Lissabon – De Start van 2019

Hallo Allemaal,

Ik hoop dat jullie eerste twee maanden van het nieuwe jaar zo voorspoedig zijn verlopen als de mijne. Het heeft zo zijn voordelen om in Portugal te wonen, want waar ik normaal gezien in januari last heb van het hoe-lang-duurt-die-winter-nog-syndroom, heb ik dat nu helemaal niet gehad. Zal vast iets met het weer te maken hebben; bijna elke dag wel zo’n 12 graden en zon, en nu in februari zelfs rond de 18 graden.

Januari begon goed met een nieuwjaarsfeestje in een of ander fort, omgetoverd tot partycentrum. Samen met Emma, Luigi, Lisa en hun collega Inês (Belgische) en vriendin Melissa (Franse), begonnen we de avond gewoon lekker thuis en gingen vervolgens door naar het feest. Dat we om 12 uur nog onderweg waren in de taxi dat was niet helemaal gepland maar ik zie het maar als een unieke manier om 12 uur te vieren. Het jaar begon in ieder geval met beweging en een doel in het vooruitzicht.

Op nieuwjaarsdag heb ik naast het slapen, ook nog even een wandeling gemaakt om de goede intenties voor het jaar af te trappen. Het was fris maar niet super koud en absoluut groener dan verwacht in het Monsanto park.

Qua beweging kan ik ook vertellen dat ik sinds januari, twee keer per week samen met Lisa ben gaan trampolinespringen. Niet zomaar voor de lol maar voor sport. Het is een sportles die ‘Bouncefit’ heet en ik vraag mij gedurende de les elke keer weer af waarom ik het leuk vindt. Dit zal waarschijnlijk toch vooral iets mee te maken hebben met het oefenen van een salto aan het einde van de les. Ik kan tegenwoordig zowaar landen op mijn voeten.

Bounce, LissabonNaast het trampoline springen heb ik mijzelf ook vermaakt met meer Bourgondische beweging want natuurlijk ben ik ook wezen brunchen. De eerste keer van het jaar, samen met Anna, bij Heim Cafe in de buurt van Santos. Dit cafeetje is een aanrader vanjewelste. De pannekoeken, wafels maar ook de toast met eieren; we hadden zo veel eten en zo lekker ook! Samen met Anna heb ik vervolgens nog wat rondgedwaald en van de zon genoten. Je moet wat op je vrije dag.

This slideshow requires JavaScript.

Hetzelfde weekend kon ik het ook niet laten met Emma op stap te gaan. Uiteindelijk kwamen we na heel wat lopen en omwegen terecht bij Copenhagen Coffee Lab & Bakery. Deze brunch was iets gezonder, en de vibe in het café een stuk simpeler maar dat was alsnog heel prima. Een week later deden we het gewoon nog eens over en hebben we gegeten bij Fábrica Lisboa. De croissant die ik daar had was hemels!

This slideshow requires JavaScript.

Een andere leuk uitje was lunch met het Nederlandse team bij DutchTreat, een cafetaria met Nederlandse frituursnacks. Op een donderdag hadden we een ‘meeting’ geplakt aan onze lunchpauze, om even aan teambonding te doen en ondertussen frikandellen en friet te eten. Frietje Mét graag…

Het is behoorlijk ver van het kantoor dus helaas kan dit geen maandelijkse herhaling krijgen. Maar het is goed om te weten dat het er is, voor als de gesprekken op het werk weer eens te veel gaan over ‘Zin-in-friet/frikandel/kroket/etc.’. Niet dat ik deze erg veel mis hoor, ik was namelijk in februari ook even terug gevlogen naar het geboorteland.

Kon ik mooi mijn oma een goede 92e verjaardag wensen, veganistisch junkfood eten met Kelly en Kim, mijn moeder verwelkomen na haar vakantie en natuurlijk taart eten met Simone.

Die taart hadden we gegeten in Gouda trouwens en dat was een goede keuze als bestemming. Mazzel met het weer en de vondst van een hele leuke tweedehands boekenwinkel, die officieel pas twee weken later open zou gaan, hielpen hier zeker aan mee. Voor de lunch konden we terecht bij Lunchcafé Curcuma, en voor de thee en quality-time zaten we in Chocoladefabriek Gouda, waar ook de bibliotheek huist. We bevonden ons ook nog even in de Sint Janskerk, waar we even getrakteerd werden op een orgelconcert door de organist. We gingen oorspronkelijk voor de glas-in-lood ramen maar bleven langer hangen door de muziek.

This slideshow requires JavaScript.

Natuurlijk was mijn tijd in Nederland zo voorbij en voelde het weer veel te kort; dat krijg je als je zoveel mensen wilt zien en dingen wilt doen. Aangezien ik momenteel toch om de hoek woon, heb ik op de planning staan om in april ook nog weer even terug te vliegen maar we moeten maar kijken of dat gaat lukken. Ik moet in de tussentijd namelijk ook gewoon werken en geld verdienen om dit alles te bekostigen.

Hier in Lissabon is trouwens ook genoeg te doen; ik was wezen bowlen met Emma, Luigi, Lisa en Inês, ben naar de kapper geweest met Lisa (Qua prijs was dat ook een uitje dus noemenswaardig). En gisteren heb ik getracht de uitgang te openen van een escaperoom – The Forbidden Temple of Montezuma. Al met al vermaak ik mij dus wel.

Ik ga aankomende week ook nog weer op stap; richting de Algarve om even twee daagjes mijn opa en oma te bezoeken. Als ik niet moest werken de meeste dagen van de week, zou ik bijna denken dat ik op vakantie ga.

Voor nu hier nog enkele snapshots van het zonnige Lissabon. Tot de volgende keer.

XManon

Advertisements

Verjaardagstaart en Waterschade.

Hoi Allemaal,

Na mijn post in Whitianga, Coromandel, had ik het onfortuinlijke moment dat mijn telefoon te water viel. Helemaal mijn eigen schuld natuurlijk (iets met langs de kust over rotsen klauteren met de telefoon niet veilig opgeborgen).

Na twee lange dagen waarbij ik merkte hoe vreselijk irritant het is om geen wekker, kaart, zaklamp, camera, telefoon meer te hebben, leek op zondag avond een wonder zich te hebben voorgedaan. Hij ging weer aan. Helaas kwam ik er twee dagen later in Raglan achter dat de camera functie niet meer werkte. Daar kwam ik achter toen ik aan het begin van een hike, op een plek stond met een geweldig uitzicht.

raglan hike - by Savvy
(Foto van Shev) V.l.n.r. Me, Henrietta, Shev, Adriana en Allie.

