dus lekker grijs!

This slideshow requires JavaScript.

Eenmaal terug in centraler Cork splitste we op. Ik had mijn moeder op een handwerk winkel gewezen en daar waren we nog niet aan toe gekomen. Mijn vader besloot hier op afstand van te genieten en vertrok naar de pub op de hoek. De winkel; Vibes & Scribes had echt van alles wat; schildersspullen, lapjes, kralen, je kon het zo gek niet bedenken of ze hadden het. Ik kon dit natuurlijk ook niet weerstaan en verliet de winkel met enkele spulletjes om sieraden te maken. Deze heb ik inmiddels ook al gebruikt, zie hieronder het resultaat.

‘S avonds hebben we bij 14A wederom een heerlijke maaltijd gegeten. Wat eten betreft kun je goed terecht in Cork. Het toetje was schandalig veel, een merengue van formaat! Maar als ware zoetekauw had ik daar geen enkele moeite mee. Na een kort nachtje zwaaide ik mijn ouders weer uit bij mijn voordeur terwijl zij naar hun taxi liepen richting het vliegveld. En ik… Ik ging heerlijk mijn bed weer in. 4 Uur ‘s ochtends kun je ook eigenlijk geen ochtend noemen.

IMG_20160702_200243851


Op zondag was ik van plan om vooral veel te luieren maar ik had ook in mijn hoofd om iets te doen met mijn nieuwe handwerk dingetjes. Sowieso wilde ik de woonkamer beneden opfleuren met foto’s, dus ik ondernam een tripje richting stad om foto’s af te drukken en om boeken af te droppen bij de lokale winkel ter benefiet van de armen. Eenmaal thuis ging ik gelijk aan de slag en heb ik onze tafels een nieuw kleurtje gegeven (door middel van pakpapier onder het glazen tafelblad) en heb ik een schilderij een nieuwe voorkant gegeven.

Na al dit hard werken en het koken voor mijn huisgenootjes kon ik gelijk weer door. Op met de bus naar het vliegveld om daar Lisa op te halen. Samen met Lisa de taxi richting mijn huis gepakt en rustig bijgekletst in mijn woonkamer.

De volgende dag gingen we met de bus op stap richting Blarney om het befaamde Blarney Castle te bezoeken en de Blarney steen (niet) te kussen. Spreekvaardigheid.. daar heb ik wel genoeg van.

Het was absoluut abnormaal hoe lang het duurde om de trap te beklimmen naar de top van het kasteel, zo groot was het niet maar de rij mensen die de steen wilden kussen was lang. Het ging ons voornamelijk om het kasteel zelf maar helaas is er geen andere weg naar boven dus ook wij waren onderdeel van de rij.

Hoewel Blarney castle zelf niet super groot is, is het terrein eromheen dat zeker wel. Met gif-tuin, wishing steps en heel veel bijzondere planten etc. is er genoeg te zien. Ik weet zeker dat ondanks de uren die wij er door hebben gebrachtdat wij nog niet alles hebben gezien. Hieronder een impressie:

De volgende dag stond Cork zelf meer in het spotlicht. Ik heb eindelijk de lokale klokkentoren beklommen bij mij om de hoek; Shandon Bells. Het uitzicht was prachtig en als leuk detail kon je zelf ook de klokken luiden. Als je wilde zelfs met enige melodie aangezien er een boek lag met liedjes en beschrijving. Lees luid klok 1, 3, 5 en dan weer 1…

This slideshow requires JavaScript.

Na het luiden van de klokken gingen wij door richting gevangenis. Helemaal vrijwillig! De Cork City Gaol is een vroegere gevangenis die inmiddels open is voor publiek. We kregen een tour met verhalen over gevangenen en natuurlijk ook hints dat het er spookt. Weinig spoken gezien, wel heel veel baksteen. Het was er wel een stuk kouder binnen dan buiten. Dat doet je toch denken aan de barre omstandigheden vroeger. Ook al scheen de zon buiten, daar was binnen echt helemaal niets van te merken.

