Spinnende Katten en Abel Tasman

Hoi Allemaal,

Wat gaat de tijd toch snel als je niets doet reist. De tijd in Nelson is echt omgevlogen! Ondanks dat ik ruim een week verbleef in Nelson moest ik uiteindelijk toch een nachtje bijboeken voordat ik verder reisde, omdat ik nog graag naar het centrum van Nieuw Zeeland wilde lopen. Super korte wandeling van 40 minuutjes met maximaal resultaat.

Op donderdagochtend werd ik om 07.15 opgepikt bij het hostel door de bus (wat een luxe) om richting Motueka te gaan. Dit keer niet alleen want een Nederlands meisje uit het hostel, mijn kamergenoot Sam ging ook die kant op. Om half 9 waren we al weer bij het nieuwe hostel in Motueka waar duidelijk werd dat we pas na 2.30 konden inchecken want ja de gasten lagen nu nog in onze gereserveerde bedden.

Tassen achtergelaten en richting het centrum gelopen voor een beter begin van de dag. Een goed café met wifi was hier de juiste locatie voor. Twee uur later was ik wel uitgetekend en gingen we verder. Op naar de kust.

Het is hier net zo zonnig als in Nelson maar ook ijskoud! Zeker in de ochtend. Het hostel is in een prachtig huis waar het overdag vaak warmer is buiten op de veranda (in de zon) dan binnen. Alsnog klaag ik niet want we hebben elektrische dekens en ik heb een bed met gordijntje en huisdier aangezien Poppy, een van de twee katten, vaak gezellig bij me komt zitten.

img_20170609_195037752.jpg

Op zaterdag hadden we een kayak en wandel trip geregeld in Abel Tasman. Dat was echt geweldig. Samen met nog een Nederlander (Thomas) en een Nieuw Zeelandse gids vertrokken we per boot van Kaiteriteri naar een strand in Abel Tasman; Torrent Bay. Daar werden we afgedropt met de kayaks en pakte we alles waterdicht in om vervolgens per kayak naar Bark Bay te gaan. Langs de zeehonden en via verschillende bays en lagoons kwamen we aan op Medlands Beach. Vanaf daar hebben we nog een korte wandeling gedaan richting een waterval en schommelbrug. Al met al was het echt een heerlijke dag en Abel Tasman is echt wonderschoon. Helder blauw water, witte stranden, groene natuur en zonneschijn; wat wil een mens nog meer.

This slideshow requires JavaScript.

Vandaag en gisteren was een stuk minder actief maar niet minder goed. Een veranda, zonneschijn, boek en spinnende kat is namelijk ook best wel heel geweldig.

Ondertussen ben ik trouwens wel bezig met het zoeken naar een plek om langer te blijven en of werken. Er is nog niets beslist of definitief maar als het zover is dan horen jullie het. We gaan het zien;)

XManon

 

 

Advertisements

Van kou komt verkoudheid

Hoi Allemaal,

Nog steeds vanuit Wellington, hallo!

Inmiddels ben ik hier al langer dan twee weken en hoewel ik genoeg tijd heb gehad om te bloggen is het er niet van gekomen. Uitstellen is afstellen, helemaal als een zware verkoudheid (of ziekte) je velt. Na drie avonden (zes tot elf) vrijwilligerswerk in de kou was het op de vierde dag wel genoeg. De typische symptomen, moeheid, warm/koud, hoofdpijn en hoesten. Ik heb het vrijwilligerswerk afgebeld en ben mijn bed weer ingedoken. Inmiddels is het dag vier en ik begin mij eindelijk beter te voelen. De hostelfamilie heeft goed voor me gezorgd, met thee, gember en een bezorging van vitamientjes van de farmersmarkt vandaag. Hopelijk ben ik binnen twee dagen weer de oude!

Het vrijwilligerswerk, laten we het daar over hebben. Zoals verteld had ik mijzelf opgegeven als vrijwilliger voor LUX festival. Na enige mailverkeer tussen mij en de vrijwilligerscoördinator had ik toegezegd tot een positie met iets meer verantwoordelijkheid. Gamehost bij de Singapore Airlines stand… Wat dat precies inhield, daar kwam ik op donderdag pas achter tijdens de training. Een papier vliegtuigjes wedstrijd waarbij een team van twee personen een vliegtuigje door vier hoepels moet laten vliegen, een hoepel per keer. Klinkt makkelijk, echter kwam de extra regel erbij kijken dat het vliegtuigje niet de grond mocht raken. Een persoon moest het vliegtuigje dus laten vliegen en de tweede moet hem opvangen aan de andere kant van de hoepel.

Samen met een andere gamehost (Jo) kregen we kort uitgelegd hoe het werkt en werd ons geïnstrueerd maar te testen hoe en of het zou werken. Jo zou de eerste dagen de host zijn dus ik had goede hoop dat tegen de tijd dat ik aan de beurt was het wel gestroomlijnd zou zijn. Op vrijdagavond begon het en ik wilde natuurlijk gelijk langs om te kijken hoe het festival was en hoe het bij de stand zou lopen. Ik had mijn kamergenote Katharina uitgenodigd om heen te gaan maar ze had al afgesproken met een vriendin en zodoende sloot ik mij bij hun aan.

We gingen op stap met behulp van een digitale kaart maar stapte al snel over op de papieren. Katharina en ik waren de enige echt geïnteresseerd in de route dus we namen het voortouw. Het weer was guur die avond en uiteindelijk hebben we niet alles gezien maar het was alsnog gezellig. Uiteindelijk beland bij de papieren vliegtuigjes wedstrijd en ik zag dat het daar nogal chaotisch aan toe ging. Er was een jongen zonder teamspeler, dus ik kreeg de kans om het spel zelf te spelen. Heel leuk om te doen maar toen we wonnen was het bij de andere vrijwilligers niet bekend dat er kans was op een grote prijs. De popcornvoucher was ook leuk maar ik was wel benieuwd in hoe verre de training van de dag ervoor nou echt invloed had op de realiteit van het spel.

Op Zondag heb ik de route nogmaals gelopen dit keer met een andere groep mensen van het hostel (Angela, Courtney, Felix en Owen, Freya) Het weer was een stuk beter en dit keer heb ik de complete route kunnen aanschouwen. Hieronder een overzicht.