Die hike was trouwens ook niets zo’n succes. De regen hier had het pad omhoog in een modderbad veranderd en mijn sportschoenen met profiel (kuch kuch) die waren er niet tegen opgewassen. Na een half uur met schoenen en tien minuten zonder (blote voeten) uiteindelijk maar besloten de groep te verlaten en alleen terug te gaan. Schoenen weer meegepikt uit de boom waar ik ze had ingehangen en al klauterend (boom omhelzend) weer naar beneden geglibberd.

Eenmaal beneden moest ik een plan maken hoe ik weer terug naar Raglan ging komen nu mijn lift nog bezig was omhoog de berg op te gaan. Gelukkig ben ik gezegend met genoeg geluk en goede karma en nog geen twee minuten na mij kwamen er twee meiden hetzelfde pad uit als ik en kon ik voor mijzelf een lift terug naar Raglan regelen.

Terug in het hostel kon ik mij mooi aansluiten bij de yoga sessie. Na de yoga het strand afgelopen en vlak na zonsondergang nog even een verfrissende duik gedaan. Het was echt een prachtige zonsondergang met een hemel die blauw, roze, oranje-rood en geel kleurde. Jullie moeten het je maar even voorstellen want ik heb helaas geen fotografisch bewijs.

De volgende dagen was het een mix van relaxen in een hangmat, op blote voeten door het stadje slenteren, tekenen, lezen, koffie drinken bij de lokale koffietent (nam je je eigen mok mee kreeg je korting), yoga, loungen op het strand en genieten van de zon. De sfeer was heel goed en ik heb dan ook heerlijk vakantie gehouden!

Mediatie Raglan - By Claire
(Foto van Claire), yoga op het strand van Raglan.

Een ding wat ik niet gedaan heb is surfen trouwens. Hoewel Raglan de surf-hotspot is van het Noordereiland heb ik dat maar aan de surfers overgelaten; na twee surf-camps in Frankrijk waarna ik nog steeds niet kon staan op het surfboard heb ik geaccepteerd dat het gewoon niet aan mij besteed is.

Op zondag uitgecheckt en met de bus weer richting Hamilton. Daar de koffer in een kluis achter gelaten en richting een telefoonwinkel. Helaas hadden ze de telefoon die ik wilde niet op voorraad dus heb deze maar besteld zodat deze in Tauranga zou worden afgeleverd. Dat lees je goed, wederom was ik op weg naar Tauranga.

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht had ik een Airbnb geboekt in Mount Maunganui. Emma en Lisa zitten nog steeds daar in de buurt en ook in Mount Maunganui waren nog een hoop mensen van het hostel waar ik de vorige keer verbleef.

De Airbnb in Mount Maunganui was echt geweldig! Een eigen kamer met tweepersoonsbed en een geweldig gastvrouw (Laureen) en haar lieve hondje Savie die mij enorm welkom deden voelen. Wat een luxe! Dat heb ik mijzelf toch maar goed cadeau gedaan.

Op mijn verjaardag was ik om 05.15 al uit de veren om de vroege dienst bij te wonen ter eren van Anzac day en de zonsopkomst te zien samen met Karen (oude hostel-kamergenoot). Heel indrukwekkend maar het was nog iets te vroeg voor mijn hersenen om echt helemaal te volgen wat er nou precies gezegd werd. De hoeveelheid mensen die echter bijwoonde en de oude oorlogsvliegtuigen die overvlogen aan het einde van de dienst, maakte wel indruk. Een begin van een verjaardag die ik zeker zal herinneren.

Na de dienst richting de haven gelopen om daar te meeten met Emma die elke ochtend om 7 uur in Tauranga (of nu in Mt Maunganui) wordt afgedropt als Lisa op weg gaat naar haar werk. Karen besloot weer richting bed te gaan en ik ging met Emma richting een koffietent om onszelf wat energie te kopen.

Na de koffie naar de volgende tent voor een ontbijt en daarna richting mijn onderkomen om daar even te bijkomen en vervolgens weer op pad voor een verjaardagscakeje.

 

IMG-20170428-WA0008
(Foto van Emma) Verjaardagscakeje.

Rond 1e Emma pakte Emma de bus richting Tauranga en ging ik weer terug naar mijn tijdelijke huis voor een middag dutje. Om 5 uur weer in de voeten om de viering te beginnen met mijn oud-hostelmaatjes. Karen had iedereen opgetrommeld om te komen vieren en een reden om te feesten lieten ze natuurlijk niet voorbij gaan.

De volgende dag weer vroeg uit de veren om met Emma te meeten. Lekker op het strand gewandeld, de hot pools een bezoek gebracht en heerlijk gerelaxt in mijn tijdelijke huis. In de avond kwam Lisa ons ophalen en gingen we met zijn drieën uit eten ter eren van mijn verjaardag. De lokale Italiaan was de perfecte keuze en ook deze tweede viering was een succes!

Inmiddels zit ik in Tauranga in een hostel en heb ik eindelijk mijn nieuwe telefoon! De volgende post zal dus weer meer foto’s bevatten.

XManon

Hoge hoogtes.

Hoi Allemaal,

Vanuit Rotorua wederom een blog. Gisteren vanuit Taupo weer hierheen gereisd aangezien ik wederom richting Tauranga ga om met Karin (en Emma en Lisa) te meeten. Ik had nog wel wat dingen in Rotorua die ik wilde ondernemen dus vandaar wederom een pitstop.

Taupo was super! Hoop leuke mensen ontmoet en genoten van het goede weer. De eerste dag rustig aan opgestaan en de laptop erbij gepakt om een weekje vooruit te plannen en gelijk te kijken wat ik in Taupo allemaal kon ondernomen. ‘s Avonds raakte ik aan de praat met enkele meiden in het hostel (Anna (Duitse), Barbara (Duitse), Rachel (Britse) en Linnea (Zweedse). Samen gegeten en natuurlijk uiteindelijk enkele kaart spelletjes gespeeld.

De volgende ochtend had ik een Bungy Swing geboekt. De mogelijkheid was er ook om te bungy jumpen maar het leek mij dat je met de swing iets meer mogelijkheid had om rond te kijken en te genieten. Een beetje zenuwachtig maar vooral heel enthousiast liep ik er heen. Na het ondertekenen van een afstandsverklaring en een weging, mocht ik richting het platform. Daar werd ik in een harnas gehesen en probeerde de mannen die dat deden, natuurlijk om mij voor de gek te houden; ik had toch zeker de bungy jump geboekt?! Ze hadden alleen niet gerekend op mijn reactie; Prima hoor, ik heb geen probleem met beide opties.