Na de gevangenis liepen we door om via een brug over te steken naar de andere kant van de rivier waar we door Fitzgerald park richting centrum liepen. We hielden een korte pitstop in het park om te lunchen en even van de zon (ja echt) te genieten. In de stad hebben we ons voornamelijk met de winkels beziggehouden dat is immers ook een belangrijk kenmerk van een stad.

De volgende dag hadden we geregeld dat we alvast Lisa’s huurauto konden ophalen. Aangezien we redelijk waren uitgekeken in Cork en omgeving hadden we besloten alvast richting Killarney te gaan. Lisa had een schakelbak gehuurd dus ik heb wederom niet gereden; dat ging echt niet gebeuren. Links rijden, links schakelen, never nooit niet). Voor Lisa was het ook wel even aanpassen maar ze kreeg het redelijk snel onder de knie. Het lastigste is nog wel om niet te ver naar links te gaan op de weg. Links rijden, rechts houden werd ons credo!

We begonnen in Killarney gelijk goed met Ladies View, een uitkijk punt met geweldig uitzicht. Vervolgens zijn we de Ring of Kerry gaan volgen, dit is een route met verschillende punten van interesse. We bleven in de buurt van Killarney national Park aangezien we in Killarney zouden overnachten. Het weer was niet super zonnig maar de regen viel mee dus dat was allemaal goed te doen.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag vervolgde we onze route richting Kenmare. We hadden besloten, op aanraden van onze B&B host, om de ring of Kerry uit te breiden met een uitstapje naar Valentia Island en Portmagee. Het leuke was dat je op twee manieren op Valentia Island kan komen, per ferry en brug. Aangezien de ferry zich aan de bovenkant bevond, en dit ons kilometers scheelde, hebben wij deze genomen om het eiland op te komen. Vervolgens was het plan om richting de kliffen van Fogher te rijden. We liepen echter enige vertraging op met een klein probleempje…

Tijdens het uitwijken voor een andere auto waren we met de wielen vast komen te zitten in de greppel naast de weg. Gelukkig zat het geluk ons daarna weer mee want er kwam toevallig een busje langs met hulpvaardige Ier. Samen met de hulp van een fietser is het gelukt om de auto weer op de weg te krijgen. Helemaal zonder schade was dit niet, de linker voorbumper was enigszins ingedeukt en dit zorgde ervoor dat de linker voordeur ook niet echt meer open wilde. Ik klom maar achterin de auto want de weg was smal en we hadden inmiddels al lang genoeg het verkeer opgehouden.

Eenmaal bovenaan de berg konden we parkeren, de schade inspecteren, het bos uit de deur en bumper vissen en het huurbedrijf bellen. De deur ging met enige kracht wel weer open maar niet van harte; je zag de bumper bewegen. Oeps…

De auto zelf deed het nog prima dus we mochten verder rijden. Gelukkig maar want we hadden geen zin om terug richting Cork te moeten om hem in te ruilen. We hadden al te weinig tijd zonder een de-tour. We reden nog iets verder naar boven en het bleek dat we niet bij de kliffen uit waren gekomen, wel vonden we een grot en Maria…

IMG_20160707_130939477

Na het rondkijken en bergbeklimmen gingen we weer naar beneden met de auto en konden we dit keer met behulp van de navigatie de kliffen vinden. Die stelden niet veel voor trouwens. Maar het was wel mooi uitzicht om even te lunchen.

Verder richting Waterville voor een korte strandwandeling en zonneschijn en vervolgens weer door. We waren rond 7 in Kenmare en gingen na het inchecken bij ons hostel gelijk het stadje weer in om iets te eten te vinden. Het bleek dat Kenmare niet on-ontdekt is gebleven, de prijzen waren dan ook op juppen niveau. Uiteindelijk vonden we een Italiaans restaurant met redelijke prijzen en hier zijn we neergestreken.