Op maandag was het eindelijk zover, tijd om zelf het oranje hesje aan te trekken en te game hosten. Ik had gedacht voor het begin even tijd te hebben om te bespreken met de andere vrijwilligers hoe en wat maar zodra het licht aanging in de tent, waren er gelijk mensen die kwamen aanlopen. De hele avond achter de tafel gestaan, vliegtuigjes gevouwen en verteld wat de bedoeling was. Super gezellig maar niet heel goed voor je rug. De volgende dag was vrijwel hetzelfde, echter werd het proces iets gestroomlijnd en hadden we duidelijkere prijzen. Dag drie begon de verkoudheid en ik was blij dat ik meer vrijheid had om rond te lopen, het was wederom koud met af en toe regen dus het was een stuk minder druk. Uiteindelijk stopten we dan ook eerder dan 23.00. De volgende dag was ik ziek dus heb verder geen idee hoe het ging. Al met al was het vrijwilligerswerk wel leuk maar ik had er wel meer van verwacht. Ach weer een ervaring erbij.

Naast het vrijwilligerswerk heb ik natuurlijk Wellington verkent. Zie hieronder enkele snapshots van de stad.

Vooral de Botanische tuinen waren favoriet! Op Zondag had ik hier al zelf rondgestruind maar toen Freya op dinsdag heen ging, besloot ik ook mee te gaan. Heel cool is de mogelijkheid om de Cable car omhoog te nemen. Erg veel uitzicht heb je hierin niet maar het scheelt toch omhoog wandelen. Koffie in de zon, uitzicht op de stad en daarna door de natuur struinen. Even weg uit de stadsdrukte.

This slideshow requires JavaScript.

Hoewel het plan oorspronkelijk was om hier te blijven en een baan te zoeken heb ik deze maar even op een laag pitje gezet. Plannen zijn er om veranderd te worden. Waarschijnlijk ga ik naar Plimmerton (een plaatsje hier in de buurt) om daar in een hostel te werken voor accommodatie (2 uur per dag). Misschien krijg ik dan ook de motivatie om meer te schrijven dan alleen dit blog.

We gaan het zien.

XManon

 

Zonnige Kou in het Zuiden.

Vanuit windy city Wellington, Hallo!

Momenteel heb ik drie lagen kleding aan en nog heb ik het koud. Wat een verschil met de vorige keer dat ik blogde. Hoe verder ik naar het zuiden reis, hoe kouder het word. Of misschien is Tauranga wel gewoon een hotspot. Anyway, het punt is dat het duidelijk winter aan het worden is en helaas is dit hostel niet super goed geïsoleerd. De volledige koffer garderobe krijgt eindelijk de kans om zich bruikbaar te maken.

Maar laten we even terug kijken naar vorige week. Na Tauranga was de eerste stop Gisborne waar ik in het klooster belande, een oud-klooster wel te verstaan met de treffende naam Flying Nun backpackers. Het hostel was vrij oud en de hostelgemeenschap bestond uit ongeveer 80% Spaans sprekende ‘langblijvers’ (mensen die langer in het hostel verblijven omdat ze in de stad werken).

IMG_20170430_130142025
Gisborne Beach

Aangezien ik niet echt een fan was van het hostel en al vrij snel door had dat in Gisborne eigenlijk heel weinig te beleven valt, besloot ik het verblijf maar kort te houden en op maandag weer verder te gaan richting Napier. De afgelopen week heb ik dus voornamelijk in Napier doorgebracht. Absoluut een voor de lijst van favorieten. Met zwart stenenstrand, Art Deco architectuur, street art, aquarium en pracht natuur in de buurt absoluut een aanrader.

 

De eerste dagen heb ik voornamelijk door de stad heen geslenterd, schelpen gezocht op het strand en de Lord of the Rings gelezen. Op donderdag was dit ook weer het plan maar tijdens het ontbijt raakte ik aan de praat met een Oostenrijkse jongen en die had het plan om die dag een hike te doen naar Cape Kidnappers, of ik mee ging? Voordat ik het wist, stapte ik in de auto. (Het hostel wist waar ik heen ging en met wie, dus geen zorgen familieleden).

Aangezien de wandeling was gebonden aan het getij, besloten we eerst een bezoek te brengen aan Bluff Hill; een uitkijkpunt in Napier zelf. Heel bijzonder was het niet, het uitzicht op de oceaan was prachtig maar de drukke haven in de buurt verpeste het wel enigszins.

De volgende stop was Te Mata Peak, wederom een uitzichtpunt maar dit keer ietsje hoger en grootser. Dominic’s auto maakte de tocht omhoog heel makkelijk. Het uitzicht; absoluut fantastisch.

Na Te Mata Peak, een korte pitstop in de supermarkt voordat we verder gingen naar Cape kidnappers. De auto geparkeerd en wandelen maar. Het vroegste dat je weg kon was drie uur na vloed en dat was precies wat we deden. Hoewel Cape Kidnappers duistere visioenen oproept, is tegenwoordig de belangrijkste reden voor een bezoek de twee koloniën Jan-van-genten die zich bevinden aan het eind van de wandeling. Deze vliegen eind april / begin mei uit naar Australië maar we hadden nog goede hoop dat er nog wel enkele vogels zouden zijn en we hadden gelijk.

This slideshow requires JavaScript.

‘s Avonds weer terug gekeerd naar het hostel zonder (kidnap) problemen en de volgende dag besloten nog eens samen op pad te gaan. Dit keer was het doel een hike naar Bell Rock. Die hebben we niet helemaal gevonden, of eigenlijk helemaal niet. Google maps bracht ons niet naar de juiste locatie en met een telefoon zonder bereik konden we de juiste locatie niet vinden. Gelukkig waren we niet voor niets afgereisd want in elke uithoek hier is wel een track te vinden om te bewandelen. Spooners Hill Loop was in dit geval de wandeling die we wel gedaan hebben.