Eenmaal hangend in het harnas werd ik gewezen op de camera’s voor een foto. En voordat ik het wist, viel ik naar beneden. Verassing! Toen ik eenmaal over de eerste schrik heen was, hield het gillen gelijk op. Ik ben niet bang voor hoogtes dus daarna was ik gewoon aan het relaxen op hoogte. Het was zeker leuk om gedaan te hebben maar eigenlijk best wel kort. Ik denk dat het misschien wel leuker is als je bang bent. Anders is het bijna saai 😉

Na de swing terug naar het hostel en daar kwam ik de meiden van de vorige avond tegen. Die gingen naar de hot springs, daar sloot ik mij gelijk bij aan. De volgende dag had ik een chill-dag ingelast. In de ochtend afscheid genomen van Barbara en Anna en vervolgens lekker even mijn koffer gaan her-organiseren. ‘s Avonds zat ik te kletsen met Linnea en een nieuwe Duitse kamergenoot (Anna) toen een groepje vroeg of dat we meegingen naar de hot springs. Het was inmiddels al donker buiten en het avontuur lonkte dus natuurlijk ging ik mee. Super tof om in het donker in bikini onder de sterrenhemel van het warme water te genieten. Veel beter dan overdag. Van de donkere versie heb ik geen foto’s maar hieronder wel enkele van overdag.

Maandag had ik een boottocht gepland op het meer van Taupo met Sail Barbary (een elektrisch zeilschip) naar de Mine Bay Maori Rock Carvings. Het was bewolkt maar alsnog heerlijk drie uurtjes op het water doorgebracht. Op het gegeven moment zelfs even als stuurman gefunctioneerd zodat de stuurman thee en koffie kon verzorgen. Sailskills check 😉

In de avond zitten trivianten met drie Ierse meiden uit Cork (wat is de wereld toch klein). Sowieso kom je vaak mensen tegen vanuit eerdere hostels. De tweede dag in Taupo kreeg ik er twee kamergenoten bij en dit bleken een Franse Jongen (Alex) en meisje (Marine) te zijn die ik dus al in Auckland had ontmoet.

Dinsdag had ik een bus om 2 uur ‘s middags en het plan om in de ochtend naar de Huka Falls te lopen. Dat ging hem qua tijd niet worden; het is ongeveer twee uur lopen (heen, en twee uur terug). Zodoende mijn bus maar even verzet naar later in de middag. Gelukkig is mijn buspas flexibel!

Ik had een medestander gevonden in Sarah, een Duits meisje waar ik de zeiltrip mee had opgetrokken. De Huka Falls zelf waren niet super bijzonder maar de zoektocht naar een geheim pad wel. Adrian, een Duitse jongen uit het hostel had mij verteld over de mogelijkheid om nog dichter bij de falls te komen. Het hield alleen wel in dat je een stukje met een touw naar beneden moest klimmen. Hoewel ik oorspronkelijk zei dat ik dat toch niet ging doen, wilde ik natuurlijk wel even zien hoe moeilijk het zou zijn. Het was even zoeken maar uiteindelijk hebben we het pad gevonden. Na het zien van de klim, besloten maar niet verder te gaan. Op sandalen werd dat toch iets te avontuurlijk.

Al met al was Taupo super fijn. Heel veel te bekijken is er niet maar er is genoeg te doen om jezelf goed te vermaken. Ik had makkelijk kunnen blijven trouwens want de mogelijkheid was er om in het hostel te Wwoofen (werken voor kost en inwoning). Dat houd ik nog maar even in gedachten, voorlopig ben ik nog niet uitgereisd. Eerst maar weer terug naar Tauranga en dan bedenken of dat ik omhoog wil richting Coromandel, of verder naar beneden; richting Wellington.

Zoals altijd, we gaan het zien.

XManon

Gezelschap en Genieten – Auckland.

Hoi Allemaal,

Deze tweede week is voorbij gevlogen. Ik heb inmiddels gezelschap gekregen van Emma en Lisa (mijn oud-huisgenootjes van Ierland). Zij zijn dinsdag de 28e aangekomen. Oorspronkelijk hadden we afgesproken om ‘s avonds gelijk te meeten en samen te eten maar uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. In plaats daarvan heb ik ‘s middags met Alena pannenkoeken gebakken voor de lunch en ‘s avonds ben ik met Johannes (Duits), Sarah (Engels), Alena en Katja (Duits) ijs gaan eten bij een ijs-tent hier in de buurt; Casa del Gelato. Alena en Katja zweerden dat de milkshakes hier niet normaal goed (en groot) waren. Ik ben niet bang voor een uitdaging en terwijl de andere vier, er per twee, eentje deelden, ging ik de strijd alleen aan. Het was maar goed dat ik geen avondeten had gehad.

De volgende dag Lisa en Emma opgezocht en samen richting de stad gelopen. Het was inmiddels al weer een maand geleden dat ik ze had gezien dus het was leuk om weer even bij te kletsen. Uiteindelijk richting het Wynyard Quarter gelopen en daar op een terras een drankje besteld voor bij de verhalen.

Op donderdag rusting opgestart en weer pannenkoeken gebakken voor de lunch, dit keer met Emma en Lisa als lunchmaatjes. Na de lunch zijn we naar het centrum gelopen om te gaan winkelen. Ik was op zoek naar sneakers en een goede zonnebril en shoppen is altijd een goed idee. Vrijdag was een rustdag voor Emma en Lisa, die nog aan het bekomen waren van hun jetlag en uiteindelijk heb ik mooi hun voorbeeld gevolgd. De dagen gaan hier best snel, zelfs als ik niet heel actief iets onderneem dus het is fijn als je letterlijk niets hoeft te doen.

De zaterdag werd het weer tijd voor activiteiten. Op naar Waiheke Island. Met de Ferry sta je binnen 40 minuten op dit eiland. We hadden een combo gekocht met buspas en ik ben blij dat we dat hadden gedaan. Vanaf de ferry zijn we naar het eerste stadje gelopen (ongeveer 20 minuten) en met heuvels op en af is het toch heel anders wandelen. Een stukje intensiever, zeker met de zon die lekker fel scheen. Mijn reisgids had enkele suggesties voor lunch gegeven en we wilden specifiek naar een tentje genaamd Dragonfired. Dit bleek een foodtruck aan het strand te zijn met als specialiteit pizza en consorten. Na de lunch de bus gepakt naar het volgende strand en daar twee uur op het strand gelegen en gezwommen. Na twee uur hadden we het wel gezien en bleek dat de zon mijn, en Emma’s huid, een tintje roder had gekleurd. Blijkbaar had ik mijn armen niet helemaal goed ingesmeerd. Niets aan te doen, sjaal omgeslagen en met de bus weer op pad gegaan.