De volgende dag stonden we al weer vroeg op, we hadden wederom een strakke planning. We moesten om half 3 sowieso in Bantry zijn aangezien ik de bus moest pakken richting Cork vanuit daar. Eerst wilden we echter nog richting Dursey Island – een uithoek vanjewelste. De tocht per auto ging gedeeltelijk via de ring of Beara en die is werkelijk prachtig. Een stuk minder toeristisch ook dan de Ring of Kerry dus dat was ook fijn.

Eenmaal bij de kabeltram aangekomen was het inmiddels aan het miezeren geslagen. Nou laat ik daar inmiddels al lang mijn pret niet meer door bederven, dus paraplu open en doorgaan dan maar. We moesten even wachten aangezien er maar een tram per keer is en er max 6 personen in passen maar daar gingen we dan. Hij kraakte en schokte enigszins maar we kwamen helemaal heel over. Volgens de twee vissers die ook in het trammetje zaten was dit al een hele verbetering, blijkbaar kon je bij de vorige tram (enkele jaren terug) de deuren open doen als hij onderweg was. Juist ja…

Het eiland was mistig, en zowat uitgestorven op de schapen na. Volgens het bordje wonen er wel 2 mensen op het eiland. Erg veel hebben we van het eiland niet gezien trouwens. De mist werd alleen maar erger en we wilden niet te ver af dwalen. Na enkele heuvels te hebben beklommen en elkaar enkele keren kwijt te zijn geraakt in de mist keerden we weer terug naar het vaste (ei)land. De terugweg was bijna nog beter als de heenweg, je kon gewoon de overkant niet meer zien. Haha avontuur!

This slideshow requires JavaScript.

De weg richting Bantry was wederom gevuld met uitzicht en prachtigheid, en mist heel veel mist. Ik ben blij dat het een stuk minder druk was op de weg want het dan was het spannend geweest.

In Bantry kwamen we aan rond 1 uur en dachten we zodoende ruim de tijd te hebben voor de bus van half 3. Dat idee werd al snel de grond in gedrukt, twee oudere heren bij de bushalte lichte ons in dat de laatste bus naar Cork echt niet om half 3 ging, hij ging om half 2. Aii dat was iets sneller dan verwacht. Dan maar spullen pakken, plaspauze en nog even snel wat te eten gehaald voor onderweg.

Voordat ik het wist had ik afscheid genomen van Lisa en zat ik in de bus richting Cork. Dat was trouwens ook het enige snelle aan die busreis… de drie uren die volgde gingen tergend langzaam voorbij. Het feit dat ie een stuk omhoog ging eerst, weg van Cork, om vervolgens een uur later op bijna dezelfde hoogte als Bantry uiteindelijk richting Cork te gaan.. Dat werkt niet echt in het voordeel van de reis. Ach gelukkig ben ik wel bekend met langdurende reizen en had een mp3 speler met volle batterij.

‘s Avonds had ik de zomer BBQ van Voxpro, waar helaas geen buitenstaanders (niet-werknemers) waren uitgenodigd. Ik was blij dat Lisa het niet erg vond om nog een nacht en dag alleen verder te gaan, zodat ik erbij kon zijn 🙂 De volgende dag heb ik geluierd en rustig gewacht tot dat Lisa mij in Cork weer met haar gezelschap verblijden. We hebben samen met mijn huisgenoten thuis gegeten en daarna nog lekker rustig een film gekeken. Ook voor haar was het de truc van 4 uur de taxi, dus wederom stond ik iemand midden in de nacht uit te zwaaien waarna ik weer mijn bed in dook.

Zondag heb ik uitgeslapen alvorens verder te gaan met mijn creatieve projectjes. Heb naast de sieraden ook nog een collage gemaakt van mijn foto’s.

This slideshow requires JavaScript.

Nou dat was het weer even. Tot snel!