PANO_20170505_130833

Panoramafoto van Dominic, Spooners Hill Loop Track

Zaterdag rustig aan opgestaan, even de stad in geweest en bij terugkomst aan het bakken geslagen en eindelijk vordering gemaakt met de schelpen armband die ik aan het maken was. De cake was al een succes op zaterdag maar de armband moest wachten tot zondag voordat deze af was. Hieronder het resultaat.

Hoewel ik nog best een week in Napier had willen blijven ben ik vanochtend op de bus gestapt richting Wellington. Niet zonder reden, ik heb mij namelijk aangemeld als vrijwilliger voor een festival hier in Wellington. Aankomende donderdag heb ik training en de volgende week zal ik enkele shifts hebben als vrijwilliger. Ik ben benieuwd!

XManon

Verjaardagstaart en Waterschade.

Hoi Allemaal,

Na mijn post in Whitianga, Coromandel, had ik het onfortuinlijke moment dat mijn telefoon te water viel. Helemaal mijn eigen schuld natuurlijk (iets met langs de kust over rotsen klauteren met de telefoon niet veilig opgeborgen).

Na twee lange dagen waarbij ik merkte hoe vreselijk irritant het is om geen wekker, kaart, zaklamp, camera, telefoon meer te hebben, leek op zondag avond een wonder zich te hebben voorgedaan. Hij ging weer aan. Helaas kwam ik er twee dagen later in Raglan achter dat de camera functie niet meer werkte. Daar kwam ik achter toen ik aan het begin van een hike, op een plek stond met een geweldig uitzicht.

raglan hike - by Savvy
(Foto van Shev) V.l.n.r. Me, Henrietta, Shev, Adriana en Allie.

Die hike was trouwens ook niets zo’n succes. De regen hier had het pad omhoog in een modderbad veranderd en mijn sportschoenen met profiel (kuch kuch) die waren er niet tegen opgewassen. Na een half uur met schoenen en tien minuten zonder (blote voeten) uiteindelijk maar besloten de groep te verlaten en alleen terug te gaan. Schoenen weer meegepikt uit de boom waar ik ze had ingehangen en al klauterend (boom omhelzend) weer naar beneden geglibberd.

Eenmaal beneden moest ik een plan maken hoe ik weer terug naar Raglan ging komen nu mijn lift nog bezig was omhoog de berg op te gaan. Gelukkig ben ik gezegend met genoeg geluk en goede karma en nog geen twee minuten na mij kwamen er twee meiden hetzelfde pad uit als ik en kon ik voor mijzelf een lift terug naar Raglan regelen.

Terug in het hostel kon ik mij mooi aansluiten bij de yoga sessie. Na de yoga het strand afgelopen en vlak na zonsondergang nog even een verfrissende duik gedaan. Het was echt een prachtige zonsondergang met een hemel die blauw, roze, oranje-rood en geel kleurde. Jullie moeten het je maar even voorstellen want ik heb helaas geen fotografisch bewijs.

De volgende dagen was het een mix van relaxen in een hangmat, op blote voeten door het stadje slenteren, tekenen, lezen, koffie drinken bij de lokale koffietent (nam je je eigen mok mee kreeg je korting), yoga, loungen op het strand en genieten van de zon. De sfeer was heel goed en ik heb dan ook heerlijk vakantie gehouden!

Mediatie Raglan - By Claire
(Foto van Claire), yoga op het strand van Raglan.

Een ding wat ik niet gedaan heb is surfen trouwens. Hoewel Raglan de surf-hotspot is van het Noordereiland heb ik dat maar aan de surfers overgelaten; na twee surf-camps in Frankrijk waarna ik nog steeds niet kon staan op het surfboard heb ik geaccepteerd dat het gewoon niet aan mij besteed is.

Op zondag uitgecheckt en met de bus weer richting Hamilton. Daar de koffer in een kluis achter gelaten en richting een telefoonwinkel. Helaas hadden ze de telefoon die ik wilde niet op voorraad dus heb deze maar besteld zodat deze in Tauranga zou worden afgeleverd. Dat lees je goed, wederom was ik op weg naar Tauranga.

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht had ik een Airbnb geboekt in Mount Maunganui. Emma en Lisa zitten nog steeds daar in de buurt en ook in Mount Maunganui waren nog een hoop mensen van het hostel waar ik de vorige keer verbleef.

De Airbnb in Mount Maunganui was echt geweldig! Een eigen kamer met tweepersoonsbed en een geweldig gastvrouw (Laureen) en haar lieve hondje Savie die mij enorm welkom deden voelen. Wat een luxe! Dat heb ik mijzelf toch maar goed cadeau gedaan.

Op mijn verjaardag was ik om 05.15 al uit de veren om de vroege dienst bij te wonen ter eren van Anzac day en de zonsopkomst te zien samen met Karen (oude hostel-kamergenoot). Heel indrukwekkend maar het was nog iets te vroeg voor mijn hersenen om echt helemaal te volgen wat er nou precies gezegd werd. De hoeveelheid mensen die echter bijwoonde en de oude oorlogsvliegtuigen die overvlogen aan het einde van de dienst, maakte wel indruk. Een begin van een verjaardag die ik zeker zal herinneren.

Na de dienst richting de haven gelopen om daar te meeten met Emma die elke ochtend om 7 uur in Tauranga (of nu in Mt Maunganui) wordt afgedropt als Lisa op weg gaat naar haar werk. Karen besloot weer richting bed te gaan en ik ging met Emma richting een koffietent om onszelf wat energie te kopen.

Na de koffie naar de volgende tent voor een ontbijt en daarna richting mijn onderkomen om daar even te bijkomen en vervolgens weer op pad voor een verjaardagscakeje.

 

IMG-20170428-WA0008
(Foto van Emma) Verjaardagscakeje.

Rond 1e Emma pakte Emma de bus richting Tauranga en ging ik weer terug naar mijn tijdelijke huis voor een middag dutje. Om 5 uur weer in de voeten om de viering te beginnen met mijn oud-hostelmaatjes. Karen had iedereen opgetrommeld om te komen vieren en een reden om te feesten lieten ze natuurlijk niet voorbij gaan.