De buschauffeur vroeg waar we heen wilde, ons antwoord; ‘Anywhere’. Uiteindelijk bij Rocky Bay uitgekomen met de hoop daar een ijsje te scoren. Nou mooi niet dus, er was namelijk helemaal niets aan winkeltjes of restaurantjes. Rocky Bay deed de naam eer aan en we waren na een half uur wel uitgedwaald op dit strand met stenen. De bus terug gepakt en uiteindelijk kwamen we weer in het eerste dorp aan (Oneroa) daar ook geen ijsje kunnen kopen maar wel een koel drankje en nachos. Ook best prima.

Al met al een goede dag! Waiheke is echt een vakantie eiland en zeker de moeite waard, je bent dichtbij de stad maar het voelt aan alsof je heel ver bent van de bewoonde wereld.

This slideshow requires JavaScript.

Op Zondag heb ik de laptop en reisgids erbij gepakt om plannen te maken voor mijn volgende stuk. Ik heb al een hostel en bus geregeld voor Tauranga aangezien ik daar Karin ga ontmoeten (andere oud-huisgenote). Echter, had ik nog geen idee wat ik daarna wilde doen. Uiteindelijk besloten om na Tauranga richting Rotorua te gaan. Ik wilde eindelijk naar Whakatane maar aangezien de bus naar Whakatane een overstap had in Rotorua, maar besloten om daar wat langer te vertoeven. Voor nu is de planning als volgt:

  • 8 Maart met de bus richting Tauranga
  • 9 Maart meeten met Karin
  • 10 Maart richting Rotorua
  • 11 en 12 Maart Rotorua
  • 12 of 13 Maart richting Whakatane
  • Daarna… Geen idee, komt vast wel goed.

Vandaag zou ik met Emma en Lisa Mount Eden beklimmen maar de regen weerhield ons hiervan. Dan maar vanavond samen eten. Emma en Lisa blijven sowieso nog een weekje hier in Auckland en willen een busje kopen. Waarschijnlijk ga ik ze later nog wel weer tegenkomen maar voor nu is het even klaar met het samen optrekken.

Het alleen zijn/reizen, zal wel weer even wennen worden, maar het is inmiddels wel duidelijk dat het mensen ontmoeten heel makkelijk gaat. Met de busreis van morgen begint het reizen pas echt, het voelt bijna alsof ik een huis hier achterlaat, zo ingeburgerd ben ik inmiddels in dit hostel. Maar het is ook wel fijn om verder te trekken, het is toch een stuk leuker om afscheid te nemen dan om mensen te zien vertrekken.

Tot volgende week. Ben benieuwd waar ik dan mijn stukje typ.

XManon

IMG_20170305_192650651
Vogelbezoek in het hostel.

 

Auckland, Nieuw-Zeeland; Het begin.

Hoi Allemaal,

Eindelijk dan toch weer een blog. En vanuit het zonnige Nieuw-Zeeland nog wel. Oorspronkelijk wilde ik deze blog schrijven voordat ik wegging, vervolgens werd dit de eerste dag hier. Maar dat niets te doen hebben valt nog niet mee en zodoende krijgen jullie hem vandaag pas.

Laten we bij het begin starten. Woensdag ochtend de 22ste stond ik om half 6 al naast mijn bed na een nacht met weinig slaap en veel woelen. Deels zenuwen, deels organisatie die mij nog niet helemaal lekker zat. Mijn koffer was namelijk 23 kilo en ik had hem de avond ervoor naar beneden met veel moeite naar beneden getild. In de ochtend dus eerst nog maar even wat dingen eruit halen. Op Schiphol ging het inchecken snel, had mazzel kon een stoel krijgen voor de eerste vlucht met extra beenruimte. De eerste vlucht was qua zitten dus heel relaxed! Ik had een moeder en kleintje naast mij zitten, echt een bengeltje. Super vrolijk en energierijk het grootste gedeelte van de vlucht. Het huilen moest er natuurlijk ook van komen maar dat was te verwachten. Het entertainment bood gelukkig een goede afleiding. Kreeg ik eindelijk de kans om Finding Dory te zien.

12 uur later had ik een overstap op Singapore en vervolgde ik mijn reis in het volgende vliegtuig. Helaas dit keer geen lange-benen-stoel, dus zat lekker klem. Deze vlucht leek wel dubbel zo lang. Ik was blij toen we er waren.

img_20170224_102324708_hdr

Vanaf het vliegveld met een shuttle richting mijn hostel. Daar kwam ik aan rond half 1/ 1 uur en het was dan ook donker en uitgestorven in het hostel. Met hulp van een laat-thuiskomende vaste gast, een envelop met kamer sleutel gevonden. Helaas bleek de sleutel niet voor de aangegeven kamer maar voor een andere. Daar heb ik maar een leeg bed uitgezocht want ik had geen zin om veel langer te zoeken. Na een kort nachtje gaf ik het om 7 uur op en ging een douche opzoeken.

Later die ochtend gelijk even geregeld dat ik de juiste sleutel kreeg en mijn spullen verhuist. Vervolgens richting stad om een simkaart te regelen en op zoek te gaan naar een bank om een rekening te openen. Dat laatste bleek nog niet mee te vallen en zodoende heb ik voor aanstaande woensdag pas een afspraak kunnen regelen om dit voor elkaar te krijgen. Na een lange dag rondstruinen weer richting hostel en daar een simpele maaltijd in elkaar geflanst voor mijzelf. Best gezellig koken in zo’n gezamenlijke keuken maar ook wel heel chaotisch met mensen die allemaal door elkaar heen krioelen.

Gisteren ben ik naar de National Art Gallery geweest hier en vervolgens het havengebied rondgelopen. Het centrum heb ik dus wel redelijk gezien inmiddels. Op de planning staat nog Mount Eden en een ferry-tocht naar een van de kleine eilandjes in de buurt van Auckland.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en voel ik me redelijk thuis in het hostel. Ik weet welke bus ik kan nemen van en naar het hostel. Ik heb internet op mijn telefoon en weet daardoor de weg te vinden (Lang leven Google Maps) en ik ga morgen mijn bankrekening regelen. Ik heb mensen in het hostel om mee te kletsen en heb de eerste kaart spelletjes al gespeeld. So far so good.

Ik moet nog wel heel erg wennen aan het niets hoeven en alles zelf in de hand hebben. Als ik niets plan dan onderneem ik ook niets, betekend dat dat ik elke dag wat moet plannen? Ik heb daarnaast ook nog eens een jaar de tijd, dus in hoever moet ik echt elke dag wat ondernemen? Vragen zoals dat spoken door mijn hoofd. Voorlopig zullen ze nog wel niet beantwoord worden. Dat is toch een kwestie van merken hoe dingen gaan en uitvinden wat ik een goede balans vindt. We gaan het zien.

X.