XManon

The Roadtrip Adventure

Donderdag was het eindelijk zo ver – roadtrip tijd! Ik kwam thuis en checkte mijn al ingepakte tas of dat ik echt alles had. Karin en Lisa waren al richting vliegveld om de auto op te halen. Om half 7 waren die bij ons huis en pakte we alles in ons nieuwe vervoersmiddel. Na een pitstop bij de MacDonalds voor avondeten gingen we snel verder. Na iets meer dan 3 uur rijden kwamen we eindelijk aan bij ons hotel in Navan. We hadden een familiekamer geboekt met ontbijt maar het ontbijt hebben we nooit gehaald. Onze wekker ging namelijk al weer om half 6 ‘s ochtends.

Het plan was om een pitstop te maken in Kells maar dat waar we heen wilden bleek omheind te zijn en om half 7 in de ochtend, natuurlijk nog niet open. We gingen verder en hebben uiteindelijk een pitstop gemaakt in Carlingford. Een plaatsje vlak bij de Grens van Noord Ierland.

Het was toen nog steeds erg vroeg en er stond een frisse wind dus we gingen al snel weer verder. Eenmaal in Noord Ierland koersden we richting Belfast. Het Titanic museum was het volgende op ons lijstje. Het was inmiddels al iets van half 10 toen we daar eenmaal arriveerde en ik had nog steeds geen ontbijt gehad. Aangezien we een strak schema hadden zijn we gelijk het museum in gegaan. Na iets meer dan een uurtje dwalen waren we wel uitgekeken en kon eindelijk het echte werk beginnen. Ontbijt!

Eggs Benedict met zalm en spinazie. Nou dat is nog eens een manier om de dag te beginnen. Beetje laat maar het wachten waard. Na het ontbijt gingen we verder, de Wild Atlantic Way lonkte. Met af en toe een pitstop en vele prachtige uitzichten hadden we uiteindelijk weer een grotere pitstop bij de Carrick-a-Rede Rope Bridge. Deze hangbrug in de buurt van Ballintoy verbindt het vasteland met het eilandje Carrick Island. De brug zelf stelt niets voor, als je geen last van hoogtevrees hebt tenminste. Het was nogal een toeristen gedoe en als ik eerlijk beken, was de brug zelf het geld (6 pond) niet waard. Maar het uitzicht vanaf het eiland is prachtig en we hadden mazzel met het weer dus dat scheelt weer.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende grote pitstop was the Giant’s Causeway; een rotsformatie aan de noordoostkust van Noord-Ierland, die bestaat uit zo’n 40.000 basalt-zuilen. Dit was wederom erg toeristisch maar het was gratis en het is wel echt prachtig. Het innerlijke kind in mij heeft zich wel vermaakt met het klauteren over de rotsen en zuilen.

Na de klimpartij en fotosessie gingen we weer verder. Het was inmiddels al 6 uur geweest dus we besloten richting Donegal af te reizen. Ons hostel bevond zich daar en we wilde niet weer in het donker aankomen. Uiteindelijk waren we er alsnog pas rond 9 uur ‘s avonds en we gingen zodoende gelijk door uit het hostel op zoek naar een restaurant. We vonden een Italiaans restaurantje en hebben daar heerlijk gegeten.

De volgende dag vertrokken we wederom vroeg, rond 7 uur. Dit keer hadden we een eerste bestemming zonder hek; Lake Eske. Een korte stop en we gingen weer verder. Op naar the deserted village of Port. Na een lange toch door Iers landschap en over fijne Ierse weggetjes kwamen we aan bij Port. Het verlaten dorp hebben we niet gezien maar het landschap was alsnog wederom overweldigend mooi.

This slideshow requires JavaScript.

De plattelands charme van schapen op de weg en ondefinieerbare routes, je kunt het een avontuur noemen. Uiteindelijk kwamen we weer terug uit de wildernis en gingen we richting Sligo. Voor een ijsje en brunch nabij het strand. Het was stralend wederom maar toen wij onze weg vervolgde richting Downpatrick Head veranderde dit al snel. Niets zo fijn als Ierse wisselvalligheid. Downpatrick Head hebben we dus in typisch weer bezocht… regen.