De volgende dag weer vroeg uit de veren om met Emma te meeten. Lekker op het strand gewandeld, de hot pools een bezoek gebracht en heerlijk gerelaxt in mijn tijdelijke huis. In de avond kwam Lisa ons ophalen en gingen we met zijn drieën uit eten ter eren van mijn verjaardag. De lokale Italiaan was de perfecte keuze en ook deze tweede viering was een succes!

Inmiddels zit ik in Tauranga in een hostel en heb ik eindelijk mijn nieuwe telefoon! De volgende post zal dus weer meer foto’s bevatten.

XManon

Stormachtig Coromandel

Vanuit Coromandel hallo,

De winter is hier begonnen en deze komt met regen en storm-achtige verschijnselen die het blauwe water een modder tintje geven. Gisteren zwaar op alert aangezien Cycloon Cook over het land kwam. Mijn hostel vlak bij het strand was opeens toch een stuk minder idyllisch. De fire and rescue kwam langs om te waarschuwen dat we mogelijk geëvacueerd zouden worden. Het viel uiteindelijk allemaal wel mee en vlak voordat de zon onderging ben ik samen met Shannon (Britse) even richting strand gelopen om te kijken naar de surfers en daar werden we beloond met het zicht van een blauwe lucht en uiteindelijk zonsondergang.

This slideshow requires JavaScript.

Vandaag is het zonnig en is het enige teken van de storm de takken en boomstammen op het strand. Helaas heeft het stormachtige weer de afgelopen weken wel invloed op mijn plannen, de wandeling naar Cathedral Cove is namelijk dicht vanwege stormschade. Jammer maar niet onoverkomelijk, het betekend gewoon dat ik nog weer eens deze kant op moet dit jaar.

Wat betreft Paihia, na de eerste nacht luxe ben ik de volgende dag verhuist naar een 4-persoons dorm. Lang niet zo luxe natuurlijk maar alsnog heel comfortabel met een gordijntje waarmee je je bed kon afschermen en eigen lampje en stopcontact. Het hostel was echt super en ik heb de tijd in Paihia dan ook voornamelijk gebruikt om te chillen.

Ik kwam een meisje tegen uit het hostel in Tauranga en met haar en een ander meisje heb ik de meeste tijd doorgebracht. Clíona (Iers) en Laëtitia (Frans) hadden voor de donderdag een auto gehuurd om naar Cape Reinga te rijden. Natuurlijk besloot ik mee te gaan.

Om 8 uur in de ochtend stonden we klaar en werd de auto bij het hostel afgedropt. De eerste stop was het Puketi forest waar we een wandeling van een uur wilde doen. We kregen het advies om vooral op te letten en rechts te houden op het pad want de route was niet overal even goed aangegeven. Met dat advies was het prima te doen en 50 minuutjes later kwamen we verfrist weer het bos uit. Best prima als ochtendwandeling.

De tocht ging verder omhoog richting Mangonui voor een korte strand-stop en toen verder omhoog richting de zandduinen van Te Paki. De perfecte locatie voor zandsurfen of andere manier om weer naar beneden te komen. Clíona en ik wiste een boogie board te lenen en dat was een stuk beter dan simpelweg naar beneden rollen. De meeste waaghalzen gingen staand op het board naar beneden maar dat ging mij iets te ver. Het was best hoog dat duin. Dus op mijn buik dan maar.

This slideshow requires JavaScript.

Na deze zanderige ervaring het meeste zand afgeklopt en weer de auto in. Cape Reinga was ons eindpunt en we wilde daar wel genoeg tijd hebben om rond te lopen (klimmen) en uiteindelijk voor de zonsondergang neer te settelen. Dat is uiteindelijk gelukt, al was de zonsondergang er een met wolken. Cape Reinga is het noordelijkste puntje waar je heen kunt op het Noordereiland dus dat kan ik nu ook afvinken!

This slideshow requires JavaScript.

Op maandag ging iedereen weer verder naar de volgende locatie. Een goede dag dus voor mij om eens te gaan bekijken waar ik de volgende dag heen zou gaan. Heel slim was dit niet want in het paasweekend bleken de meeste hostels al vol te zitten. Ik wilde sowieso richting de Coromandel dus besloot maar gewoon te gaan voor drie daagjes. Het weer toonde wel stormachtig maar ik had niet gekeken naar het nieuws dus hoe stormachtig wist ik toen nog niet. Dat krijg je met het vele boeken en korte termijn plannen maken. Ach het is allemaal goed gekomen. Ik ben niet weggewaaid en heb ook geen ongewilde natte voeten gekregen hier.

Mijn laatste dag in Paihia heb ik afgesloten met een bezoek aan het eiland Russell. Ik had van een Nederlands meisje een ticket gekregen voor de ferry, aangezien zij die niet ging gebruiken. Van dat meevallertje moet je natuurlijk wel gebruik maken.

Morgen ga ik om 5.30 in de ochtend (nacht) richting Hamilton en vanuit daar, op maandag, richting Raglan.

XManon

Natuurverschijnselen en strandwandelingen.

Hoiii,

Vanuit Paihia, eindelijk weer een blog. De laatste keer is al weer twee weken geleden dus wederom een hoop te vertellen. Vanuit Taupo ben ik weer terug gegaan naar Rotorua. De tweede keer Rotorua kreeg ik eindelijk twee vinkjes op mijn oorspronkelijke to-do list; Waiotapu en Zorben. Waiotapu is een geothermische gebied met verschillende bezienswaardigheden. Ik had een shuttle geboekt naar het park en heb de ochtend rondgedwaald tussen hot pools, bubbelende modder, gifgroene wateren en lekker veel zwavel lucht. Hieronder een sfeerimpressie.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag ging ik dan toch eindelijk zorben, een activiteit waar je vrijwillig in een grote plastic bubbel springt en ze je vervolgens in die bubbel van een berg af rollen. De ervaring is het best te beschrijven als het gevoel dat je in een wasmachine zit. Hilarisch en erg verwarrend. Dat ga ik zeker nog wel weer een keertje doen!