Alles Gaat Goed.

Hoi Allemaal,

Na weken niets, dan toch maar weer een blog. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het afgelopen weken gewoon steeds voor me uit heb geschoven, en dan komt het er gewoon niet van. De samenvatting; alles gaat goed.

Na de trip naar Schotland had ik nog een vakantie in de planning, dit keer richting Nederlandse bodem. Heerlijk 10 dagen van de zon genieten, en familie en vrienden opzoeken.

Het was wel behoorlijk wennen na mijn vakantie om weer aan het werk te gaan. Eenmaal uit de bubbel van de dagelijkse sleur, is het lastig om je daar weer tot toe te zetten. Inmiddels weet ik natuurlijk al weer niet beter en is het weer helemaal normaal.

Het is niet allemaal sleur geweest hoor. In de tussentijd heb ik gesolliciteerd voor Quality lead en hoewel ik hier niet direct voor ben aangenomen, zit ik nu wel in een panel; de reservebank kun je het ook wel noemen. Mocht er een functie vrij komen dan hoef je niet opnieuw door het sollicitatie proces. Nou dat vind ik best fijn want het was nog best een werk dat sollicitatie proces.

Het was een combinatie van een rollenspel en interview. Voor het rollenspel moest ik een gesprek van een agent luisteren en deze beoordelen, het rollenspel was de feedback-sessie. Best nerveus makend aangezien ik nog niet eerder zoiets gedaan had en het toch best vreemd is om te doen alsof de manager een agent is. Gelukkig ging het goed en was het zo voorbij. Het interview was pittiger. Hoewel het maar iets van vijf vragen waren, zochten ze vrij uitgebreide antwoorden. Het waren ook niet de typische interview vragen, zo was er een waar ze vroegen wat ik recentelijk fout had gedaan en wat ik hiervan had geleerd. Nou daar moest ik wel even over nadenken. Foutloos ben ik natuurlijk niet maar het is toch wel apart als je er eentje op moet lepelen.

Al met al was ik wel tevreden over het gesprek, maar ja er waren nog vijf anderen, waaronder enkele met meer ervaring in het bedrijf dus ik ging er niet van uit dat ik het ging worden. En gelijk had ik, de mensen met ervaring zijn het uiteindelijk geworden, ze kregen de twee posities. En ik zit nu op de reservebank samen met een andere collega.

Afgelopen weken hebben naast mijn eigen baanontwikkeling, bol gestaan van de voorbereiding van het vertrek van Karin. Die heeft namelijk een baan gevonden op een cruiseschip. Eerst zou ze op een schip geplaatst worden dat naar de Caraïben gaat maar inmiddels zijn de plannen veranderd en vertrekt ze richting Nieuw Zeeland. Best jaloersmakend moet ik bekennen. Al is het ook een hoop geregel, 3 verschillende visa, een medische keuring en natuurlijk het vinden van een nieuwe huisgenote.

Aankomende vrijdag vertrekt ze en op zaterdag verhuist de nieuwe huisgenote naar ons stulpje. Elena, een Duits meisje dat deze week naar Ierland verhuist. Best vreemd, voor haar begint het avontuur pas en voor mij is het inmiddels al tien maanden bezig. Met het vertrek van Karin en het toekomstige vertrek van Lisa en Emma in Januari wordt het hier toch wel heel anders. Het is even afwachten wat betreft mijn toekomst. Ik heb ook voor een baan in Malta gesolliciteerd dus wie weet wat de aankomende maanden mij brengen.

We zullen het wel zien. Ik zal proberen jullie op de hoogte te houden.

XManon

PS Het was natuurlijk niet allemaal serieusheid hier in Cork. Zie hieronder een foto-impressie van de zon, herfst en activiteiten hier.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Zomer Dwalingen.

Hoi allemaal,

Ik ben terug..

Sorry voor de lange afwezigheid. Het leven was even afleidend. Het is inmiddels al weer een maand geleden en geen zorgen ik ga niet deze hele maand re-cappen. Dat zou veel te lang worden. De highlights, of lowlights… Ik heb gewerkt, ik was ziek en ben naar Schotland afgereisd voor een lang weekend.

Dat lees je goed, ik was wederom ziek. Blijkbaar is dit land niet goed voor de weerstand. Het was ook nog eens hardnekkig, twee hele weken niet gewerkt en geprobeerd rust te houden. Het wordt een zielig loonstrookje deze maand want ik krijg niet uitbetaald tijdens ziekte… Beetje heel erg jammer!

Anyway, laten we ons focussen op de leuke dingen van het leven; mijn tripje richting Schotland. Samen met twee van mijn huisgenoten; Lisa en Karin hadden we een lang weekend vol plekken en activiteiten. De vrijdag voor vertrek was ik nog druk bezig met rust houden want ik was nog niet helemaal beter maar gelukkig kun je ook in bed, dingen regelen en Schotland bellen.

Het bleek dat het verhuurbedrijf enkel een creditkaart accepteerde voor de borg. Aangezien de auto op Karin haar naam stond en zij geen creditkaart heeft, moest dat dus even aangepast worden. Dus dan maar op mijn naam, nou betekende dat natuurlijk ook dat er verwacht werd dat ik de bestuurster werd. Eenmaal in Schotland bij het verhuurbedrijf moesten we dus allemaal wel even slikken toen bleek dat we uit de garage van het verhuurbedrijf moesten rijden. Heel makkelijk switchen werd het dus niet. Lisa is onze vaste chauffeuse maar die is nog maar 22 en om de extra kosten te voorkomen, stond de auto niet op haar naam.

Ik was alvast in mijn hoofd aan het visualiseren hoe het ook al weer allemaal werkte, en hoopte dat ik in ieder geval in versnelling 1 de garage zonder horten en stoten uit kon rijden. De laatste keer achter het stuur was inmiddels al weer ruim een jaar geleden en dat was een automaat. De laatste keer schakelen, uhm geen idee.

Gelukkig bleek weer eens hoe goed mijn karma is. De dame van de verhuur vroeg of een automaat ook goed was, zonder extra kosten. Ik wist niet hoe snel ik ja moest roepen. Haha yes, een automaat dat moet lukken.

Alsnog was het raar om aan de rechterkant van de auto te zitten en links te rijden maar ik heb ons helemaal heel naar ons hostel in Glasgow weten te brengen. En zelfs mijn fileparkeer-skills kunnen laten zien. Na dit ritje hebben we onze spullen gedropt in ons allercharmantste *kuchkuch* hok kamer. Vervolgens zijn we nog even richting de Clyde rivier gelopen voor een glimp van Glasgow.