We hebben wat rond gedarteld langs de kliffen en besloten na niet al te lange tijd om weer verder te gaan We hadden nog enkele kilometers te gaan richting Delphi. Onze eind bestemming van de dag. Delphi was echt sprookjesachtig mooi; enorme groen bergen en compleet van de wereld. Het bereik gaf dit ook goed weer… welk bereik?

Het Wild Atlantic Hostel was ons onderkomen voor de nacht en we hadden mazzel. Een slaapzaal met 8 bedden voor ons viertjes, met eigen badkamer. Wederom was het laat en wederom moesten we nog eten. Nou bleek dit in Delphi een iets grotere uitdaging… iets met in de middle of nowhere zitten en niet veel opties na 9 uur ‘s avonds. Uiteindelijk hebben we een tosti weten te eten in de lokale pub.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag hield het Ierse weer aan… regen regen regen. We hadden een planning dus dat hield ons niet tegen. Na een uitgebreid ontbijt (met wentelteefjes) bij een van de B&B’s van het dorp gingen we richting ons schip voor de ochtend. We hadden een boattour geboekt bij Killarney boat tours om de enige fjord van Ierland te bewonderen.

Nou kan ik vertellen dat erg veel bewonderen we niet gedaan hebben. Het weer was een grotere bezigheid dan de fjord. Dat was gewoon water met bergen ernaast. Niet iets,a wat ik niet al eerder heb gezien. Ach met een beetje warme chocomelk was het best te doen. De regenponcho kwam goed van pas!

Uiteindelijk hebben we de laatste dag verder niet veel gedaan, we hadden nog enkele mogelijkheden maar uiteindelijk hebben we vooral richting huis gereden. Het weer zat niet echt moe en we hadden inmiddels wel genoeg toeristen attracties gezien.

Omstreeks 6 uur waren we weer in Cork en konden we allemaal mooi bijkomen van ons avontuur. Veel spannends hebben we niet meegemaakt maar de uitzichten waren onbetaalbaar. De foto’s zeggen hier denk ik meer over.

XManon

 

 

 

Hittegolf…

Hoi Allemaal,

Vorige week was hier een hittegolf dus de week bestond voornamelijk uit … Regen!

Aan het eind van de week hadden wij eindelijk wat meer geluk met het weer en scheen de zon ook af en toe. Donderdag en vrijdag waren hele mooie dagen. Dus die dagen viel het werk mij extra zwaar. Gelukkig bleef het ook donderdag ‘s avonds nog aangenaam, en kon ik vrijdag elke keer lekker naar buiten tijdens mijn pauzes. Zodoende heb ik er alsnog wel van kunnen genieten. Vrijdag was het echt wel de mooiste dag, volgens velen de enige dag zomer die we wel eens kunnen krijgen. Ach ja, het is een kwestie van genieten wanneer je kunt en hopen dat mijn geluk mij een handje helpt deze zomer.

Zaterdag vroeg in de ochtend vertrokken mijn huisgenootjes op weekendtripje. Ze hadden alle drie de maandag ook vrij en zodoende een tripje geregeld richting Galway en de Cliffs of Moher. Aangezien ik dat tripje al had gedaan, had ik besloten niet mee te gaan en zodoende was ik het hele weekend in mijn uppie.

Nou was het zaterdag ook nog redelijk weer dus ik besloot zelf ook maar de bonnefooi op te gaan. Ik wilde al tijden naar het strand en zaterdag was het eindelijk zover. Na 40 minuutjes in de bus kwam ik aan in Yougal (wordt uitgesproken als Yall). Op dat moment was het nog bewolkt en stond er best een fris windje maar een half uurtje later trok het helemaal open en scheen de zon. Heerlijk hoor, een hittegolf temperatuur was het zeker niet en mijn bikini had ik niet eens meegenomen, maar het was alsnog heerlijk strandweer. Hieronder enkele plaatjes ter illustratie.

 

This slideshow requires JavaScript.

Hopelijk is dit slechts het begin van een zonnige lente en zomer. Ik heb hoop!

XManon