Vrijdag heb ik de hele dag in mijn hostel rondgehangen alvorens ‘s avonds richting Mount Maunganui af te reizen (Een voorstad van Tauranga). Ik had mazzel (of zo dacht ik) en werd in een tweepersoonskamer ingedeeld. Mijn Britse kamergenote Karen was ook die avond aangekomen en zodoende had ik gelijk aanspraak. Best fijn want de populatie bestond uit ongeveer 80% man in het hostel en dat is toch best intimiderend als je daar in je eentje (als vrouw) binnenkomt. Als nog natuurlijk nieuwe vrienden gemaakt en heel gezellig een tijd buiten gezeten. Toen om 22.30 de binnenplaats dicht ging, vertrokken de meesten richting de bar aan de overkant van de straat. Ik ging richting bed maar had beter op stap kunnen gaan. Het gefeest was namelijk goed te merken in het kleine twee persoonskamertje naast de voordeur en de straat. De eerste nacht niet heel veel geslapen dus.

IMG_20170329_132155316
De tafel van het hostel verfraaid met een tekening.

 

Gelukkig had ik een leuke dag de volgende dag. Eindelijk Karin (oud-huisgenote) langer dan 15 minuten kunnen zien en spreken. Samen met Lisa en Emma hebben we de dag doorgebracht. Samen lunchen, strand wandeling, chillen bij het water. Veel beter wordt het niet!


De volgende dagen was het strand mijn meest bezochte plek van toevlucht. Heerlijk om op 5 minuten lopen een wereld van rust tot de beschikking te hebben. Ik heb zelfs een korte yoga-sessie gedaan. Het weer was nogal afwisselend met regen en zon maar ik ben bijna elke dag wel naar het strand geweest.

Op woensdag met Emma en Lisa af gesproken om naar de Kaiate falls te gaan. Hun stationwagen heeft genoeg ruimte voor extra passagiers dus konden we mooi met de auto. Oorspronkelijk was het plan er om bij de watervallen te zwemmen maar daar was het toch iets te koud voor en er werd gewaarschuwd voor gevaarlijke organismes in het water. Dat weerhield Lisa en mij er niet van om minstens even naar de overkant te waden. Gewoon omdat het kon. Na het bezoeken van de watervallen terug richting Mount Maunganui en daar op het strand rondgehangen. Een drankje op een terras en later op de avond pizza bij de Pizza Library. Dat laatste was een goede tent! Pizza met namen van boeken. Super grappig was ook dat na het bestellen van de pizza, toen ik mijn naam zei, ik er achter kwam dat de serveerster Nederlandse was. Dat hadden we beiden niet aan elkaars accent gehoord. Ik kan hier undercover 😉

IMG-20170330-WA0005[1]
Kaiate Falls
De volgende dag uitgecheckt bij het hostel. Het was echter veel te mooi weer om Mount Maunganui al te verlaten en zodoende wederom het strand een bezoek verleend. Samen met Karen, Emma (Zweedse) en Twan (Nederlander) plus wat extra mensen van het hostel die uiteindelijk ook aansloten. Rond een uur of 5 had ik de mazzel dat mijn Karen mij wel een lift wilde geven naar Tauranga. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen.

De reden dat ik van hostel veranderde was dat ik voor vrijdag en zaterdag activiteiten had geboekt die meer bij Tauranga in de buurt waren. De eerste activiteit; zwemmen met dolfijnen! Iets wat ik echt al tijden lang op de bucket-list had staan. Iedereen die mij de dagen hiervoor sprak die kreeg dan ook een lading enthousiasme en hyperheid over zich heen.

Op vrijdag, moest ik al vroeg aan de wandel aangezien er geen openbaar vervoer heen ging maar gelukkig wist ik de weg. Om 7.30 vertrok de boot en twee uurtjes later lag ik al in het water. De boot had een soort rek achter en naast zich waaraan mensen als superman (lees uitgestrekte armen) aan hingen in het water zodat de boot kon blijven varen. Met snorkel en wetsuit uitgerust stond ons niets in de weg om de dolfijnen onder en om ons heen te zien zwemmen. Echt zo gaaf! Na het zwemmen gingen we nog verder richting een eiland om daar te snorkelen en lunchen en vervolgens weer terug. Uiteindelijk de hele dag op het water geweest en nog vele keren dolfijnen gezien. De beste activiteit die ik hier in Nieuw Zeeland heb gedaan!

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag samen met Lisa en Emma wezen kayakken. We hadden een avond kayak tour geboekt waarbij we glowworms konden zien. Aangezien we een ongelijk aantal waren kreeg ik de eer om bij de instructeur in de kayak te stappen. Nou ja eer, het betekende vooral meer peddelen. Op een gegeven moment was de rivier namelijk zo smal dat de drie gidsen de rest in groepjes er doorheen sleepte. Dat was dus even wat meer peddelen dan verwacht.

Eenmaal in het smalste gedeelte was het inmiddels al vrij donker en de glowworms waren dan ook al zichtbaar. Een van de gidsen vertelde een verhaal over de life-cycle van de glowworms. Wat voor mij iets te veel informatie was, het zijn namelijk gewoon gloeiende maden die harder gloeien als ze honger hebben. De magie van de lichtjes om ons heen werd door die info wel iets gedimd maar niet helemaal. Het is natuurlijk alsnog super mooi. Helaas niet te fotograferen dus jullie moeten het doen met de foto’s van voordat het donker werd.

Zondag was oorspronkelijk gepland als zijnde rustdag maar dat veranderde al snel. Er is een street-art-festival; Paradox in Tauranga en Karen had gevraagd of dat ik mee ging naar de kunstgalerie. Daar werden verschillende werken tentoongesteld van straatartiesten zoals bijvoorbeeld Banksy. Mijn favoriet waren de werken van Rone, die te zien waren door middel van Virtual Reality. Met bril en koptelefoon op, leek het net alsof je je in de ruimte van een vervallen gebouw bevond waar een grote schildering van een vrouw op een muur toevoegde aan de vergaande schoonheid van de plek. Super surreëel en tegelijkertijd net echt.

IMG_20170402_105733490.jpg
Tauranga Art Gallery – Paradox

Zondag avond wist ik nog steeds niet wat ik de volgende dag ging doen. Ik wist dat ik sowieso niet wilden blijven in dit hostel, de sfeer was minimaal, en een snurkende kamergenoot had mij al behoorlijk wat slaap gekost. Uiteindelijk maar besloten terug te gaan naar het strand; Mount Maunganui.