IMG_20160812_230548124.jpg

De volgende dag was het vroeg op pad, om 6 uur zaten we al in de auto richting de Falls of Falloch. Een indrukwekkende waterval, wat toch enigszins overschaduwd werd door de modder waar we doorheen moesten om het te zien. De schoenen hebben het niet gered…

De ochtend vloog voorbij en voordat we het wisten stonden we in de rij voor de ferry richting Isle of Skye. Even uitwaaien op de ferry, met her rustgevende geluid van golven en wind. O en het autoalarm wat maar niet op wilde houden…

Na een half uur kwamen we weer aan op land en reden we verder. Waar de rit in de ochtend nog erg verwarrend was; het leek allemaal zo erg op het landschap van Ierland. Was dat in de middag wel anders. Schotland en Ierland hebben de bergen gemeen maar Schotland is veel rotsachtiger en minder groen. Prachtig dat wel! Tussen de regenbuitjes door en korte pitstops op wonderschone plekken vermaakte we ons prima in ons autootje. Muziek aan en rijden maar.’s Avonds hadden we een overnachting in Ullapool geboekt, met zowaar allemaal een eigen kamer. We waren doodop maar besloten toch nog even voor avondeten richting het lokale restaurant te lopen. Dat hadden we net zo goed niet kunnen doen. Ik zat na drie happen al vol en eigenlijk wilde ik vooral gewoon graag slapen.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende ochtend waren we er weer vroeg bij, 07.15 aan het ontbijt en daarna op weg naar Knockan Crag. Voor wonderschoon uitzicht en informatieve informatie over het gebied. Hierna verder via een prachtige route langs de kust.

Op een gegeven moment kwamen we langs een kudde wilde herten en Lisa moest zelfs afremmen voor eentje die de weg over kan springen. Blijkbaar zijn die bordjes langs de weg toch niet alleen voor de show. Iets verderop kwamen we een hele kudde tegen die bij de rivier aan het grazen was. Een prachtig gezicht!

IMG_20160814_091806941_HDR.jpg

Na deze pitstop heb ikzelf nog maar weer eens de plek achter het stuur ingenomen en dat was best te doen. Het links rijden, rechts houden was ook voor mij nog wel een puntje van aandacht maar verder ging het prima. Na een uurtje hield ik het weer voor gezien, het is toch een stuk minder rondkijken als je een auto op de weg moet houden.

Het laatste hoogtepunt van de dag was de Smoo caves. Deze zijn we even kort in geweest. De mogelijkheid om dieper te gaan met behulp van een bootje en een hoop geklauter hebben we maar afgeslagen. Daar waren we echt niet op gekleed.

This slideshow requires JavaScript.

Na de Smoo Caves hadden we nog een flinke rit naar Iverness, waar onze volgende slaapplek op ons wachten. Wederom hebben we het niet laat gemaakt. Na een heerlijk maal bij de lokale Italiaan lagen we om half 10 al weer tussen de lakens.

Origineel hadden we op maandag ingepland dat we uit mochten slapen tot 9 maar aangezien we op vrijdag switchte van cruisebedrijf hadden we een langere autorit voor de boeg. Half 8 zaten we dus al weer in de auto. Vakantie, rust houden? Hoe bedoel je…

We waren er niet rauwig over, we hadden namelijk allemaal iets om naar uit te kijken. We gingen op bezoek bij Nessie! We hadden een tripje geboekt met een Rib boot. Een supersnelle boot. Het was zowaar strak blauw en hoewel het wel enigszins mistig was toen we aankwamen, was hier niets meer van de merken toen we eenmaal op het water waren. Volgens de schipper was het uiterst uniek om zo weinig golfslag te hebben en helemaal geen regen, helemaal niet Schots. Dat maakte ons niet uit want het maakte ons boottochtje toch een stuk relaxter.

This slideshow requires JavaScript.

Na anderhalf uur op het water moesten we weer voet aan land zetten, heel erg jammer want we hadden nog wel een paar uur willen ronddobberen. Het was echt prachtig weer en ik was dus enthousiast in mijn hoofd aan het plannen cancelen, we konden vast wel ergens een uur lang zonnen. Nou niet dus. Precies deze dag hadden we de meeste kilometers te overbruggen. Heel jammer want op een ijs-eet-pauze na 3 uur in de auto na, hebben we het meeste van de zonuren in de auto gezeten.

Ondanks de vele uren, of misschien wel juist door de vele uren in de auto, zat ik er doorheen. De Bullars of Buchan was nog een mooie pitstop maar daarna had ik echt geen energie meer. De pitstop bij Dundee Law heb ik dan ook niet echt gewaardeerd. Mooi uitzicht over de stad maar ik wilde gewoon naar ons hotel. Gelukkig was ik niet de enige die moe was en sloegen we de laatste stop van de dag over. Eenmaal in ons hotel in Markinch ging het wel beter. Helaas waren we te laat voor restaurant eten, een maaltijd van de lokale supermarkt dan maar.

Dinsdag was onze laatste dag al weer en ook deze begon vroeg. We begonnen met de enorme beelden van de Kelpies en gingen daarna verder richting Edinburgh. Lisa had een Dungeon tour voor ons gereserveerd. Ik was hier niet al te enthousiast over want kerkers zijn nou niet echt iets waar ik blij van wordt, maar volgens Lisa was het informatief. Hoe fout kan iemand het hebben.

Het moment dat ik het nepbloed op de wc deuren zag, wist ik dat dit niet een ervaring ging worden die Lisa verwachte. Laat staan een waar ik blij van ging worden. Het was een tour die je door verschillende stadia van marteling bracht. Met acteurs, publieksparticipatie en enge verhalen, en het licht dat uitvalt en alles waar ik een grafhekel aan heb. Mijn gezicht was na de eerste 5 minuten al vervallen in een van afschuw en dat is niet veranderd.

Elke kamer/ ruimte waar we in kwamen had een ander thema of verhaal en dingen bewogen en de acteurs maakte je aan het schrikken en het is gewoon niet te bevatten in woorden in welke gradatie ik het niet leuk vond. De laatste ruimte werd voordat het begon wederom gevraagd of mensen rugproblemen hadden, zwanger waren of last hadden van epilepsie. Ik wist niet hoe snel ik mijn hand op moest steken. Na 4 kamers, waarvan 3 met dezelfde vraag. Wist ik dat de enige manier om niet deel te nemen, was om je hand op te steken. Ik was niet de enige uiteindelijk en gezamenlijk keken we toe hoe de rest van de groep in een soort kermisattractie naar beneden viel. Ik denk dat uiteindelijk die ruimte nog het leukste was geweest, dus dat was jammer maar ik was veel te blij dat het de laatste kamer was om daar lang bij stil te staan. Vrijheid…

This slideshow requires JavaScript.

 

We hebben door Edinburgh heen gedwaald en uiteindelijk ook nog een stuk een berg op geklommen voor uitzicht op de stad (Arthur Seat). Erg veel tijd hadden we echter niet want we moesten nog weer richting Glasgow eind van de middag. Uiteindelijk hebben we maar een kwartiertje later onze auto ingeleverd dan oorspronkelijk het plan was. Prima op tijd voor het vliegtuig dus.

De volgende ochtend viel het ons allen wel zwaar om op te staan na slechts enkele uurtjes slaap. Maar gelukkig waren we het vroege opstaan nog steeds gewend. Een korte werkweek volgde en toen was het weer weekend.

Op zaterdag ben ik met Lisa en Emma op stap geweest richting Kilkenny, we hadden onszelf opgegeven via de Sport en Social club en al betaald dus ja, dan ga je maar. De zondag… Was het heerlijk niksen.

Inmiddels zijn we al weer een week verder en ben ik al weer klaar voor mijn volgende reisje. Aanstaande donderdag richting Nederland voor 10 daagjes vakantie. Ik kan niet wachten;)

XManon

The Roadtrip Adventure

Donderdag was het eindelijk zo ver – roadtrip tijd! Ik kwam thuis en checkte mijn al ingepakte tas of dat ik echt alles had. Karin en Lisa waren al richting vliegveld om de auto op te halen. Om half 7 waren die bij ons huis en pakte we alles in ons nieuwe vervoersmiddel. Na een pitstop bij de MacDonalds voor avondeten gingen we snel verder. Na iets meer dan 3 uur rijden kwamen we eindelijk aan bij ons hotel in Navan. We hadden een familiekamer geboekt met ontbijt maar het ontbijt hebben we nooit gehaald. Onze wekker ging namelijk al weer om half 6 ‘s ochtends.

Het plan was om een pitstop te maken in Kells maar dat waar we heen wilden bleek omheind te zijn en om half 7 in de ochtend, natuurlijk nog niet open. We gingen verder en hebben uiteindelijk een pitstop gemaakt in Carlingford. Een plaatsje vlak bij de Grens van Noord Ierland.

Het was toen nog steeds erg vroeg en er stond een frisse wind dus we gingen al snel weer verder. Eenmaal in Noord Ierland koersden we richting Belfast. Het Titanic museum was het volgende op ons lijstje. Het was inmiddels al iets van half 10 toen we daar eenmaal arriveerde en ik had nog steeds geen ontbijt gehad. Aangezien we een strak schema hadden zijn we gelijk het museum in gegaan. Na iets meer dan een uurtje dwalen waren we wel uitgekeken en kon eindelijk het echte werk beginnen. Ontbijt!

Eggs Benedict met zalm en spinazie. Nou dat is nog eens een manier om de dag te beginnen. Beetje laat maar het wachten waard. Na het ontbijt gingen we verder, de Wild Atlantic Way lonkte. Met af en toe een pitstop en vele prachtige uitzichten hadden we uiteindelijk weer een grotere pitstop bij de Carrick-a-Rede Rope Bridge. Deze hangbrug in de buurt van Ballintoy verbindt het vasteland met het eilandje Carrick Island. De brug zelf stelt niets voor, als je geen last van hoogtevrees hebt tenminste. Het was nogal een toeristen gedoe en als ik eerlijk beken, was de brug zelf het geld (6 pond) niet waard. Maar het uitzicht vanaf het eiland is prachtig en we hadden mazzel met het weer dus dat scheelt weer.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende grote pitstop was the Giant’s Causeway; een rotsformatie aan de noordoostkust van Noord-Ierland, die bestaat uit zo’n 40.000 basalt-zuilen. Dit was wederom erg toeristisch maar het was gratis en het is wel echt prachtig. Het innerlijke kind in mij heeft zich wel vermaakt met het klauteren over de rotsen en zuilen.

Na de klimpartij en fotosessie gingen we weer verder. Het was inmiddels al 6 uur geweest dus we besloten richting Donegal af te reizen. Ons hostel bevond zich daar en we wilde niet weer in het donker aankomen. Uiteindelijk waren we er alsnog pas rond 9 uur ‘s avonds en we gingen zodoende gelijk door uit het hostel op zoek naar een restaurant. We vonden een Italiaans restaurantje en hebben daar heerlijk gegeten.

De volgende dag vertrokken we wederom vroeg, rond 7 uur. Dit keer hadden we een eerste bestemming zonder hek; Lake Eske. Een korte stop en we gingen weer verder. Op naar the deserted village of Port. Na een lange toch door Iers landschap en over fijne Ierse weggetjes kwamen we aan bij Port. Het verlaten dorp hebben we niet gezien maar het landschap was alsnog wederom overweldigend mooi.

This slideshow requires JavaScript.

De plattelands charme van schapen op de weg en ondefinieerbare routes, je kunt het een avontuur noemen. Uiteindelijk kwamen we weer terug uit de wildernis en gingen we richting Sligo. Voor een ijsje en brunch nabij het strand. Het was stralend wederom maar toen wij onze weg vervolgde richting Downpatrick Head veranderde dit al snel. Niets zo fijn als Ierse wisselvalligheid. Downpatrick Head hebben we dus in typisch weer bezocht… regen.

We hebben wat rond gedarteld langs de kliffen en besloten na niet al te lange tijd om weer verder te gaan We hadden nog enkele kilometers te gaan richting Delphi. Onze eind bestemming van de dag. Delphi was echt sprookjesachtig mooi; enorme groen bergen en compleet van de wereld. Het bereik gaf dit ook goed weer… welk bereik?

Het Wild Atlantic Hostel was ons onderkomen voor de nacht en we hadden mazzel. Een slaapzaal met 8 bedden voor ons viertjes, met eigen badkamer. Wederom was het laat en wederom moesten we nog eten. Nou bleek dit in Delphi een iets grotere uitdaging… iets met in de middle of nowhere zitten en niet veel opties na 9 uur ‘s avonds. Uiteindelijk hebben we een tosti weten te eten in de lokale pub.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag hield het Ierse weer aan… regen regen regen. We hadden een planning dus dat hield ons niet tegen. Na een uitgebreid ontbijt (met wentelteefjes) bij een van de B&B’s van het dorp gingen we richting ons schip voor de ochtend. We hadden een boattour geboekt bij Killarney boat tours om de enige fjord van Ierland te bewonderen.

Nou kan ik vertellen dat erg veel bewonderen we niet gedaan hebben. Het weer was een grotere bezigheid dan de fjord. Dat was gewoon water met bergen ernaast. Niet iets,a wat ik niet al eerder heb gezien. Ach met een beetje warme chocomelk was het best te doen. De regenponcho kwam goed van pas!