Verkouden en met slaaptekort daar ingecheckt en zoveel mogelijk niets gedaan (naar het strand gaan telt niet). In de avond bedacht ik mij dat ik best nog wel een nachtje wilde blijven maar toen ik bij wilde boeken bleek er alleen een bed in de 16-bed-dorm beschikbaar te zijn. Dat ging hem niet worden, mijn limiet is 8-bed. Met Google als beste vriend uiteindelijk bij Paihia terechtgekomen en daar zit ik dus nu. Mogelijk ga ik voor mijn verjaardag wel weer terug naar Mount Maunganui aangezien ik daar een hoop leuke mensen heb achtergelaten, maar helemaal zeker is dat niet.

De eerste nacht hier in Paihia was verassend goed. Ik had de ongelofelijke mazzel dat de kamer waarin ik zou slapen als helemaal vol was. Die fout zorgde ervoor dat ik voor de eerste nacht een privé kamer kreeg. O de luxe, om emotioneel van te worden. Normaal kost deze kamer 110 dollar per nacht en ik kreeg gewoon (gratis) een upgrade. Happy-dance plus neervallen op het tweepersoonsbed van geluk.

Ik moet misschien maar een fonds oprichten zodat ik deze luxe vaker kan ervaren. Zelf ben ik toch iets te zuinig om zoveel geld uit te geven voor een nacht, maar als jullie lezers willen doneren…

XManon

Hoge hoogtes.

Hoi Allemaal,

Vanuit Rotorua wederom een blog. Gisteren vanuit Taupo weer hierheen gereisd aangezien ik wederom richting Tauranga ga om met Karin (en Emma en Lisa) te meeten. Ik had nog wel wat dingen in Rotorua die ik wilde ondernemen dus vandaar wederom een pitstop.

Taupo was super! Hoop leuke mensen ontmoet en genoten van het goede weer. De eerste dag rustig aan opgestaan en de laptop erbij gepakt om een weekje vooruit te plannen en gelijk te kijken wat ik in Taupo allemaal kon ondernomen. ‘s Avonds raakte ik aan de praat met enkele meiden in het hostel (Anna (Duitse), Barbara (Duitse), Rachel (Britse) en Linnea (Zweedse). Samen gegeten en natuurlijk uiteindelijk enkele kaart spelletjes gespeeld.

De volgende ochtend had ik een Bungy Swing geboekt. De mogelijkheid was er ook om te bungy jumpen maar het leek mij dat je met de swing iets meer mogelijkheid had om rond te kijken en te genieten. Een beetje zenuwachtig maar vooral heel enthousiast liep ik er heen. Na het ondertekenen van een afstandsverklaring en een weging, mocht ik richting het platform. Daar werd ik in een harnas gehesen en probeerde de mannen die dat deden, natuurlijk om mij voor de gek te houden; ik had toch zeker de bungy jump geboekt?! Ze hadden alleen niet gerekend op mijn reactie; Prima hoor, ik heb geen probleem met beide opties.

Eenmaal hangend in het harnas werd ik gewezen op de camera’s voor een foto. En voordat ik het wist, viel ik naar beneden. Verassing! Toen ik eenmaal over de eerste schrik heen was, hield het gillen gelijk op. Ik ben niet bang voor hoogtes dus daarna was ik gewoon aan het relaxen op hoogte. Het was zeker leuk om gedaan te hebben maar eigenlijk best wel kort. Ik denk dat het misschien wel leuker is als je bang bent. Anders is het bijna saai 😉

Na de swing terug naar het hostel en daar kwam ik de meiden van de vorige avond tegen. Die gingen naar de hot springs, daar sloot ik mij gelijk bij aan. De volgende dag had ik een chill-dag ingelast. In de ochtend afscheid genomen van Barbara en Anna en vervolgens lekker even mijn koffer gaan her-organiseren. ‘s Avonds zat ik te kletsen met Linnea en een nieuwe Duitse kamergenoot (Anna) toen een groepje vroeg of dat we meegingen naar de hot springs. Het was inmiddels al donker buiten en het avontuur lonkte dus natuurlijk ging ik mee. Super tof om in het donker in bikini onder de sterrenhemel van het warme water te genieten. Veel beter dan overdag. Van de donkere versie heb ik geen foto’s maar hieronder wel enkele van overdag.

Maandag had ik een boottocht gepland op het meer van Taupo met Sail Barbary (een elektrisch zeilschip) naar de Mine Bay Maori Rock Carvings. Het was bewolkt maar alsnog heerlijk drie uurtjes op het water doorgebracht. Op het gegeven moment zelfs even als stuurman gefunctioneerd zodat de stuurman thee en koffie kon verzorgen. Sailskills check 😉

In de avond zitten trivianten met drie Ierse meiden uit Cork (wat is de wereld toch klein). Sowieso kom je vaak mensen tegen vanuit eerdere hostels. De tweede dag in Taupo kreeg ik er twee kamergenoten bij en dit bleken een Franse Jongen (Alex) en meisje (Marine) te zijn die ik dus al in Auckland had ontmoet.

Dinsdag had ik een bus om 2 uur ‘s middags en het plan om in de ochtend naar de Huka Falls te lopen. Dat ging hem qua tijd niet worden; het is ongeveer twee uur lopen (heen, en twee uur terug). Zodoende mijn bus maar even verzet naar later in de middag. Gelukkig is mijn buspas flexibel!

Ik had een medestander gevonden in Sarah, een Duits meisje waar ik de zeiltrip mee had opgetrokken. De Huka Falls zelf waren niet super bijzonder maar de zoektocht naar een geheim pad wel. Adrian, een Duitse jongen uit het hostel had mij verteld over de mogelijkheid om nog dichter bij de falls te komen. Het hield alleen wel in dat je een stukje met een touw naar beneden moest klimmen. Hoewel ik oorspronkelijk zei dat ik dat toch niet ging doen, wilde ik natuurlijk wel even zien hoe moeilijk het zou zijn. Het was even zoeken maar uiteindelijk hebben we het pad gevonden. Na het zien van de klim, besloten maar niet verder te gaan. Op sandalen werd dat toch iets te avontuurlijk.

Al met al was Taupo super fijn. Heel veel te bekijken is er niet maar er is genoeg te doen om jezelf goed te vermaken. Ik had makkelijk kunnen blijven trouwens want de mogelijkheid was er om in het hostel te Wwoofen (werken voor kost en inwoning). Dat houd ik nog maar even in gedachten, voorlopig ben ik nog niet uitgereisd. Eerst maar weer terug naar Tauranga en dan bedenken of dat ik omhoog wil richting Coromandel, of verder naar beneden; richting Wellington.

Zoals altijd, we gaan het zien.

XManon

De reis naar Rotorua.

Hoi Allemaal,

Dit keer vanuit Rotorua een update. Het zal vast een lange post worden want ik heb veel gedaan.Woensdag de 8e heb ik Auckland achter mij gelaten en ben ik met de bus richting Tauranga vertrokken. Kwestie van instappen en rustig achterover zitten; dat kan ik wel. Er werd regen voorspelt en het was een stukje frisser (16 graden) dus kon gelukkig mijn laarsjes en jas aan, scheelde weer ruimte in de koffer. In Tauranga heb ik mijn bagage in het hostel gedropt en ben vervolgens het centrum doorgelopen, zelfs even de lokale art gallery in-gehopt. Super klein maar met een heel interessante mini-tentoonstelling over enkele aspecten van het boeddhisme. Om zen van te worden.

De volgende dag zou ik met Karin meeten. Echter, was de communicatie niet helemaal op orde dus in de ochtend wist ik niet waar ze met het cruiseship lag. Ik besloot maar richting de haven te lopen; een iets langere wandeling dan aanvankelijk aangenomen. Gelukkig was het wel de goede richting op. Een groot gedeelte in het gras langs de weg gelopen, waar ik serieus overwoog toch een duim op te steken. Koppigheid overwon en de benenwagen bracht mij uiteindelijk na anderhalf uur lopen bij de haven waar het cruiseship lag. Inmiddels was ik er achter gekomen dat Karin die dag van 12 tot 6 moest werken, en niet zoals ik dacht vanaf 6 uur. Super balen maar helemaal omdat door de wandeling ik er pas om 20 voor 12 was. Heel veel tijd om bij te praten hadden we dus niet. Na deze teleurstelling maar de winkeltje in de buurt langsgegaan en uiteindelijk richting Mount Maunganui gelopen. Ik was niet van plan om deze omhoog te gaan maar nu ik tijd over had…

Op sandalen met een jurkje aan een berg beklimmen, helemaal mijn stijl. Het uitzicht op de top viel een beetje tegen, al denk ik dat dat voornamelijk komt doordat ik in Ierland verwend ben met al de bergen daar. Maar toch, het is weer iets om af te strepen.

De volgende dag om half 8 ‘s ochtends de bus gepakt richting Rotorua. Het was nog steeds bewolkt maar in Rotorua was het best lekker. Een Australische jongen van het hostel in Auckland bevond zich ook in de stad dus met hem afgesproken voor de lunch; pizza! Altijd goed :). Hij is onderweg met de fiets en slaapt in een tent of bij mensen die ook van fietsen houden. Hij doet een soort couch-surfen maar dan met tent en tuin in plaats van een bank. Heel anders dus dan hoe ik het doe. Na de lunch weer afscheid genomen want hij wilde eigenlijk wel weer door naar de volgende stad; kilometers maken aangezien hij maar 6 weken in totaal heeft.

De volgende dag rustig aan gedaan, ‘s avonds kreeg ik er een nieuwe Duitse kamergenoot (Lisa) bij en daar leuk mee aan de praat geraakt. In de keuken kwamen we een Zweeds meisje (Cassandra) tegen en voordat ik het wist zat ik aan een tafeltje plannen te maken voor de volgende dag. Beiden wilde graag naar een Maori dorp, iets wat nog niet op mijn lijstje van plannen stond maar er zeker bij mocht. De volgende dag zaten we om 11 uur in de bus naar Whakarewarewa – The Living Maori Village. Het weer was echt vreselijk; regen, regen, regen. Maar daar was niets meer aan te doen. We kregen een tour door het dorp met uitleg over hoe ze de warmwaterbronnen en geisers gebruiken om te koken en badderen. Super interessant om te zien hoe ze gebruik maken van de natuur. Er wonen iets van tien families nog in het dorp en de huizen worden van generatie op generatie doorgegeven aan het oudste kind in de familie.

This slideshow requires JavaScript.

Aan het eind van ons bezoek werden we wederom natgeregend door een enorme bui. We besloten bij de kerk te schuilen totdat de regen afnamen maar de bui hield maar aan. Op een gegeven moment hoorde we een stem; een lokale Maori man vroeg ons of dat we niet liever bij hem een kop thee kwamen drinken. Dat deden we natuurlijk veel liever en toen waren we opeens onderdeel van het Maori leven. John (zijn Maori naam is te lang en niet te typen) bleek de held van de dag te zijn. Na de thee gaf hij ons een lift terug naar de stad en werden we ook nog eens getrakteerd op MacDonalds. Geweldig! Zo gastvrij.

In de avond raakte ik, en Lisa, in gesprek met een Canadese jongen (Travis) en nodigde we hem uit om de volgende dag mee te gaan naar Redwoods, Whakarewarewa Forest. Een bos hier in de buurt met enorme bomen. De mogelijkheid was er om een tree-walk te doen waar je over bruggetjes hoog in de bomen loopt. Het was de 25 dollar niet waard maar daar kwamen we pas achter na afloop. Aangezien het maar een korte wandeling was zijn we daarna het bos zelf ook ingelopen. Heel mooi, met veel verschillende soorten planten en bomen. ‘ s Middags namen we afscheid van Cassandra en samen met Lisa besloot ik in de middag van de (teruggekeerde) zon te genieten in het park. Boek mee en chillen.