Uiteindelijk hebben we de laatste dag verder niet veel gedaan, we hadden nog enkele mogelijkheden maar uiteindelijk hebben we vooral richting huis gereden. Het weer zat niet echt moe en we hadden inmiddels wel genoeg toeristen attracties gezien.

Omstreeks 6 uur waren we weer in Cork en konden we allemaal mooi bijkomen van ons avontuur. Veel spannends hebben we niet meegemaakt maar de uitzichten waren onbetaalbaar. De foto’s zeggen hier denk ik meer over.

XManon

 

 

 

Van A Tot Zonneschijn

Hoi allemaal,

Het is al weer even geleden, sorry voor de late update. Ik had vorige week wel een blog geschreven maar wilde nog foto’s toevoegen. Nou is dat er niet van gekomen vandaar deze week maar een post voor beide weken.

Vorige week was ik druk met het vinden van een nieuwe woning. Zoals jullie kunnen lezen in de post van vorige week:

We zijn al weer twee weekjes verder en het werd weer eens tijd voor een update. Het weer is momenteel geweldig hier, gemiddeld zo’n 20 graden en weinig tot geen regen. Ik durf het bijna niet te geloven. Hopelijk houd het nog even aan, zeg maar de rest van de zomer…

Werk is momenteel best prima. Ik begin het onder de knie te krijgen en het is toch altijd leuker als je enigszins weet wat je aan het doen bent. Als is het maar een beetje. Ik heb voor september nog een retour ticket geboekt dus sowieso blijf ik hier nog de zomer hangen. Daarna? Dat weet ik nog niet. Ik ga het wel zien.

Ik ben momenteel ook naar andere woonruimte aan het kijken. Want ondanks dat mijn huisgenoten echt super aardig zijn, vind ik mijn huis niet leuk genoeg om er te blijven wonen. Ik ben waarschijnlijk gewoon verwend met mijn laatste kamer in Utrecht. Op een of andere manier voelt het momenteel alsof ik in de kelder woon… Dat krijg je als je voorheen op de 12e verdieping woonde. Het helpt ook niet mee dat ons huis behoorlijk donker is.

Anyway, eerst was het idee er om met mijn huisgenoten te verhuizen. Ik had zelfs al een flat gevonden maar naar verder overleg werd het toch duidelijk dat vooral mijn Franse huisgenoten niet echt zin hadden in het gedoe van verhuizen. Zeker aangezien ze niet zeker weten hoe lang ze hier nog blijven. Dat weet ik ook niet maar ik denk, wat is een dag verhuisstress als je daarna fijner en goedkoper woont.

Ik ben dus maar zelf op zoek naar een kamer en ik heb er ook een gevonden. Ik heb vanavond de bezichtiging dus ik ben benieuwd. Heel hard hopen doe ik niet want de foto’s waren best vaag. Misschien is het helemaal niks, maar het is het proberen waard.

Het is al weer juni en dat betekend niet alleen dat het hier zonniger is (toeval), het betekend ook dat er allerlei activiteiten in de omgeving zijn. Momenteel is het Harbour festival in Cork en zodoende is het lekker druk in de stad. Ik ga mogelijk aanstaande zaterdag Stand up paddling (SUP’en, aangezien dat wordt aangeboden. En ik wilde ook twilight kayakken (van 21.00 in de avond). Helaas zat die activiteit echter al vol dus die houden we maar op de bucketlist.

This slideshow requires JavaScript.

*Enkele snapshots – Uitzicht op het grasveld tijdens mijn pauze, op stap met huisgenootjes en Fabrizio, wandelend naar huis, Crane lane pub en Lisa en Emma in Crane Lane afgelopen vrijdag.


Nu, inmiddels weer een week verder is het plan al weer gewijzigd. Ik ben nog wel aan het rondkijken maar iets minder hard. Het is hier in Cork niet echt bezaaid met zonnige woningen, laat staan flats dus ik heb besloten maar meer de nadruk te leggen op het leven buiten de deur.

Vorige week was het zonnige weer helaas al weer voorbij en zodoende was de stemming toch ook wel wat minder zonnig. Werk voerde de boventoon en de week vloog voorbij. Op vrijdag hadden we plannen want mijn huisgenootje Lisa was jarig. Dat moest natuurlijk wel gevierd worden. We zijn met z’n viertjes richting stad gegaan en hebben er maar een drankje op gedronken.

De rest van het weekend was heel rustig. Beetje series kijken, shoppen en voor de rest voornamelijk niksen. Niks mis mee want aankomend weekend wordt het druk! Ik ga namelijk met mijn huisgenootjes op roadtrip richting Noord-Ierland. Dat wordt vast een avontuur. Ik heb echt helemaal niks gepland dus ook dat wordt een hele nieuwe ervaring.

XManon

Hittegolf…

Hoi Allemaal,

Vorige week was hier een hittegolf dus de week bestond voornamelijk uit … Regen!

Aan het eind van de week hadden wij eindelijk wat meer geluk met het weer en scheen de zon ook af en toe. Donderdag en vrijdag waren hele mooie dagen. Dus die dagen viel het werk mij extra zwaar. Gelukkig bleef het ook donderdag ‘s avonds nog aangenaam, en kon ik vrijdag elke keer lekker naar buiten tijdens mijn pauzes. Zodoende heb ik er alsnog wel van kunnen genieten. Vrijdag was het echt wel de mooiste dag, volgens velen de enige dag zomer die we wel eens kunnen krijgen. Ach ja, het is een kwestie van genieten wanneer je kunt en hopen dat mijn geluk mij een handje helpt deze zomer.

Zaterdag vroeg in de ochtend vertrokken mijn huisgenootjes op weekendtripje. Ze hadden alle drie de maandag ook vrij en zodoende een tripje geregeld richting Galway en de Cliffs of Moher. Aangezien ik dat tripje al had gedaan, had ik besloten niet mee te gaan en zodoende was ik het hele weekend in mijn uppie.

Nou was het zaterdag ook nog redelijk weer dus ik besloot zelf ook maar de bonnefooi op te gaan. Ik wilde al tijden naar het strand en zaterdag was het eindelijk zover. Na 40 minuutjes in de bus kwam ik aan in Yougal (wordt uitgesproken als Yall). Op dat moment was het nog bewolkt en stond er best een fris windje maar een half uurtje later trok het helemaal open en scheen de zon. Heerlijk hoor, een hittegolf temperatuur was het zeker niet en mijn bikini had ik niet eens meegenomen, maar het was alsnog heerlijk strandweer. Hieronder enkele plaatjes ter illustratie.

 

This slideshow requires JavaScript.

Hopelijk is dit slechts het begin van een zonnige lente en zomer. Ik heb hoop!

XManon