In de avond aten we samen met Travis in het hostel en kwamen erachter dat hij de volgende dag de Tongariro Alpine Crossing ging doen, een hike van een 19.4 kilometers van Mangatepopo tot Ketetahi. Lisa was gelijk enthousiast en toen ze vroegen of dat ik ook mee ging, besloot ik het enthousiasme te delen en gewoon ja te zeggen. Voor de mensen die mij kennen, zo enthousiast wordt ik meestal niet van 19.4 kilometer wandelingen maar soms moet je dingen doen die buiten je comfort zone liggen.

De volgende dag vertrokken we al om 6 uur ‘s ochtends richting het begin van de crossing. Tijdens een stop bij een cafe / winkeltje vlakbij, werden we nog even goed toegesproken of dat we wel warme en waterdichte kleding hadden… Nou had ik met mijn altijd positieve inslag natuurlijk absoluut niet iets warms aan en ik besloot toch maar even te investeren in een extra laagje aan kleding en handschoenen. Maar goed ook want het was best fris buiten en dan waren we nog niets eens op hoger gebied. Het was super druk met mensen die de hike ook deden en sommige stukken liep je echt in een soort file van mede-hikers.

This slideshow requires JavaScript.

Na de eerste bergen was ik al redelijk buiten adem en toen mijn twee wandelmaatjes besloten dat ze Mount Doom (Mt Ngauruhoe) wilde beklimmen besloot mijn zelfkennis daar toch even een stokje voor te steken. Ik wuifde hun tot ziens en ging alleen verder. De natuur was absoluut geweldig, eigenlijk niet te fotograferen. Super zwaar zo nu en dan maar het uitzicht was het absoluut waard! Ik heb flink doorgestapt want ik vertrouwde de wolken niet helemaal; ik had geen zin in regen. En zeker op het laatste stuk had ik er lol in om andere lopers in te halen. Dus binnen 6 uur was ik op bestemming aangekomen.

Vandaag was het dus voornamelijk rustig aan doen. De spierpijn viel was mee vanochtend maar de spieren laten zeker weten dat ze gebruikt zijn. Morgen ga ik Rotorua verlaten en ga ik Taupo beter leren kennen. Ik ben benieuwd.

XManon

Auckland, Nieuw-Zeeland; Het begin.

Hoi Allemaal,

Eindelijk dan toch weer een blog. En vanuit het zonnige Nieuw-Zeeland nog wel. Oorspronkelijk wilde ik deze blog schrijven voordat ik wegging, vervolgens werd dit de eerste dag hier. Maar dat niets te doen hebben valt nog niet mee en zodoende krijgen jullie hem vandaag pas.

Laten we bij het begin starten. Woensdag ochtend de 22ste stond ik om half 6 al naast mijn bed na een nacht met weinig slaap en veel woelen. Deels zenuwen, deels organisatie die mij nog niet helemaal lekker zat. Mijn koffer was namelijk 23 kilo en ik had hem de avond ervoor naar beneden met veel moeite naar beneden getild. In de ochtend dus eerst nog maar even wat dingen eruit halen. Op Schiphol ging het inchecken snel, had mazzel kon een stoel krijgen voor de eerste vlucht met extra beenruimte. De eerste vlucht was qua zitten dus heel relaxed! Ik had een moeder en kleintje naast mij zitten, echt een bengeltje. Super vrolijk en energierijk het grootste gedeelte van de vlucht. Het huilen moest er natuurlijk ook van komen maar dat was te verwachten. Het entertainment bood gelukkig een goede afleiding. Kreeg ik eindelijk de kans om Finding Dory te zien.

12 uur later had ik een overstap op Singapore en vervolgde ik mijn reis in het volgende vliegtuig. Helaas dit keer geen lange-benen-stoel, dus zat lekker klem. Deze vlucht leek wel dubbel zo lang. Ik was blij toen we er waren.

img_20170224_102324708_hdr

Vanaf het vliegveld met een shuttle richting mijn hostel. Daar kwam ik aan rond half 1/ 1 uur en het was dan ook donker en uitgestorven in het hostel. Met hulp van een laat-thuiskomende vaste gast, een envelop met kamer sleutel gevonden. Helaas bleek de sleutel niet voor de aangegeven kamer maar voor een andere. Daar heb ik maar een leeg bed uitgezocht want ik had geen zin om veel langer te zoeken. Na een kort nachtje gaf ik het om 7 uur op en ging een douche opzoeken.

Later die ochtend gelijk even geregeld dat ik de juiste sleutel kreeg en mijn spullen verhuist. Vervolgens richting stad om een simkaart te regelen en op zoek te gaan naar een bank om een rekening te openen. Dat laatste bleek nog niet mee te vallen en zodoende heb ik voor aanstaande woensdag pas een afspraak kunnen regelen om dit voor elkaar te krijgen. Na een lange dag rondstruinen weer richting hostel en daar een simpele maaltijd in elkaar geflanst voor mijzelf. Best gezellig koken in zo’n gezamenlijke keuken maar ook wel heel chaotisch met mensen die allemaal door elkaar heen krioelen.

Gisteren ben ik naar de National Art Gallery geweest hier en vervolgens het havengebied rondgelopen. Het centrum heb ik dus wel redelijk gezien inmiddels. Op de planning staat nog Mount Eden en een ferry-tocht naar een van de kleine eilandjes in de buurt van Auckland.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en voel ik me redelijk thuis in het hostel. Ik weet welke bus ik kan nemen van en naar het hostel. Ik heb internet op mijn telefoon en weet daardoor de weg te vinden (Lang leven Google Maps) en ik ga morgen mijn bankrekening regelen. Ik heb mensen in het hostel om mee te kletsen en heb de eerste kaart spelletjes al gespeeld. So far so good.

Ik moet nog wel heel erg wennen aan het niets hoeven en alles zelf in de hand hebben. Als ik niets plan dan onderneem ik ook niets, betekend dat dat ik elke dag wat moet plannen? Ik heb daarnaast ook nog eens een jaar de tijd, dus in hoever moet ik echt elke dag wat ondernemen? Vragen zoals dat spoken door mijn hoofd. Voorlopig zullen ze nog wel niet beantwoord worden. Dat is toch een kwestie van merken hoe dingen gaan en uitvinden wat ik een goede balans vindt. We gaan het zien.

X.